کوفتگي​هايت بيشتر درد مي​گيردو زخم​هايت بيشتر مي سوزد وقتي هم جنسي مقابل پيکر زنانه​ات مي ايستد و با تمام توان ضربه ميزند. او ضربه مي​زند و تو فکر مي کني: « وقتي دختري از خاندان آل خليفه باشي، حس ديکتاتوري قوي​تر از هر حس ديگري در وجود توست».

«نوره»، دخترابراهيم  آل خليفه و رئيس اداره مواد مخدر بحرين يکي از اصلي​ترين شکنجه​گران «آيات القرمزي» بود؛ شاعر بيست ساله بحريني که به خاطر سرودن اشعاري در حمايت از انقلاب 14 فوريه و محکوم کردن رژيم آل خليفه دستگير شد.  شعر خواني او موسيقي متن تظاهرات در ميدان لولو بود، شعرهايي که خودش درباره جنايت​هاي آل خلبفه و مظلوميت​هاي مردمش مي گفت؛ با لهجه بحریني مي خواند و لاجرم بيشتر بر دل مي نشست. ميدان لولو تخريب و آواز خوان ميدان هم دستگير شد. ماه​هاي بازدداشت او با خبرهاي دلخراش و دلخراش تر همراه بود. از خبر ضرب و شتم تا تجاوز و شایعه مرگ ولي بعد از حدود 3 ماه آيات آزاد شد؛ هر چندآزادي او  مشروط  بود اما در افشاگري چيزي کم نگذاشت و از جنايت​هاي آل خليفه گفت و از زنی  شکنجه گر به نام نوره :« نوره به من فحش می داد، بارها و بارها در طول زمان مدت بازداشتم بر صورت من سیلی می زد، تهدیدم می کرد که زبانم را می آورد و قطع می کند، بارها با جارو بر دهانم کوبید و جارو را در حلقم فرو کرد، شوک برقی به من وصل می‌کرد و علیه عقایدم  بسیار توهین می کرد».

آزادي آيات به دليل فشارهايي بود که انقلابيون  در حمايت از اين شاعر بر ديکتاتوران بحرين وارد کردند ولي هر روز بر تعداد زنان زندان​هاي آل خليفه اضافه مي​​شد. از 40 زني  که در جريان اعتراض به انتخابات در مجتمع تجاري در نزديک ميدان لولو محاصره و دستگير شدند، 12 زن به شش ماه زندان محکوم شدند. «جليله السلمان»، عضور انجمن معلمان بحرين در خانه خودش در روستاي السهله  از توابع شهر عيسي دستگير شد چون چند روز قبلش در نشستي که روزنامه الوفاق برگزار کرده بود، درباره وضعيت زنان بحريني و به ويژه معلمانش ابراز نگراني کرده بود.

روزهاي جنبش بحرين مملو از قصه زناني است که اعتراض کردند، زنداني شدند، شکنجه ديدند و در بهترين حالت  اگر فقط مجروح مي شدند، هم جرات مراجعه به هيچ پزشک و مرکز درماني را نداشتند. 20 پزشک و پرستار هم​نوع آن​ها به دليل کمک به مجروحان در زندان و زير شکنجه به سر مي​بردند و نتيجه رفتن به مراکز پزشکي فقط بازدداشت بود.

زنان معترض بحرینی نسل جوانی هستند که آینده ای بهتر و روشن تر می خواهند، در میان آنها  بيشتر از همه چهره​هاي نوجوان به چشم مي​آيد. دختران 12 تا 15 ساله​اي که کوچکي سن، تفاوتي در شکنجه هاي آن​ها، برخورد ماموران و حتی حکم های قضایی  ايجاد نمي​کرد. وعده دولتمردان منامه برای آزادی زیر 18 سال ها هیچ وقت عملی نشد.

بعد از يک سال مبارزه و مقاومت  افق های رو شنی به روی معترضان بحرینی گشوده شده است. حکومت آل خليفه عقب نشيني کرد و پادشاه این خاندان همراهی با اصلاحات را پذیرفت و در این راستا باید اختیارات و قدرت بیشتری به پارلمان بحرین بدهد.

جنبش بحرین که در تمام این یک سال و اندی بارها در نوشته ها و رسانه های مختلف با  عنوان جنبش زنان در مقابل ظلم آل خلیفه نام برده شده است ، در وضعیت احتضار به سر می برد. در کنار وعده های پادشاه بحرین، هنوز  خبر بازداشت آزادی خواهان شنیده می شود و مدافعان حقوق بشر از وضعیت زنان این سرزمین( به خصوص گروهی که در زندان ها به سر می برند ) ابراز نگرانی می کنند.

نگراني که چندان بي​راه نيست چون يکي از متداول​ترين شکنجه هاي زندان آل خليفه براي زنان، بدون در نظر نظر گرفتن سن تجاوز است. بسياري از زناني که از اين زندان خارج شده​اند، ازساعت ​هاي شوم و سياه  رها شدن در يک سلول به همراه چندين مرد حرف زده​اند. تجاوز، ساده​ترين راه حل مردان آل خلبفه براي اعتراف گرفتن بوده و هم​چنان هم هست. به خاطر تمام اين زجرها و آسيب​ها  زنان بحرین استوار ایستاده اند تا به سرنوشت زنان مصر دچار نشوند و نتیجه تمام حضور و تلاششان، تصویب قانونی در جهت محدود کردن و نادیده گرفتنشان نباشد.