1 1 1 1 1 1 1 1 1 1

آداب معاشرت یک روند دائمی است و برخلاف آنچه تصور می شود مجموعه ای از ساده ترین روش ها برای احترام به دیگران است. با رعایت این روش ها شما این پیام را برای دیگران می فرستید که رفتار شما از نوعی ادب و نزاکت تبعیت می کند که مهم ترین اصل آن احترام به دیگران است. بعضی از این آداب و روش ها در فرهنگ ها مختلف فرق می کند.

فرض کنید میزبان عده ای از دوستان تان هستید یا در جمعی شما آشنای مشترک عده ای از افراد هستید. می دانید چطور باید افراد را به هم معرفی کرد؟

• کوچکتر ها را به بزرگترها معرفی کنید. همیشه اول شخص بزرگتر را مخاطب قرار دهید، بعد نام شخص کوچک تر را بگویید. مثلا: خانم لطفی دوستم مریم را به شما معرفی می کنم.

• اگر اختلاف سنی دو نفر خیلی زیاد بود لازم نیست نام شخص بزرگتر را بگویید. مثلا: مادربزرگ، ایشان نیما همکلاسی من هستند.

• خانم ها را به آقایان معرفی کنید. مثلا: آقای میرزایی، خانم ابراهیمی را به شما معرف می کنم.

• هیچوقت یک خانم را برای معرفی کردن نزد یک آقا نبرید.

• میزبان موظف است مهمان ها را بهم معرفی کند، اگر میزبان حضور نداشت مهمانان یکدیگر و همراهانشان را بهم معرفی می کنند.

• برای معرفی یک نفر به یک عده، اول نام شخص را بیان می کنید سپس تک تک افراد را با ذکر نام شان معرفی کنید.

• زمان معرفی دو نفر که در شرایط سنی و اجتماعی یکسانی هستند فرقی نمی کند اول کدامیک را معرفی کنید.

• وقتی به یک دختر یا پسر کوچولو معرفی می شوید باید با آنها خوش و بش کنید.

• اگر کسی هنگام معرفی نام شما را اشتباه گفت مودبانه آن را اصلاح کنید.

• اگر هنگام معرفی کسی نام او را فراموش کردید، با صدای آهسته نامش را بپرسید.

می بینید؟ خیلی ساده بود. اما رعایت همین نکات ریز و به ظاهر پیش پا افتاده به شما متانت و جذابیتی می بخشد که واقعا استحقاق آن را دارید.

دیدگاه‌ها  

+2 # 007 1390-07-23 23:27
مطلب خوب و بدرد بخوری بود. مرسی.
پاسخ دادن | پاسخ به نقل قول | نقل قول کردن
0 # maryam 1390-07-24 12:07
khaaaaayli khaaaaaaaaayli khub boud.. vaaay koli keyf kardam.. engar ke koli chiz yad gereftam.. hesse khubi behem dad.
پاسخ دادن | پاسخ به نقل قول | نقل قول کردن
0 # ti ti 1390-07-24 14:03
kheili jaleb bod
پاسخ دادن | پاسخ به نقل قول | نقل قول کردن
0 # mehraveh 1390-07-25 10:06
مرسییییییییییییی، واقعا یه سری از این قواعدی که گفتین رو نمی دونستم
پاسخ دادن | پاسخ به نقل قول | نقل قول کردن
-3 # no name 1390-08-03 12:13
یعنی کسی هم هست که اینا رو ندونه؟؟؟
پاسخ دادن | پاسخ به نقل قول | نقل قول کردن
-3 # no name 1390-08-03 12:14
یعنی کسی هم پیدا میشه اینا رو هم ندونه؟؟
پاسخ دادن | پاسخ به نقل قول | نقل قول کردن
0 # marjan 1390-08-06 23:38
are ke peida mishe,khodam chandin bar bi adabie hata mohemtarin adama ro didam ke bahashon varede ye jam shodam va balad nabod mano moarefi kone va belaks,
پاسخ دادن | پاسخ به نقل قول | نقل قول کردن
0 # eli 1390-08-14 12:53
kheili khub bud/tanx
پاسخ دادن | پاسخ به نقل قول | نقل قول کردن
+1 # eli 1390-08-14 12:54
kheili khub bud tanx
پاسخ دادن | پاسخ به نقل قول | نقل قول کردن
+1 # افسانه 1390-08-20 18:22
واقعا عالی بود.بازم از اینجور متنا که نکات ظریف داره بگین.ممنون
پاسخ دادن | پاسخ به نقل قول | نقل قول کردن
0 # سپیده 1392-11-03 16:17
خیلی عالی بود.فقط من یه سوال داشتم، مثلا من می خوام پدرم را به مدیرم معرفی کنم.پدرم از مدیرم 20سال بزرگتر است و همچنین پدرم وارد به اتاق می شود.در این صورت اول باید کیو معرفی کنم؟
پاسخ دادن | پاسخ به نقل قول | نقل قول کردن

نوشتن دیدگاه

تصویر امنیتی جدید تصویر امنیتی

  • نسوز و بساز، عکس بذار و ببر!
    نسوز و بساز، عکس بذار و ببر! اتو یکی از آن دست وسایلی است که تقریبا همه ما با آن همیشه سر و کار داشته‌ایم. ممکن است در این میان خاطرات تلخی را هم با سوزاندن لباس محبوب‌مان در زیر این دستگاه‌های داغ تجربه کرده باشیم، تجربه‌ای که این روزها و به واسطه فناوری‌هایی چون OptimalTemp کمپانی فیلیپس، به دست فراموشی سپرده شده است. حال به همین خاطر قصد داریم تا یک مسابقه جذاب که با همکاری فیلیپس و شکوفا الکتریک، نماینده رسمی این شرکت در ایران برگزار می‌شود را در اینجا برای شما شرح دهیم تا شاید یکی از برندگان خوش شانس این رقابت جالب شوید.
    ادامه مطلب...

دلنوشته ها

زودتر شروع کن. من دوست‌ دخترت نیستم

صدای زنگ در که آمد عجله کرد و پایش خورد به کناره‌ میز و گلدان روی میز افتاد. همینطور که چشمش به تصویر روی مانیتور آیفون بود گلدان را از روی زمین برداشت و گلهای مصنوعی را سرجایش برگرداند. گوشی آیفون را برداشت :کیه؟از طرف سامان اومدم.بفرمائید تو. دکمه را زد و آمد کنار پنجره. زن وارد شد و بدون اینکه توجهی به اطرافش بکند مستقیم آمد سمت ساختمان. در ورودی را باز کرد و سعی کرد لبخند بزند.سلام.سلام.خم شد تا زیپ چکمه هایش را باز کند. کارش کمی طول کشید. وقتی دوباره ایستاد از خونی که در اثر خم شدن به صورتش دویده بود کمی سرخ دیده می‌شد. کیفش را روی شانه‌اش جابه‌جا کرد و داخل شد. نگاهی به پسر انداخت:جمشید توئی؟ خودت به من زنگ زدی؟نه… جمشید دوستمه. واسه من تماس گرفته بود.در حالی که با چشمهایش تمام هال رو دوره میکرد گفت:چه دوست خوبی…و خیلی ناگهانی و بی‌مقدمه گفت:کجا باید بریم؟ تو اتاق یا همین هال؟الآن بریم؟ من گفتم برات یه نوشیدنی بیارم بعدش…چیزی نمی‌خورم. زیاد هم وقت ندارم. دوستت گفت یه ساعت.خب… من… تو اتاق چطوره؟زن موبایلش را توی جیبش برگرداند، هنوز هم به پسر توجهی نداشت:جلو برو نشون بده کدوم اتاقه.پسر راه افتاد به سمت گوشه‌ی چپی هال و وارد سالن کوچکی شد:از این طرف بیاین…در اتاقی که در کنار این سالن قرار داشت را باز کرد:این اتاق مهمونه… کسی زیاد توش نمیاد…زن کیفش را روی پاتختی گذاشت و شروع کرد به وارسی اتاق. گوشه‌ِ دیوارها، روی میز، پشت دیوارکوب تزئینی…دنبال چیزی میگردین؟خودتو ناراحت نکن، ولی زیاد از اینطور رو دستا خوردم. میخوام مطمئن شم دوربین نباشه…و در مقابل نگاه متعجب پسر اضافه کرد:بالاخره آدم لاشی زیاد پیدا میشه.برگشت سمت تختخواب و بند کمری پالتویش را باز کرد و با آرامش شروع کرد به باز کردن دکمه‌های پالتو.خونه‌ خودتونه؟چی؟… آره.خونه‌ قشنگ و بزرگیه. تنهائی؟مرسی… مامان و بابام نیستن. رفتن مسافرت…زن لبخندی زد و پالتویش را درآورد.خوش به حالت… زیر پالتو پولیور آبی‌رنگی به تن داشت. روی پولیور طرح یک گربه تکه‌دوزی شده بود. گره روسری‌اش را باز کرد و کش موی صورتی‌رنگش را روی پاتختی انداخت. موهایش شکلاتی رنگ بود. ریشه‌های سیاه حالت ناهمگونی به موهایش داده بود. پسر که سمت دیگر تخت ایستاده بود این‌پا و آن‌پا میکرد و سعی می‌کرد با نگاه کردن به اطراف حواسش را پرت کند. دستش را از توی جیبش بیرون آورد:من برم یه قهوه‌ای چیزی بیارم. الآن میام.و قبل از اینکه زن حرفی بزند از اتاق خارج شد. موقعی که پسر داخل اتاق برگشت زن روی تخت نشسته بود. یک آئینه کوچک دستش بود و توی آینه صورتش را وارسی میکرد. تی‌شرت کرم رنگی به تن داشت و موهایش روی شانه‌اش ریخته بود. پالتو و پولیورش روی جارختی دیواری آویزان بودند. روسری‌اش تا شده، روی دسته‌ی صندلی جلوی میز کنسول قرار داشت. سرش را بلند کرد: بار اولته؟پسر سینی به دست دم در اتاق خشک شد. گوشهایش کمی سرخ شدند. چند لحظه‌ای همانطور گذشت.چطور؟خودت پول این وقتو میدی. پس الکی هدرش نده.خب… من فکر می کردم اولش کمی حرف میزنیم.الآن داریم چکار میکنیم؟منظورم اینجوری نیست…من دوست‌دخترت نیستم. زودتر شروع کن. سینی دست پسر مانده بود. روی پاتختی پر بود. خم شد و گذاشتش روی زمین کنار تخت. تخت را دور زد و آمد کنار زن. نشست روی تخت و بی‌حرکت ماند. زن چند لحظه به پسر نگاه کرد، بعد زیرلب غرولندی کرد و با یک حرکت ناگهانی تی‌شرت از سرش بیرون کشید. بوی بدن زن با عطر ارزان‌قیمتی که استفاده کرده بود توی هوا پخش شد.نگاهی به پسر انداخت:قراره همینطوری زل بزنی به دیوار؟خوب… نه…داشتم فکر میکردم….نهار خوردی؟منو مسخره کردی؟نه… گفتم اگه نخوردی یه کم غذا بیارم… حالا فرصت هست هنوز…زن چند لحظه در همان حالت ماند. بعد در حرکتی ناگهانی تی‌شرتش را پوشید.وقتی میگم سنتون رو بگین واسه همین مسخره‌بازی‌هاس… موهایش را از داخل یقه‌ پولیور بیرون کشید و پشت‌سرش دسته کرد و با دست چپش روی تخت دنبال کش مو گشت:نیم‌ساعته منو منتر خودت کردی… برین همون خیابون‌گردی و متلک‌پرونی… شما رو چه به این کارا… یقه‌ پالتو را مرتب کرد و روسری را از روی دسته‌ی صندلی برداشت. پسر تکانی خورد و از جایش بلند شد. دست کرد توی جیب عقب شلوارش و چندتراول بیرون کشید و نشمرده به سمت زن دراز کرد. زن کیفش را از روی پاتختی برداشت:نمی‌خواد ولخرجی کنی. کرایه‌ی رفت و برگشتمو بده بسه .شما زمانتو اینجا بودی دیگه…زن لحظه‌ای مردد ماند. بعد تراول‌ها را از دست پسر گرفت و داخل کیفش گذاشت. راه افتاد سمت در. در را که باز کرد برگشت سمت پسر:شماره‌مو که داری… عقلت سرجاش اومد باز زنگ بزن.صدای بسته شدن در ورودی ساختمان آمد. قهوه‌ سرد شده توی فنجان‌ها ماسیده بود.

دختری که کسی منتظرش نیست

ترسیده. اضطراب در چهره اش موج می زند. گوشه ی چادرش را به دندان می گیرد و با صدایی لرزان از همراهش می پرسد: " چه طور بهش بگم؟" صدای پچ پچ حاضران در مطب بالاتر می رود. یکی از احتمال ناقص الخلقه بودن کودک به دنیا نآمده و دیگری از احتمال مرگش می گوید. اما به محض گریه سردادن زن شایعات پایان می گیرند: زن برای بار سوم دختری در راه دارد. چند هفته ای از آغاز سال 1391 می گذرد. زنان ایران زمین هر روز بیرق افتخاری جدید بر بلندای قله هایی رفیع به احتراز در می آورند و دیگر عرصه ای نیست که آن را چنان که بایسته و شایسته طی نکرده باشند. شاید گفته ی صاحبنظران در آغاز هزاره ی سوم پر بیراه نبوده که امروز زمین و زمان جولانگاه شکوفایی زنان است؛ زنان و مادرانی که به واسطه ی وجود محدودیت ها استوارتر گام برداشتن را نیک آموخته اند. نیازی نیست راه چندان دوری برویم؛ ایران خودمان آیینه ی خوبی برای تماشاست. 60 درصد از جمعیت دانشجویان کشور ما را زنان و دختران تشکیل می دهند. امروزه در تمام حوزه ها رنگ پررنگ حضور بانوان آشکارا قابل مشاهده است. بسیاری از مدیران، نمایندگان و حتی وزرای نه تنها فعال بلکه موفق خانم ها هستند. در سال 2006 نخستین بانویی که پا بر کره ی ماه گذاشت ایرانی بود اما امروز در سال 2012 هنوز مادری باید پیش از شادی برای سلامت فرزندش ضجه ی دختر بودنش را بزند و یا ترس از طرد شدن توسط همسرش را داشته باشد. آیا به راستی اگر فرزند سوم این زن پسر بود دیگر آرزویی بر این خانواده نمی ماند؟ تنها نوبل در تاریخ ایران را یک زن برای کشورمان به ارمغان آورده است و یا از طرفی این روزها همه در رثای زنی در حوزه ادبیات قلم فرسایی می کنیم (سیمین دانشور). اما هنوز زنی گوشه ی چادرش را گاز می گیرد و ضجه ی دختربودن فرزندش را می زند. از صلح جهانی می گوییم، از حقوق بشر و از تساوی جایگاه زن و مرد صحبت می کنیم. آن هنگام که شاهد تقابل مدرنیته و سنت هستیم ، پیشرفت های جامعه ی جهانی پس از پست مدرنیسم را گوشزد می کنیم و برای تحقق این واقعیت گاه حتی از آدابی که وجه تمایز فرهنگ دیرینه مان نسبت به بسیاری جوامع نوپاست می گذریم؛ تنها به امید پیوستن به خیل تجدد فراگیر روز جهان. غافل از آنکه وقتی نوعی از نگاه در حافظه ی جمعی ما نهادینه می شود چیزی فرای مناسبات روز جهان را طلب می کند. شاید اگر بیشتر جوامع پیشرفته توانسته اند بسیار پیشتر از ما از بحران دست و پا زدن در میان سنت های مذموم در افق های مطلوب بگذرند، به دلیل واقع نگری بوده است. زمانی که جامعه ی ما همچنان درگیر مشکلاتی عدیده در اساسی ترین تعاریف بشری است شاید بهتر باشد نگاه های بلندپروازانه خود را تعدیل و عزممان را برای اصلاح این معایب ریشه ای جزم کنیم؛ زیرا مادامیکه آن زن از ترس به دنیا آوردن فرزند دختر گوشه چادرش را می گزد، داد سخن راندن از حل مشکلات جهانی بیشتر به مثابه لطیفه ای است که چیزی جر تلخند حاصل نمی کند.
دلم می خواهدت.. ساعت بی عقربه خدایا دست ات را از گلویم بردار به دختران مجرد اینها را نگوئید این خانه جادو می كند

انتخاب سردبیر

اقتصاد زنانه

آیا زنان خانه دار بیمه میشوند؟

اگر همان روزها متولد شده بود، حالا دیگر نوزادی و کودکی را پشت سر گذاشته بود و این روزها، در یازدهمین سال تولدش، در آستانه بلوغ قرار داشت ولی هنوز اتاق​های مجلس یا فاصله میان مجلس و دولت را طی می کند تا شاید اجازه تولد او صادر شود. طرحی برای بیمه شدن زنان خانه​دار، 13 سال پیش در هیئت دولت مطرح و مرکز اموز زنان و خانواده ریاست جمهوری مسئول تهیه و تدوین طرح بیمه زنان خانه دار شد. در سال 81 این طرح را به دولت ارائه دادند و حالا 10 سال است به دلایل مختلف به مرحله عملی شدن نزدیک می​شود ولی این رویا تحقق پیدا نمی کند. ازنخستین روزهای ارائه این طرح به دولت نقایص زیادی در آن دیده شده و رفع این مشکلات تا امروز زمان برده است. مهم​ترین مسئله این است که منبع تامین هزینه این طرح حمایتی کجاست؟ براساس طرح اولیه که در سال 81 ارائه شد، خانه داربودن، شغل محسوب می​شود ولی شغلی که درآمدی ندارد، امکان پرداخت حق بیمه را نخواهد داشت و این مسئولیت باید به شخص یا ارگان دیگری واگذار شود. در طرح اولیه سازمان بهزیستی متولی اجرای آن بود، مقرر شد صندوقی با بودجه دولتی برای این طرح حمایتی در نظر گرفته شود و با زنان خانه دار مانند صاحبان مشاغل آزاد برخورد شود. بخشی از هزینه بیمه توسط خودشان پرداخت شود و بقیه هزینه توسط صندوق حمایتی دولت تامین شود. این طرح در سال 82 توسط سازمان بهزیستی اجرا شد اما اجرایی نیمه کاره و پایان تلخی در انتظار او بود و به دلیل عدم تامین بودجه لازم متوقف ماند. چند صباحی بعد، طرح دیگری جهت تامین بودجه طرح بیمه زنان خانه​دار از سوی مرکز اموز زنان به دولت پیشنهاد شد. این بار شوهران مسئول تامین هزینه بیمه همسران خود شناخته شده بودند. براساس این طرح هر مردی هنگام ادواج باید همسر خود را بیمه و حق بیمه او را ماهانه پرداخت می​کرد. بیمه هم می​شد یکی از قوانین ازدواج که با 600 تا 800 هزار ازدواجی که سالانه در کشور ما روی می دهد، زنان بسیاری را تحت پوشش می​گرفت اما همه چیز به همین سادگی نبود و از نظر کارشناسان این طرح عواقب اجتماعی و خانوادگی بسیاری داشت  و به زبان ساده بهانه اختلاف در درون خانواده​ها می​شد. یکی از پیش بینی​های کارشناسان این بود که آمار ازدواج دختران بیکار و فاقد شغل کاهش پیدا خواهد کرد. از طرف دیگر هدف طرح تامین نخواهد شد چون این هزینه به هر حال از جیب خانواده پرداخت خواهد شد و یک طرح حمایتی محسوب نمی​شود. در همان روزها دکتر مظفر کریمی، مدیرکل بیمه‌های اجتماعی وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی که یکی از متولیان پیگیری این طرح بود، گفت :« این نوع بیمه برای زنان خانه دار مفید نیست و سبب بروز اختلاف در خانواده ها می شود به همین دلیل در برابر اجرای آن مقاومت می کنیم اما اگر راهی برای حل این مشکل پیدا کنیم حتما برای اجرای طرح بیمه زنان خانه دار و پرداخت مبلغ حق بیمه اقدام خواهیم کرد». بعد از شکست دومین ایده برای بیمه کردن زنان خانه دار، متولیان امور زنان پای اهالی مجلس را وسط کشیدند. آخرین پیشنهاد، تاسیس صندوق بازنشستگی زنان بود و براساس آن زنان خانه دار در گروه بیمه بازنشستگی محسوب می شدند. این لایحه گویا تقدیم مجلس شده و در فراکسیون زنان مورد بررسی قرار گرفته و حالا پشت درهای مجلس منتظر ورود به صحن علنی است. آخرین اظهار نظر دولتی ها هم در موردبیمه زنان خانه دار همین چند روز پیش اتفاق افتاد؛ مریم مجتهدزاده رئیس مرکز امور زنان و خانواده ریاست جمهوری با بیان این که خانه داری ارزش افزوده زیادی دارد گفت: طبق تحقیقات هر خانم خانه دار 600 هزار تومان ارزش افزوده تولید می کند؛ در نتیجه مرکز امور زنان و خانواده ریاست جمهوری به عنوان متولی امور زنان باید در جهت احقاق حقوق این قشر فعالیت کند. به گفته او لایحه بیمه زنان خانه دار در مرحله نهایی است.

حقه های سوپر مارکتها که باعث میشوند پول بیشتری خرج کنید

مواظب آنها باشید، چرا که با زرنگ بازی هایی که حتّی به نظر شما نمی رسد، به راحتی پول بیشتری از شما می گیرند! فضای ورودی معمولاً جریان هوا در این منطقه آنقدر خنک و مطبوع است که با عبور از آن ناخودآگاه حسّ تفریح و خوبی به شما دست می دهد، بنابراین اوّلین چیزهایی که جلوی دید شماست: انبوهی از اجناسی است که برای تعطیلات یا یک پیک نیک به آنها نیاز دارید، مثل: فیلم های جدید، وسایل باربیکیو، نوشیدنی های خنک و گوارا، …حتّی از نظر روانشناسان، در آن لحظه چنان جوّی شما را می گیرد که فی البداهه یک باکس نوشابه برمی دارید، در حالیکه شاید اصلاً نیازی به آن نداشته باشید. راه حل: بهتر است در نهایت اعتماد به نفس و بی توجّه به این اجناس به راه خود ادامه دهید و دوری بزنید، نهایتاً در آخر نیم نگاهی به اجناس این بخش بیندازید تا اگر احساس کردید لازم است خرید کنید. در این لحظه است که می بینید این اجناس از اوّل هم در لیست خرید شما نبوده! محصولات کشاورزی (میوه و سبزی) بعد از اجناس بخش ورودی، معمولاً میوه ها و سبزیجات را می بینید که هر کسی خرید این مواد مغذّی را پول هدر کردن نمی داند و بالاخره می خرد امّا شاید ندانید که سود حاصله از فروش این محصولات بسیار بالاست و در واقع شما ندانسته ممکن است در دوّمین تله ی آنها بیافتید. راه حل: میوه و سبزیجات را در آخرین مراحل خرید انجام دهید تا تنها اگر در لیستان هست و به مقدار نیاز خرید کنید، از طرفی از آنجاکه این موارد وزن و حجم بالایی دارد، چرخ دستی شما را تا پایان خرید، سنگین می کند. موارد پیشنهادی اگر دیدید فروشنده ای دائماً با تعریف از محصولی جدید، سعی بر فروش آن دارد، بدانید کاسه ای زیر نیم کاسه است. آنها با تمام مهارت مغز شما را تصرّف کرده و خرید چند قلم جنس را الزاماً با هم مرتبط می کنند! تا نهایتاً توجیه شوید که برای مثال اگر این 3 یا 4 تا را با هم مصرف کنید، نتیجه ی بهتر، طمع بهتر، … را می بینید. راه حل: تنها راه حلّ این است که فرار را بر قرار ترجیح دهید، چرا که با هرگونه پرداخت پولی، وقتی به خود می آیید که چند قلم جنس را با هم خریدید و تسلیم فروشنده شدید. اجناس قدیمی و کهنه بیشتر اجناسی که در قسمت میانی راهروها گذاشته اند قدیمی و کهنه هستند، طبق تحقیقات روانشناسی، شما دقیقاً وسط هر راهرو می ایستید و به این اجناس خیره می شود و هر چه به چشمتان می آید بر می دارید. راه حل: باز هم تنها به لیست خرید خود توجّه کنید، اگر این اجناس در لیست نیست سریعاً به راه خود ادامه دهید، در غیر اینصورت وقتی به خود می آیید که پای صندوق حسابتان بیشتر از آنچه که تصوّر می کردید شده است. برچسبها خیلی به این برچسبها اطمینان نکنید، چرا که در بازار و معاملات بین فروشندگان و سوپرمارکت ها یک سرّی تعاملاتی پنهانی وجود دارد، در این بین هر تولید کننده ای می خواهد اسمش در صدر برچسبها باشد، راه حل: تمام قیمتها با نام تولیدکننده ها را با هم مقایسه کنید تا در این سیاست تجاری شریک نشوید! نمونه های تست از نظر روانشناسی حتّی اگر کسی گرسنه هم نباشد با دیدن یک غذای جدید علائم گرسنگی مثل دستور افت قند بدن، در بدنتان ظاهر می شود و به شما ندا می دهد که یک تکّه هم شده از این نمونه های غذایی رایگان میل کنید. شاید هم گاهی اوقات از اینکه “نمی خواهم” بگویید، خجالت می کشید. راه حل: از جلوی آنها بگذرید و سعی کنید، پس از مدّتی و در آخرین مراحل خرید به طرفشان بروید، آن موقع مطمئناً دیگر افت قند خون بدنتان موجب تحریک شما برای خوردن و تست این غذا نمی شود. بلکه خودتان می خواهید.
ماشین لباسشویی خانه شما، پول می خورد لامپ کم مصرف حامی محیط زیست مادت کیفی پر از مدرسه اولین تولد کافه ویسپو

مطالب تصادفی

گزارش روز

مسایل جنسی، منطقه ممنوعه خانواده ها

پا گذاشتن به منطقه ممنوعه است. صحبت كردن از مسایل جنسی حرف زدن از ناگفته هاست. در ایران كمترمادری پیدا می شود كه به دختر خود آموزش های لازم جنسی را بدهد. هنوز هم اگر زنی در میانه دهه های چهارم و پنجم زندگی بخواهد از این قبیل مسایل حرف بزند صدایش را پایین می آورد و قبل از آغاز به حرف از مخاطب خود معذرت خواهی می كند.هرچند در نسل های جدید این مسایل مانند دیگر مسایل زندگی شده و راحت تر درباره آن سخن می گویند اما هنوز در بین بسیاری از خانواده ها صحبت از مسایل جنسی پا گذاشتن به منطقه ممنوعه است. شاید برای همین پنهان كاری و حجب و حیای مادران مان بوده است كه مسایل جنسی یكی از معضلات نسل امروز جامعه ما شده است. هر چند كه باید قبول كرد شاید زنان نسل گذشته هم آگاهی چندانی از آن نداشتند كه بخواهند دختران شان را آموزش دهند.

از سقوط آزاد میان عقاب‌ها تا زندگی به سبک پارکور

فاطمه اکرمی ژیمناستی است که از سال پیش پارکور و سقوط آزاد را همزمان شروع کرده است. او به دویچه وله می‌گوید در شهر همه چیز را به شکل مانع می‌بیند. اکرمی یک‌بار در هنگام سقوط آزاد میان ۳ عقاب گیر افتاده است. فاطمه اکرمی متولد اسفند ۱۳۷۲ است. او از چهارده سال پیش رشته ورزشی ژیمناستیک را آغاز کرده است و حدود یک سال پیش "سقوط آزاد" و پارکور را همزمان شروع کرد. او می‌گوید یکی از هم‌ دانشگاهی‌هایش در ایران به او پارکور آموزش داده است. فاطمه اکرمی آموزش سقوط آزاد را هم در چند مرحله در دبی فرا گرفته است. !در جواب اینکه چرا سقوط آزاد را در دبی آموزش دیده، توضیح می دهد که: در ایران متدهای آموزش سقوط آزاد خیلی قدیمی هستند. کسانی هستند در ایران که سقوط آزاد آموزش می‌دهند ولی با متدهای بسیار قدیمی و با همان حالت ارتشی. فاطمه تعریف می کند که در هنگام فرود در یکی از سقوط آزادها وقتی چتر خود را باز کرده و تنها ۳۰۰ متر با زمین فاصله داشته، چند نقطه سیاه در اطراف خود دیده است. «اول فکر کردم آدم‌هایی هستند که لباس بالدار می‌پوشند، پایین‌تر که رفتم متوجه شدم این‌ها آدم نیستند، سه تا عقاب هستند. تنها کاری که توانستم انجام دهم جیغ‌زدن بود. چون اگر بالشان به چتر من گیر می‌کرد مطمئناً سقوط می‌کردم و در ۳۰۰ متر امکان باز کردن چتر دوم را هم نداشتم». تجربه سقوط آزاد از ارتفاع ۴ هزار متری را دارد.   و اما پارکور او معتقد است که پارکور ورزش نیست، یک هنر است، اصلا نباید به پارکور به عنوان یک ورزش نگاه کرد. پارکور یک شیوه زندگی است به همین دلیل خیلی به آمادگی ذهنی بستگی دارد ... «وقتی تمرینات پارکور را شروع می‌کنید، دیگر همه اشیاء اطراف خود را شبیه مانع می‌بیند. روزها که برای کارهای روزمره از خانه بیرون می‌رویم، دوروبرمان را نگاه می‌کنیم و می‌بینم مثلا چقدر این مکان برای پارکور مناسب است. دفعه بعد همان‌جا ۱۰ حرکت دیگر به حرکت‌های قبلی اضافه می‌کنیم». در انتها او می گوید که در ژیمناسیک دو بار آسیب دیده و مجبور شده پای خود را عمل کند؛ تا به حال در پارکور اما دچار آسیب‌دیدگی نشده است.   منبع: دویچه وله فارسی
نخستین مرکز معالجه زنان ختنه شده زنان در جنبش بحرين ورود ممنوع دولت به زنان مصرف مشروبات الکلی در ایران کاهش نیافته اشت بدرفتاری با سالمندان

پر بازدیدترین ها

دخترانه ها

هر فرد 13 راز شخصی دارد

فصلنامه خصلتهای فردی و اجتماعی در آمریکا تحقیقی را منتشر کرده است که ماحصل بررسی بیش از ده هزار راز چندین سنجش می باشد. تیم تحقیقاتی بر اساس نتیجه گیری و تقسیم بندی انواع رازهای ثبت شده، آنها را در معرض بازبینی و انتخاب دوباره در بین دو هزار نفر دیگر قرار داده اند و در مرحله نهایی متوجه شده اند که: به طور میانگین انسانها حدود ۱۳ راز شخصی دارند که پنج تا از آنها آنقدر مهم هستند که به هیچکس نمی گویند. البته توجه این تحقیق بیشتر از هر چیز در باره صدماتی است که نگهداری راز بر روی افراد ایجاد می کند. پروفسور دانشکده مدیریت بازرگانی دانشگاه کلمبیا  Michael Slepian و سرپرست تیم تحقیق می گوید « ما متوجه شدیم که فکر کردن افراد در باره اسراری که پنهان می کنند صدمات روحی و جسمی اش خیلی بیشتر از نگرانی ناشی از فاش شدنش می باشد» محققین این گزارش، صریحا تاکید دارند که کلنجار رفتن مداوم در باره رازی که افراد پیش خود محفوظ نگه می دارند باعث صرف انرژی روحی و فیزیکی زیادی می شود. . سواستفاده از اعتماد باعث شکل گیری حدود نیمی از اسرار آدمها است. دروغ و کلک های اقتصادی هم بخش بزرگی از اسرار شخصی افراد را شامل می شوند. دزدی، خیانت و در رفتن از مسئولیت های شغلی نیز بیش از ۳۰ درصد رازها را در بر می گیرند. تحقیق فوق در ضمن نشان داده است که بخش اعظم کلنجار رفتن در باره اسرار شخصی وقتی صورت می گیرد که افراد تنها هستند. به عبارت دیگر، نگرانی از لو رفتن یک راز خیلی کمتر از اذیتی است که فکر و خیال در باره رازها، ایجاد می کنند. تا مادامیکه یک فرد، یک راز را حمل می کند تشویش اصلی وجود خواهد داشت.  

می خواهم قد بلندی داشته باشم

هروقت می‌خواهم به مهمانی بروم، قصه همین است! یا یک جفت کفش با پاشنه‌های خیلی بلند می‌پوشم که از اول تا آخر مهمانی نمی‌توانم قدم از قدم بردارم و آخرش هم با کمردرد و پادرد راهی خانه می‌شوم! یا موهایم را به شدت می‌کشم و بالای سرم می‌بندم تا شاید قدم بلندتر از چیزی که هست، به نظر بیاید! خلاصه از هر ترفندی استفاده می‌کنم تا قدم کوتاه‌تر از بقیه خانم‌های فامیل نباشد! دست به دامن هر قرص و دارویی هم شده‌ام؛ از قرص‌های استخوان‌ساز که در شبکه‌های مختلف ماهواره تبلیغ می‌کنند تا هر پودر و قرصی که عطاری‌ها برای بلند شدن قد پیشنهاد می‌کنند! البته مدتی هم بسکتبال بازی کردم و مدام از میله بارفیکس آویزان می‌شدم که هیچ‌کدام فایده نداشت! بعضی وقت‌ها فکر می‌کنم شاید تنها راه بلندتر شدن قدم جراحی باشد اما می‌ترسم! دوست دارم با روش‌های کم‌خطر چند سانتی‌متری به قدم اضافه کنم؛ یعنی می‌شود؟!» علت را ریشه‌یابی کنید تا کی می‌شود امید داشت؟ افزایش قد جزئی از فرایند رشد است که تحت تاثیر عوامل وراثت و محیط رخ می‌دهد اما مهم‌ترین عامل تعیین‌کننده قد افراد مسائل ژنتیک است. میانگین قد والدین به علاوه عدد ۶.۵ در پسران و منهای عدد ۶.۵ در دختران، به عنوان قد مورد انتظار برای افراد محسوب می‌شود. در واقع تا زمانی که صفحات رشد استخوانی باز باشند - یعنی حدود ۵ سال پس از بلوغ- می‌توان انتظار داشت که طول قد افزایش پیدا کند و بعد از آن دیگر با هیچ دارو یا غذایی نمی‌شود طول قد را افزایش داد. اما عوامل محیطی متعددی تا قبل از بسته شدن صفحات رشد، این ویژگی را تحت تاثیر قرار می‌دهند. مهم‌ترین عامل محیطی تاثیرگذار روی قد افراد مسئله نوع و میزان تغذیه است. پیروی از یک رژیم متنوع و متعادل که نیازمندی‌های بدن کودکان و نوجوانان را نسبت به مواد اولیه در طول زمان رشد فراهم کند، شرط لازم برای دستیابی به حداکثر استعداد ژنتیک برای افزایش طول استخوان‌هاست. کلسیم عنصر اصلی در ترکیب استخوان بوده و بدون حضور مقدار مناسب آن در رژیم غذایی، رسیدن به بالاترین ظرفیت وراثت طول استخوانی میسر نیست. لبنیات و کلم و مرکبات از منابع اصلی و توصیه شده این عنصر هستند. خوراکی‌های مفید میل کنید استخوان‌سازها را بشناسید پروتئین از اجزای اصلی مورد نیاز برای رشد است که باید در رژیم غذایی کودکان و نوجوانان گنجانده شود که البته نوع حیوانی پروتئین ارجحیت دارد؛ گوشت و تخم‌مرغ منبع اصلی تامین پروتئین حیوانی است. کلسیم عنصر اصلی در ترکیب استخوان بوده و بدون حضور مقدار مناسب آن در رژیم غذایی، رسیدن به بالاترین ظرفیت وراثت طول استخوانی میسر نیست. البته برای ترشح هورمون‌های موثر در رشد و ساخت بستر استخوانی و در کنار آن عضلات، بدن به ویتامین‌ها و عناصر دیگری مانند روی، منیزیم، آهن و فلوئور نیاز دارد که رعایت یک الگوی صحیح تغذیه‌ای، اساسی‌ترین عامل در رشد طولی استخوان‌هاست. استراحت خوب است یا تحرک؟ هم ورزش کنید و هم بخوابید! اگر اهل ورزش هستید و دوست دارید حرکات ورزشی متناسب با افزایش قد انجام دهید، خوب است بدانید انجام حرکات ورزشی و کششی مثل یوگا، بارفیکس و امثال آنها هم می‌تواند تا حدودی به رشد استخوانی کمک کند. البته رعایت ریتم مناسب خواب هم یکی دیگر از عوامل تاثیرگذار بر رشد طولی استخوان‌هاست، زیرا خواب مناسب باعث ترشح منظم هورمون رشد شده و کودکان بیشترین بهره را از آن می‌برند. در مقابل، همان‌قدر که خواب خوب و مناسب بر رشد مناسب جسم و قد تاثیرگذار است، خواب نامنظم، شب‌بیداری و خوابیدن تا دیروقت روز با ایجاد اختلال در روند ترشح هورمون رشد می‌تواند مانع از رشد واقعی قد در نوجوانان شود؛ به این ترتیب نوجوانی که شرایط ژنتیک لازم برای قدبلند شدن را داراست، ممکن است با شب‌بیداری و ساعات نامنظم خواب، فرصت قدبلند شدن را از دست بدهد. البته نباید تاثیر برخی بیماری‌ها را بر مختل شدن روند رشد قد افراد نادیده گرفت؛ برخی بیماری‌ها مانند نارسایی کلیه، اختلالات روده‌ای که جذب مواد غذایی را کاهش می‌دهد یا ابتلا به دیابت و کم‌کاری تیروئید در دوران کودکی، موجب اختلال در رشد قدی می‌شود که تشخیص و درمان این بیماری‌ها در حوزه متخصصان غدد درون‌ریز و متابولیسم قرار دارد و هیچ نوع خود درمانی در این موارد جایز نیست. باورهای رایج درباره کوتاهی قد آیا کافئین و سیگار باعث کوتاهی قد می‌شود؟ بعضی‌ها تصور می‌کنند مصرف کافئین مانع از رشد قد می‌شود اما مطالعات پژوهشگران این ادعا را رد می‌کند. مصرف مداوم کافئین تنها می‌تواند بر کیفیت و نظم خواب تاثیر بگذارد؛ کودکان و افراد میانسال به ۹ تا ۱۰ ساعت خواب خوب شبانه نیاز دارند و مصرف بیش از حد کافئین مانع از این مقدار خواب می‌شود. محققان در مورد تاثیر سیگار بر BMI بدن هنوز به نتیجه مشخصی نرسیده‌اند اما تحقیقاتی که در دانشگاه کلمبیا انجام شده، نشان داده بچه‌هایی که در سنین پایین سیگار کشیده یا در معرض دود سیگار قرار گرفته‌اند، نسبت به بچه‌های غیرسیگاری یا بچه‌هایی که والدین غیرسیگاری دارند، قدشان کوتاه‌تر است. همچنین ثابت شده مصرف دخانیات و الکل توسط مادران در دوران بارداری میتواند بر رشد قدی کودکان تاثیر منفی داشته باشد. ژنتیک، مهم‌تر از همه است با وجود همه مواردی که گفته شد، نباید فراموش کرد که وراثت اصلی‌ترین عامل تعیین میزان قد افراد است. در واقع متخصصان برای قد افراد، محدوده‌ای را در نظر می‌گیرند که رعایت نکات تغذیه‌ای و ورزشی تنها می‌تواند آنها را از حداقل این محدوده دور و به حداکثر آن نزدیک کند، بنابراین نمی‌توان با مصرف بیشتر لبنیات و… باعث افزایش رشد قد شد. خیلی از افراد تصور می‌کنند هر چه مواد مورد نیاز برای رشد را بیشتر در اختیار فرزندان‌شان قرار دهند، شرایط بلندتر شدن قد آنها را فراهم می‌کنند و با همین هدف لبنیات، گوشت و میوه بیشتری در اختیار آنان می‌گذارند، غافل از اینکه مصرف بیش از حد این مواد، نه تنها افزایش قد را در پی نخواهد داشت، بلکه باعث چاقی آنها می‌شوند که این چاقی، وضعیت ترشح هورمونی‌شان را تحت تاثیر قرار داده و افزایش قدشان را مختل می‌کند. به یاد داشته باشید که اضافه وزن و چاقی یکی از موانع رشد قدی محسوب شده و درمان آن نیز جز با رعایت رژیم غذایی مناسب حاصل نخواهد شد. داروهای ماهواره‌ای را باور کنیم؟ داروها و روش‌های موجود در بازار که با هدف افزایش قد و عمدتا از راه‌های غیرقانونی مثل شبکه‌های ماهواره‌ای یا عطاری‌های غیرمجاز عرضه می‌شوند، هیچ تاثیری در افزایش قد افراد ندارند. عمده این داروها ترکیبات مولتی‌ویتامینی است که با برندهای مختلف در داروخانه‌ها موجود بوده و در صورت رعایت یک الگوی صحیح غذایی، بدن نیازی به مصرف آنها ندارد. برخی دیگر از این داروها و همچنین وسایلی مانند انواع کفش‌ها و… چیزی جز فریبکاری نیست و نه‌تنها افزایش قدی در پی ندارند، بلکه در برخی موارد ممکن است سلامت فرد را به خطر بیندازند. نکته آخر اینکه یادتان باشد همیشه برای تعیین میزان قد مورد انتظار و نحوه دستیابی به آن، از پزشک و متخصص تغذیه برای طراحی یک برنامه غذایی صحیح و الگوی فعالیت بدنی مناسب
تست / چقدر خرافاتی هستید؟ پنج نکته درباره کامیابی جنسی زنان چرا نمی خواهم با مردی که دوستش دارم، سکس داشته باشم؟ 3 دلیل مخرب حسادت پرهیز از اتفاقات ناخواسته در اتاق خواب

زنان حادثه

زاها حدید، طراح هتل پاسارگاد تهران درگذشت

زاها حدید، نخستین زنی که جایزه معماری پریتزکر را از آن خود کرد، در ۶۵ سالگی درگذشت. او شهرتی جهانی داشت و دومین ساختمان بلندمرتبه تهران را هم طراحی کرده است.   زاها حدید، معمار عراقی‌تبار بریتانیایی در میامی، در اثر سکته قلبی درگذشت. بی‌بی‌سی جهانی اعلام کرده است که حدید به خاطر درمان بیماری ریوی در بیمارستانی در میامی بستری شده بود که سکته قلبی بر او عارض شد. برخی از بناهایی که زاها حدید طراحی کرده از شهرتی جهانی برخوردار است. کارشناسان معماری اعتقاد دارند که بناهای او از ویژگی سنیتیک و سیال برخوردارند و مثل این است که درطبیعت در حال سیلان و جاری شدن‌اند. از مهم‌ترین آثار او می‌توان از بناهای زیر یاد کرد: ایستگاه آتش‌نشانی ویترا (۱۹۹۴)، ویل ام راین، آلمان سکوی پرش اسکی برگیسل (۲۰۰۲)، اینسبروک، اتریش ساختمان مرکزی ب‌ام‌و (۲۰۰۵)، لیپزیگ، آلمان مرکز مگی در بیمارستان ویکتوریا (۲۰۰۶)، کرکالدی، اسکاتلند ایستگاه قطار سریع‌السیر ناپل (۲۰۰۶)، ناپل، ایتالیا ترن هوایی (۲۰۰۷) اینسبروک، اتریش مرکز علمی فائنو (۲۰۰۵)، وولفسبرگ، آلمان زها حدید در ایران هم اثری از خود به یادگار گذاشته است: هتل – آپارتمان پنج ستاره پاسارگاد فرشته در  تهران که در سال ۱۳۹۱ آغاز شد و قرار است در سال ۱۳۹۷ به پایان برسد، امااز هم‌اکنون منتقدان زیادی دارد. این عمارت برای ۴۴ طبقه مجوز ساخت گرفته، اما محاسبات و طراحی آن برای ۵۷ طبقه است و به این ترتیب بلندمرتبه‌ترین ساختمان تهران بعد از برج میلادخواهد بود. منتقدان می‌گویند ۴۰ طبقه این عمارت اضافی‌ست. زاها حدید منتقدان دیگری هم دارد. شون گریفیث، استاد معماری اعتقاد دارد که آثار زاها حدید مانند یک ظرف خالی‌اند که به سادگی در خدمت هر ایدئولوژی‌ و هر حکومتی قرار می‌گیرند. مایکادن، کارشناس تاریخ هنر بر زاها حدید خرده گرفته است که او در طراحی‌هایش به نیازهای انسان در فضاهای عمومی در زندگی شهری توجه نمی‌کند و برای اثبات این نظر به موزه ماکسی در رم از طراحی‌های او اشاره می‌کند. ادن بر آن است که حداد در طراحی این بنا خصلت دموکراتیک هنر را یکسر نادیده گرفته است. زاها حدید در سال ۲۰۰۴ جایزه معماری پریتزکر را از آن خود کرد. از این جایزه به عنوان مهم‌ترین جایزه معماری جهان و به یک معنا نوبل معماری یاد کرده‌اند. او تنها زنی‌ست که این جایزه را به دست آورده.

چراغهای رابطه تاریک اند

دبستان می‌رفتم که با نام فروغ آشنا شدم. بلافاصله از بزرگ‌تر‌ها درباره‌اش پرس‌وجو کردم. اطرافیانم به اتفاق گفتند که «فروغ زنی بی‌اخلاق و هنجارشکن بود، آخرش هم جوانمرگ شد؛ لازم نیست وقتت را تلف کنی و اشعارش را بخوانی.» با شنیدن این پاسخ، فروغ هرچه بیشتر برایم به زنی اسرارآمیز تبدیل شد. چند سال گذشت و من از دختربچه‌ای رام و مطیع به نوجوانی سرکش و هنجارشکن تبدیل شدم؛ هیولایی که خانواده‌ام دیگر مرا نمی‌شناخت، هیولایی که نقاشی می‌کرد و کتاب می‌خواند. شانزده ساله بودم که مجموعه آثار کامل فروغ را از یکی از عزیز‌ترین و تلخ‌ترین انسان‌ها هدیه گرفتم. بعد از خواندن‌اش چنان با دفترهای «تولدی دیگر» و «ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد» ارتباط برقرار کردم که دیوار اتاقم پر شد از عکس‌های او. تا به حال هیچ زنی بر من چنان تأثیری نگذاشته بود که فروغ گذاشت. همذات‌پنداری‌ام با فروغ تا آنجا پیش رفت که حتی دوست داشتم مثل او در ۳۲ سالگی بمیرم. بعد از کشف فروغ با دختران و زنان بسیاری آشنا شدم که از شناخت فروغ تجربه‌ای مشابه من داشتند. چه چیزی زندگی ما را به زندگی فروغ متصل می‌کرد؟ چرا می‌توانستیم زندگی روزمره خود را در آینه اشعار او پیدا کنیم؟ چرا هنوز هم دختران و زنان جوان اشعار فروغ را زندگی می‌کنند؟ عبور از مرزهای تن فروغ در برهه‌ای می‌زیست که معیارهای زن بودن از منشور ساختارهای پدرسالار جامعه می‌گذشت. زن خوب و با فضیلت زنی سنتی بود که به تمام ارزش‌های جامعه پدرسالار پایبند بود. زنی که می‌بایست نجیبانه در انتظار شوهری می‌بود که صاحب او شود. زنی که می‌بایست بدن‌اش را همچون کالایی دست نخورده به مردی تقدیم می‌کرد و برای همیشه به او وفادار می‌ماند. زنی که باید عشق و جسم و لذت و عمر خود را وقف شوهرش می‌کرد تا بنیان خانواده پدرسالار پابرجا بماند و فرزندانی زاییده شوند که سربازان و جیره‌خوران حکومت باشند. در چنین جامعه‌ای اگر زنی تصمیم می‌گرفت اختیار زندگی‌اش را در دست بگیرد غالباً روسپی، نانجیب و بی‌اخلاق قلمداد می‌شد. فروغ یکی از همین زنان بود، یکی از ماهی سیاه‌های کوچولو. در دفترهای شعر «اسیر»، «دیوار» و «عصیان» می‌توان تلاش او را برای شکستن هنجارهای پدرشاهی و به رسمیت شناختش بدن و امیالش دید، که همزمان مترادف بود با درافتادن با باورهای مذهبی و عرفی. واکنش فروغ در مقابل سرکوب فرهنگی و مذهبی ایران پدرسالار آن دوران عصیان و سر باز زدن از پذیرش زنانگی سنتی بود. او انتخاب کرد که زندگی‌اش را به کنج خانه و آشپزخانه و پرسه زدن لابه‌لای رخت‌ها و ظرف‌های نشسته محدود نکند. او عاشقی و لذت و دانستن را انتخاب کرد و پی رنج‌ها و زخم‌ها را بر تن خویش مالید. چنانکه در شعر «ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد» سرود: «… من عریانم، عریانم، عریانممثل سکوت‌های میان کلام‌های محبت عریانمو زخم‌های من همه از عشق استاز عشق، عشق، عشق.من این جزیره سرگردان رااز انقلاب کوه گذر داده‌امو تکه تکه شدن راز آن وجود متحدی بودکه از حقیر‌ترین ذره‌هایش آفتاب به دنیا آمد…» چراغ‌های تاریک رابطه و پیوستن به خورشید فروغ در دو دفتر شعر آخرش بیش از پیش از نفهمیده شدن توسط معشوق و جامعه سرود؛ از تنگ‌نظری، دروغ، فریب و ریاکاری جامعه. او در شعر «پرنده مردنی است» ناامیدی‌اش را آشکارا بیان می‌کند.«دلم گرفته استدلم گرفته استبه ایوان می‌روم و انگشتانم رابر پوست کشیده‌ی شب می‌کشمچراغ‌های رابطه تاریکندچراغ‌های رابطه تاریکندکسی مرا به آفتابمعرفی نخواهد کردکسی مرا به میهمانی گنجشک‌ها نخواهد بردپرواز را بخاطر بسپارپرنده مردنی ست.» فروغ هم از افراد جامعه ناامید است و هم از جامعه به مثابه کل. او ناامید از جامعه‌ای است که مردمش را چنان می‌پروراند که زنان را پست‌تر از مردان می‌داند و آنان را به ابژه‌هایی تقلیل می‌دهد که مردی باید مالکشان شود. فروغ ناامید از جامعه‌ای است که مردمش اختیار جسم و روح خود را ندارند؛ جامعه‌ای که اگر در آن به اسیر بودن خود راضی و خشنود نباشی، هم با حکومت و هم با عرف درخواهی افتاد. این جامعه چگونه می‌تواند زنانی را تاب آورد که به شی ء بودن تن نمی‌دهند؟ برای زنانی که روح و جسمشان را از اسارت پدرشاهی‌‌ رها می‌کنند بسیار دشوار است که از مورد عشق قرار گرفتن توسط مردانی که در هوای مسموم چنین جامعه‌ای نفس کشیده‌اند، احساس خوشبختی کنند. فروغ این ادراک را در شعر «تولدی دیگر» اینگونه به کلام درآورد که «هیچ صیادی در جوی حقیری که به گودالی می‌ریزد مرواریدی کشف نخواهد کرد». نام دفا‌تر شعر «تولدی دیگر» و «ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد» و محتوای اشعار این دو دفتر، گویای تناقصی است که سیر تحول فروغ را از تولدی دیگر به ایمان به ناامیدی و سرمای اجتماعی به تصویر می‌کشد. دانستن تلخ است و هر چه بیشتر بدانیم، تلخ‌تر می‌شویم، خصوصاً اگر در جامعه‌ای زیست کنیم که دانستن در آن جرم به شمار می‌رود. عصیان‌گری و رد شدن شجاعانه از مرزهای کهنه پدرشاهی، سیر تحول زنان بسیاری است که در پی یافتن خود و شکستن این هنجاری پوشالی‌اند. فروغ نیز با دانستن و تجربه کردن‌های مدام و عبور از حصار‌ها تلخ‌تر و تلخ‌تر شد. سیر تحول او جسورانه، واقع بینانه و تلخ بود؛ تحول زنی که می‌خواست انسانی آزاد باشد. در‌ ‌نهایت، ناامیدی و دلزدگی فروغ از انسان‌ها و جامعه انسانی او را به میل به یکی شدن با طبیعت می‌کشاند. او بیش از اینکه با زن همسایه همذات پنداری کند، با عناصر طبیعت همذات پنداری می‌کند؛ در کنار پنجره می‌ایستد و با آفتاب رابطه برقرار می‌کند. او در شعر «تن‌ها صداست که می‌ماند»، چنین می‌سراید: «من از سلاله درختانمتنفس هوای مانده ملولم می‌کندپرنده‌ای که مرده بود به من پند داد که پرواز را بخاطر بسپارم.‌‌نهایت تمامی نیرو‌ها پیوستن است، پیوستنبه اصل روشن خورشیدو ریختن به شعور نورطبیعی استکه آسیاب‌های بادی می‌پوسندچرا توقف کنم؟من خوشه‌های نارس گندم رابه زیر پستان می‌گیرمو شیر می‌دهم…در سرزمین قد کوتاهانمعیارهای سنجشهمیشه بر مدار صفر سفر کردهاندچرا توقف کنم؟من از عناصر چهارگانه اطاعت می‌کنم.» نسیم روشنایی
ماجرای زوج همجنسگرا‌یی که از زندان ترکیه سر درآوردند امل کلونی نسل کشی ارامنه را پیگیری می کند زن ۶۵ ساله برلینی چهارقلو حامله است یک زن در آستانه مرگ، همسرش را عضو سایت زوج‌یابی کرد اندوه بی پایان گریس کلی

حقوق زنان

برابری جنسیتی، معیار نوین رتبه بندی فیلمها

این‌که فیلم‌ها بر اساس میزان خشونت٬ عریانی٬ سکس و توهین‌آمیز بودن طبقه‌بندی بشوند٬ امر دور از انتظاری نیست٬ اما رتبه‌بندی فیلم‌ها بر اساس برابری جنسی بدعتی تازه است؛ بدعتی که سوئد آن را پایه‌گذاری کرده است.به گزارش آسوشیتد پرس برخی سینماهای سوئد تصمیم گرفته‌اند فیلم‌ها را بر اساس میزان تبعیض جنسی نیز دسته‌بندی‌ کنند و فیلم‌ها برای این‌که بالاترین درجه را در رتبه‌بندی فیلم‌ها به دست بیاورند باید از آزمون «بِکدِل» سربلند بیرون بیایند. بر اساس آزمون بکدل یک فیلم باید حداقل حاوی یک صحنه باشد که در آن دو قهرمان زن فیلم با یکدیگر در مورد موضوعی غیر از مردان صحبت می‌کنند. اِلِن تِیله٬ مدیر سینمای «بیو ریو» در استکهلم می‌گوید فیلم‌های مشهور بسیاری هستند که در آزمون بکدل شکست خورده‌اند؛ سه گانه ارباب حلقه‌ها٬ تمامی مجموعه جنگ ستارگان٬ پالپ فیکشن٬ شبکه اجتماعی و تمامی هری‌پاتر‌ها٬ به جز یک قسمت آن. روزنامه بریتانیایی گاردین به این فهرست٬ فیلم‌های نامزد اسکار ۲۰۱۴ را نیز از جمله «کاپیتان فیلیپس»٬ «پیشخدمت»٬ «مِلک پنجم» و «جاذبه» که بازیگر نقش اول آن ساندرا بولاک است٬ افزوده است. آزمون بکدل نامش را از آلیسون بکدل٬ کارتونیست آمریکایی گرفته که این ایده را سال ۱۹۸۵ در یکی از کمیک استریپ‌های خود به نام «لزبین‌هایی که باید مراقبشان بود» به تصویر کشیده است. این کمیک استریپ که وقایعش در ایالات متحده رخ می‌دهد٬ درمورد زندگی٬ مراودات و روابط گروهی است که اکثرشان لزبین‌ هستند. رتبه‌بندی بر اساس آزمون بکدل از ماه گذشته در چهار سینمای سوئد به اجرا گذاشته شده است و هدف از آن «ترویج برابری جنسی» است. انستیتوی فیلم سوئد که بودجه‌اش دولتی است از این آزمون حمایت کرده است. در عین حال شبکه سوئدی «ویاسات فیلم»٬که برای کشورهای حوزه اسکاندیناوی برنامه پخش می‌‌کند٬ گفته است می‌خواهد از این رتبه‌بندی استفاده کند. این شبکه همچنین قرار است ۲۶ آبان‌ماه تنها فیلم‌هایی را به نمایش بگذارد که در آزمون بکدل موفق بوده‌اند؛ فیلم‌هایی چون «بانوی آهنین» و «عطش مبارزه». به گزارش گاردین بر اساس تحقیقاتی که در آمریکا صورت گرفته است٬ بر روی پرده نقره‌ای سینما٬ «زنان به طور کامل و آن طور که باید همجنسان خود را نمایندگی نمی‌کنند و این روند در ۶۰ سال گذشته تغییر چندانی نکرده است». مرکز مطالعات «زنان در تلویزیون و فیلم» در سن دیه‌گوی آمریکا می‌گوید تنها ۳۳ درصد از کل شخصیت‌های صد فیلم برتر سال ۲۰۱۱ آمریکا را زنان تشکیل داده‌اند و ۱۱ درصد از کل شخصیت‌های اصلی این فیلم‌ها زن بوده‌اند. مطالعات دیگری که از سوی دانشگاه پنسیلوانیا صورت گرفته حاکی است که در شش دهه گذشته نسبت حضور مردان و زنان در فیلم‌ها دو به یک بوده است. همچنین بررسی ۸۵۵ فیلم برتر سال‌های ۱۹۵۰ تا ۲۰۰۶ از سوی این دانشگاه٬ نشان داده است که امکان به نمایش درآمدن یک زن در صحنه‌های جنسی دو برابر بازیگر مرد است و مرد‌ها بیشتر در صحنه‌های خشونت‌آمیز نمایش داده می‌شوند.

خرده مصیبتهای بچه دار نشدن

هرچند روشنگری و بعد جنبش‌های دهه ۶۰ و ۷۰ میلادی در اروپا تلاش کردند تولید مثل را از یک وظیفه ذاتی برای بشر به یک امر عادی و غیرالزامی تبدیل کنند و تا حدود زیادی هم موفق بودند، اما این موضوع همچنان در فرهنگ‌های مذهبی و محافظه‌کار محل مناقشه است. جوانان زیادی از دخالت خانواده‌ها و اطرافیان‌شان در مورد بچه‌دار شدن یا نشدن در عذابند. این دخالت‌ها به‌ویژه زنان را –که اساس فرآیند تولد بچه در بدن آن‌ها، شخصی‌ترین حوزه یک انسان، اتفاق می‌افتد- نشانه رفته است. جامعه‌ای که بچه‌دار شدن را وظیفه زن می‌داند، در واقع تلاش می‌کند برای کنترل و سلطه بر بدن زن به آخرین دستاویزها متوسل می‌شود. وظیفه انگاشتن بچه‌دار شدن، فقط در ایران محل بحث نیست. سایت نشریه معتبر اشپیگل ۳۰ ژانویه، ۱۱ بهمن، یادداشتی از یک دانشجوی دکترا در یک رشته مهندسی منتشر کرده در مورد فشاری که این زن برای بچه‌دار شدن متحمل می‌شود. متن زیر، ترجمه این یادداشت است به‌علاوه تجربه تعدادی از زنان ایرانی که با چالش مشابهی درگیرند. «دست بردارید از پرسیدن کی بچه‌دار می‌شوی!» توضیح اشپیگل: «بالاخره کی آمادگی‌اش را خواهید داشت؟» نویسنده ۲۷ ساله این مقاله، از وقتی ازدواج کرده، باید مدام سوالاتی در مورد برنامه بچه‌دار شدنش پاسخ بدهد- و مجبور است دروغ بگوید. واقعیت را بهتر است کسی نداند. بیش از یک سال قبل درسم را تمام کردم، اما همچنان در دانشگاه مانده‌ام. بعد از دوره فوق لیسانسم در حوزه مهندسی، فرصت را برای این که پی‌اچ‌دی بگیرم مناسب دیدم. فکر می‌کردم این بهترین موقعیت است برای این که در بازار کار جایگاه خوبی پیدا کنم، خیلی خوب. یک کرسی تمام‌وقت در دانشگاه به دست آوردم و به خودم می‌بالیدم. من بزرگ‌ترین بچه در خانواده بزرگ‌مان هستم. پدرم کشاورز است. وقتی در مورد فرصت پی‌اچ‌دی باهاش حرف زدم، به من و به خودش افتخار می‌کرد، آن‌قدر که موضوع را برای همه تعریف می‌کرد، مسئله‌ای که فشار زیادی روی من آورد، اما مشکلی نبود. موضوع فقط این نیست. من یک زن هستم. و زنان چه کار می‌کنند؟ بچه به دنیا می‌آورند. هرچه بیشتر، بهتر. فقط پدر من نیست که این‌طور فکر می‌کند. از وقتی که شوهرم اوایل سال گذشته تقاضای ازدواج کرد و ما در تابستان گذشته ازدواج کردیم،‌ هفته‌ای نبوده است که به سوال «آیا حامله‌ای؟‌» جواب نداده باشم، یا این که پیشاپیش برای اثبات این که باردار نیستم، یک شات مشروب سنگین ننوشیده باشم! زجرآور است. «نه، نمی‌خواهم بچه بغل کنم» متاسفانه همسران هر دو برادر من بچه‌‌دار شده‌اند، و گویا قرار است این دست سوالات من را خوشحال کنند: «خلاصه کِی بچه‌دار می‌شوید؟ من فکر کردم خیلی سریع بچه دار شوی، چون من می‌خواهم به سرعت زن‌دایی بشوم، زن‌دایی خوب!» یا «نمی‌خواهی این کوچولو را بغل کنی؟ این‌طور مزه بچه‌دار شدن را می‌فهمی!» هیچ‌یک از این زنان اخیرا نوشتن تز دکترای‌شان را شروع نکرده‌اند و در واقع اصلا مدرک دانشگاهی ندارند. و نه، نمی‌خواهم بچه را در آغوش بگیرم. به‌خصوص اگر دلیلش این باشد که “مزه‌اش را بفهمم”. من خواهران و براداران کوچک‌تر زیاد داشته‌ام. می‌دانم بغل کردن نوزاد چه حسی دارد. حالا در این موقعیت قرار گرفته‌‌ام: در منگنه پی‌اچ‌دی و «برنامه خانوادگی». هر دو سخت. نشستن روی کرسی دانشگاه چندان آسان نیست. البته که همکاران خوبی دارم که حمایتم می‌کنند، اما کار تمام نیرو و انرژی‌ام را می‌گیرد. الان بچه‌دار شدن دیگر خیلی زیادی‌ است. خواهران و همسران برادران من این شانس را دارند که بچه‌های‌شان را پیش پدربزرگ و مادربزرگ‌شان بگذارند. کار هم نمی‌کنند، برنامه انعطاف‌پذیری دارند و لازم نیست پول مهدکودک بدهند. من و همسرم اما خیلی دور از شهر پدرومادرمان زندگی می‌کنیم. علاوه‌بر آن رئیسم هم از تکرار این موضوع خسته نمی‌شود که اگر بچه‌دار شوم، نمی‌توانم پی‌اچ‌دی‌ام را به جایی برسانم: «پی‌اچ‌دی‌تان؟ به زودی نزد من خواهید آمد و خبر باردار شدن‌تان را در میان خواهید گذاشت. آن‌وقت اولویت‌های‌تان به کلی عوض می‌شود.» این درحالی است که خود او در دوره دکترای‌ش بچه‌دار شده، و خب البته که او یک مرد است. «کاش این سوال هم تابو بود، مثل بیماری‌های جنسی» شوهرم فشاری را که روی من است به این سادگی نمی‌فهمد. قبل از هرچیزی به این دلیل که کلا آدمی نیست که خیلی خودش را اذیت کند. به‌هرحال سوال‌ها هم از او پرسیده نمی‌شوند. گویا سوال درباره «برنامه خانوادگی» فقط زنان را هدف می‌گیرد. در ماه‌های گذشته با همسرم درباره این موضوع دعوا کرده‌ایم. من همه‌ش تلاش می‌کنم به او حالی کنم که این سوالات و فشارها چه بلایی سر من می‌آورد. او نهایتا وقتی عمق مساله را فهمید که پیام یکی از آشنایان مسن را نشانش دادم. این مرد خیلی مستقیم و بی‌واسطه از من پرسیده بود «آیا فشار “برنامه خانوادگی” را احساس می‌کنی؟ ساعت بیولوژیک بدنت خیلی بلند تیک‌تاک می‌کند!» برای شما هم سوال است؟ بله، من با کمال میل دوست دارم بچه‌دار شوم. من بچه‌ها را دوست دارم. فکر می‌کنم مادر خوبی می‌شوم. اما این‌ها به کسی مربوط نیست. به سوال کردن در مورد وضعیت رحم من خاتمه دهید. گاهی آرزو می‌کنم، کاش این موضوع هم مثل پرسیدن در مورد درآمد یا بیماری‌های جنسی، تابو بود. با زنان ایرانی تارا: «حالا خودت می‌دانی، ولی اشتباه می‌کنی!» تارا، ۳۰ ساله، دکترای روان‌شناسی بالینی دارد و تراپیست است. هشت سال است که ازدواج کرده و می‌گوید او و همسرش قصد بچه‌دار شدن ندارند. ولی دوستان و همکاران و فامیل مدام از او در مورد بچه‌دار شدن می‌پرسند. او در مورد حسش به این سوال می‌گوید: «بستگی دارد به جایگاه سوال‌کننده و این که چطور می‌پرسد. لحنش مهم است. در کل ولی دوست ندارم. حریم خصوصی من است و کنجکاوی یا اصرار از طرف دیگران به این مسئله برای‌ام آزاردهنده است.» تارا از شکل‌های مختلف پرسیدن این سوال مثال می‌زند: «زندگی شما خوب است و باهم خوبید، چرا نمی‌خواهید بچه داشته باشید؟» یا «سن‌تان بالا می‌رود و بی‌حوصله می‌شوید» و «نکند مشکلی دارید که بچه‌دار نمیشوید؟» او سخت‌ترین تجربه‌اش را این‌طور تعریف می‌کند: «آزاردهنده‌ترین بخش ماجرا برایم وقتی است که یکی از اقوام همسر هربار من را می‌بیند به حالت بغل کردن شکمم را لمس می‌کند که مطمئن شود باردار نیستم.  ظاهرا فکر می‌کنند مشکل سقط مکرر یا ناباروری دارم.» تارا می‌گوید این سوالات درمجموع چندان برایش اهمیت ندارد، به سوال کنندگان توضیح کوتاهی می‌دهد و اگر قانع نشوند و ادامه دهند، او صحبت نمی‌کند و صحبت‌های اطرافیانش معمولا ختم به این می‌شود که «حالا خودت می‌دانی، ولی اشتباه می‌کنی.» تصمیم مشترک او و همسرش برای‌اش مهم‌تر از حرف دیگران است. نازی: دلسوزی است، نه دخالت خانواده نازی، مهندس شیمی، هم مدام از او می‌پرسند که چرا بچه‌دار نمی‌شود: «همه فامیل تا من را می‌بینند شروع می‌کنند به نصیحت کردن.» او می‌گوید «طبیعتا» حس خوبی به این سوال ندارد، به‌خصوص که در شهری زندگی می‌کند که وقتی کسی زود بچه‌دار نمی‌شود، می‌گویند «لابد مشکلی دارد.» این برنامه‌نویس ۲۷ ساله در مورد واکنشش می‌گوید: «سعی می‌کنم با شوخی و خنده یا چشم گفتن الکی رد کنم.» نازی این سوال را به حساب متفاوت بودن دنیاها می‌گذارد و معتقد است از سر دل‌سوزی است، نه دخالت. او هرچند چندان ناراحت نمی‌شود، ولی می‌گود معلوم است که ترجیح می‌داد این “گیر دادن‌ها” نباشد. آناهیتا: وظیفه من نیست آناهیتا هم در معرض این سوال و فشار است، سوال از جانب آشنایان دورتر و همکاران، و فشار از طرف خانواده. او می‌گوید هرچند عادت کرده، اما «وقتی تصور می‌شود که مشکلاتش با بچه‌دار شدن حل می‌شود» اذیت می‌شود. این کارشناس ارشد ساخت و تولید و طراح قطعات خودرو که این‌طور به این سوال واکنش نشان می‌دهد: «می‌گویم نه و بعد هرچه بپرسند و بگویند، فقط لبخند می‌زنم. ولی وقتی پدر و مادر خودم به زندگی و خواسته‌های من بی‌توجهی می‌کنند و بچه‌دار شدن را وظیفه من می‌دانند، ناراحت می‌شوم.» الی: برایم مهم نیست الی، که فوق‌لیسانس مهندسی برق دارد و در حوزه طراحی سیستم تست تصادف خودرو شاغل است، از شش سال پیش در آلمان زندگی می‌کند. خانواده دوست‌پسر آلمانی او این سوال را زیاد از او می‌پرسند که آیا نمی‌خواهد بچه‌دار شود: «ولی فکر می‌کنم چون خانواده خودم را زیاد نمی‌بینم، متوجه نیستم. اگر فامیل‌های‌مان اینجا بودند، قطعا ردیف اول این سوال آن‌ها بودند.» او هیچ اهمیتی به سوال و فشار مادر دوست‌پسرش نمی‌دهد. می‌گوید شش سال پیش که به آلمان آمده، برایش عجیب بوده که در آلمان چنین سوالی از او بپرسند، ولی الان دیگر نه. او می‌گوید: «از همین جامعه آلمان یار گرفتم که نظرم را صریح بیان کنم. این است که در روی خودشان می‌گویم که غسل تعمید و ازدواج در کلیسا و لزوم بچه‌دار شدن احمقانه است.»
پادرمیانی خدایان هندی برای جلوگیری از تجاوز خبرنگاری در لباس یک تن‌فروش ازدواج مذاهب متفاوت صد زن؛ 'من روسپی‌ بودم اما با قانونی‌شدنِ آن مخالفم' بازارچه نوروزی خانه ای برای آینده