شاید برای شما هم پیش آمده باشد درست در لحظه ای كه سعی می‌كنید خود را جدی نشان بدهید، فرزندتان هیچ اعتنایی به شما نمی‌كند. مثلا وقتی به دخترتان اولتیماتوم می‌دهید و می‌گویید: «فورا حاضر شو، وگرنه اصلا بیرون نمی‌رویم!» او خیلی راحت جواب می‌دهد و می‌گوید: «خب نرویم!» اگرچه قرار نیست هیچ مادر یا پدری با فرزندش دعوا كند اما لازم است شما گاهی به فرزندتان یادآوری كنید، بالاخره مادر یا پدر هستید و او باید به حرف شما گوش كند. علت این رفتارهای كودكان اشتباهاتی است كه خود ما در تربیت آن‌ها مرتكب می‌شویم. در اینجا شما را با 8 اشتباه رایج والدین و نحوه اجتناب از آن‌ها آشنا می‌كنیم.


دروغ بزرگ
خیلی از والدین در بسیاری از موقعیت‌ها وسوسه می‌شوند با یك دروغ شاخ‌دار از شر مجادله با كودك خلاص شوند. این دروغ‌ها در كوتاه‌مدت جواب می‌دهد ولی در دراز مدت به ضرر شماست. از یك سو كودك اعتمادش را به شما از دست می‌دهد و از سوی دیگر، ترساندن كودك تاثیر بدی در روحیه او می‌گذارد. والدینی كه مدام برای مجبور كردن كودك به انجام كارها او را از آمپول می‌ترسانند، وقتی فرزندشان واقعاً نیاز به تزریق آمپول دارد، درمانده می‌شوند. راه بهتر آن است با فرزندتان صادق باشید و با او ابراز همدردی كنید. مثلا به او بگویید: «می‌فهمم دوست نداری امروز به خانه خاله مینا بروی. من هم بعضی روزها دوست ندارم بروم سر كار، ولی مجبورم.» این همدردی شما كار را ساده‌تر خواهد كرد.

عقب‌نشینی
اصلا خوب نیست كه با كودك بدرفتاری كنید ولی اگر او به رفتار نادرستش ادامه دهد باید عواقب آن را ببیند. بریژیت بارنز، یكی از نویسندگان كتاب تربیت كودكان نوپا و پیش‌دبستانی، موقعیت جالبی را مثال می‌زند؛ تصور كنید كودك‌‌تان را برای بازی كنار ساحل برده‌اید. او مدام به بچه‌های اطراف شن پرتاب می‌كند و شما مدام این جمله را تكرار می‌كنید: «اگر باز هم شن پرت كنی، می‌رویم.» كودك جمله شما را به این شكل برداشت می‌كند: «چند بار دیگر هم می‌توانم كارم را تكرار كنم. بعد مامان من را مجبور می‌كند دیگر شن پرت نكنم.»

به جای این روش باید ابتدا یك اخطار به كودك بدهید و اگر كارش را تكرار كرد، فورا پیامد كارش را به او نشان دهید. مثلا برای چند دقیقه او را از بازی منع كنید. اگر باز هم به كارش ادامه داد، كودك را از ساحل ببرید. دفعه آینده كه كودك رفتار نادرستی از خود نشان داد، كافی است با آرامش، خاطره بار قبل را به او یادآوری كنید: «یادته دفعه پیش مجبور شدیم زود برویم خونه؟ امیدوارم این دفعه مجبور نشویم دوباره زود برویم.»

متحد نبودن
خیلی اوقات پیش می‌آید كه شما با فرزندتان قرار گذاشته‌اید اگر كاری را به درستی انجام دهد یا مطابق خواست شما رفتار كند، برای او چیزی كه دوست دارد بخرید. ولی همسرتان ناگهان تصمیم می‌گیرد جایزه را به كودك بدهد!درست است كه همسرتان قصد ندارد تلاش‌های شما در تربیت فرزند را نابود كند یا قول شما را پیش چشم او بی‌اهمیت جلوه دهد اما عملا این درست همان كاری است كه با دادن جایزه به فرزندتان می‌كند. اگر با همسرتان در یك جبهه باشید، نه تنها فرزندتان یاد می‌گیرد كاری كه نادرست است، از نظر همه نادرست است بلكه این موضوع كمك می‌كند تا به مرور زمان شما تبدیل به شخصیت بد داستان نشوید.

شما و همسرتان می‌توانید برای رفتار نادرست فرزندتان تنبیه‌های متفاوتی داشته باشید ولی مهم آن است كه منظورتان از رفتار نادرست با هم یكی باشد. بد نیست یك روز در غیاب بچه‌ها با همسرتان بنشینید و فهرستی از قوانین تهیه كنید و حالات متفاوت آن را با هم به بحث بگذارید.

رشوه‌های كوچولو اما همیشگی
همه والدینی كه بچه كوچك دارند، باید همیشه یك جایزه كوچولو در آستین‌شان داشته باشند. این جایزه در خیلی از موارد به كار می‌آید. مثلا وقتی لازم است در یك مكان رسمی فرزندتان را ساكت نگه دارید اما كارشناسان تاكید می‌كنند وقتی بچه‌ها كار خوبی انجام می‌دهند، آن‌ها را تحسین كنید. به جای دادن شكلات به فرزندتان به او بگویید: «آفرین! پسرم چقدر بچه خوبی بودی كه سر شام در خانه عمویت آرام نشستی.» همچنین قدرت كلمات را دست كم نگیرید. اگر به فرزندتان بگویید: «خیلی ناراحتم از این‌كه كادویی كه پدر برایم خریده بود را شكستی.» كودك واقعا از رفتار خودش احساس بدی پیدا می‌كند و علاوه بر آن، قدرت تشخیص احساسات و به كار بردن كلمات برای ابراز آن‌ها را یاد می‌گیرد.

شكستن قوانین خودتان
بچه‌ها، مقلدهای حرفه‌ای هستند. بنابراین كاری كه دوست ندارید با دیگر افراد انجام شود، نسبت به كودكان انجام ندهید. پدر و مادری كه عادت دارند برای كار بد پشت دست فرزندشان بزنند، باید منتظر باشند سال آینده فرزندشان در مدرسه همین كار را در مقابل دوستانش انجام دهد. اگر دوست ندارید فرزندتان به شما دروغ بگوید، نباید به او یاد بدهید تلفن را بردارد و به دروغ به رئیس‌تان بگوید شما منزل نیستید.

از دست دادن خونسردی
وقتی حس می‌كنید در حال از دست دادن كنترل اعصاب‌تان هستید بهترین راه آن است كه چند دقیقه همه چیز را رها كنید و بی‌خیال شوید. كودك‌تان را در گهواره یا جای امنی بگذارید و خودتان به اتاق دیگری بروید. یك نفس عمیق بكشید. تا 10 بشمارید و بعد از نو به موضوع فكر كنید. اگر نمی‌توانید كودك‌تان را تنها بگذارید، با هم به اتاق دیگری بروید. گاهی وقت‌ها فقط تغییر منظره اطراف شما را از حال خودتان بیرون می‌آورد و به آرام شدن شما كمك می‌كند. در ضمن بهترین راه آن است كه اجازه ندهید كار به اینجا برسد. به توصیه شماره 2 برگردید!

تهدید یا پاداش نزدیك‌تر
بچه‌ها كاری را كه یك ساعت پیش كرده‌اند به یاد نمی‌آورند، چه برسد به یك روز پیش. همان‌طور كه پسر شما با شنیدن: «فردا از پارك خبری نیست.» خطری احساس نمی‌كند، روز بعد هم نخواهد فهمید چرا او را به پارك نمی‌برید چون رفتار دیروزش را به خاطر نمی‌آورد. همچنین گفتن اینكه: «اگر دختر خوبی باشی جمعه می‌رویم شهربازی.» اصلا فرزندتان را تشویق نمی‌كند كه رفتارش را اصلاح كند. باید پاداشی را به او قول بدهید كه زودتر فرا می‌رسد و كودك می‌تواند با اشتیاق مدت زمان لازم را برایش صبر كند.

موعظه طولانی
بچه‌ها، بزرگسالانی با جثه كوچك‌تر نیستند. بنابراین توضیحات طولانی شما آن‌ها را اصلا برای انجام كاری كه می‌خواهید به آن‌ها بگویید، راغب‌تر نمی‌كند. كافی است در یك یا دو جمله، به زبان كودك توضیحی بسیار ساده برای منظورتان بدهید. جمله «شیرینی قبل از شام ممنوع است.» كافی است تا كودك نوپای شما بفهمد علت اینكه در این زمان به او شیرینی نداده‌اید آن است كه شام نزدیك است. لازم نیست توضیح مبسوطی درباره اینكه شیرینی اشتهای كودك را كور می‌كند و باعث می‌شود شام نخورد و مواد ومغذی به بدنش نرسد، بدهید. در ضمن یادتان نرود توضیحات كوتاه شما باید به زبان بچه‌ها باشد.