لباس اقوام مختلف در ایران بر اساس شرایط جغرافیایی ،آداب و رسوم و ساختار اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی هر قوم شکل گرفته و هر کدوم در جای خودشون طرح های بسیار زیبایی هستند. که درطراحی لباس ایرانی میشه با به روز کردن همین آثار طرح های بسیار زیبایی به وجود آورد.

اگر دقت کرده باشیم ایرانی ها پیش از دوره ی قاجار نیز دارای لباس ملی بودند. زنان شلیته نیم شلیته و چادر میپوشیدند. مردان نیز سرداری شال روی کمر شلوار گشاد و کلاه داشتند. اما دوره ی قاجار را بدلیل سفر های ناصر الدین شاه به فرنگ اوج تحولات لباس در ایران به شمار میآورند. زنان پیراهن کوتاه جلو باز بدون یقه از جنس ابریشم که دکمه های آن از مروارید تهیه شده بود با شلوار گشاد و نیم تنه ی کوتاهی به نام ارخالقی به تن و چارقدی به سر میکردند.

آنها همچنین روی پیراهن های خود لباس دیگری به نام چاپکین می پوشیدند که از یک پیرهن بدون یقه که جلوی آن باز بود و در زیر کمر از چپ به راست دکمه میخورد تشکیل میشده است. در آن دوره بود که کت و دامن و لباس به شیوه ی فرنگی در میان زنان طبقه ی مرفه رواج یافت. پس از انقلاب مشروطه كه بسیاری از مردان به خارج سفر كرده و پوشش اروپایی را با كت و شلوار، پاپیون و كراوات به ایران سوغات آوردند. لباس مردان به كلی تغییر كرد و كت جای تن‌پوش‌های بیرونی مانند شال، قبا، سرداری و لباده را گرفت. شلوار هایی نیز از پارچه ی سیاه جناغی یا مشابه آن دوخته میشد با شلوار و کمربند غربی جایگزین شدند. تمام کارمندان دولت و دانش آموزان پسرکلاه های لبه دار استوانه ای معروف به کلاه پهلوی را به جای کلاه های کلاه های خز مرسوم و کلاه های بیضوی به سر کردند که البته نیز پس از مدتی جای خود را به کلاه های لبه اروپایی داد. پیش از واقعه ی گوهرشاد و کشف حجاب عبدالحسین تیمور تاش یکی از درباریان تحصیلکرده ی فرنگ با قانونی کردن واردات کلاه های زنانه پوشش زنان را تغییر داد و به شکل اروپایی کرد.