وقتی علاقمندان موسیقی، نام جوآن بائز را می شنوند، ناخودآگاه به یاد فعالیت های سیاسی و ضد جنگ و تمامی اعمال بشر دوستانه او می افتند. او هنرمندی است که با استفاده از هنر خود توانست حرف خود را به گوش همگان برساند و در دل مردم بماند. این هنرمند توانا با صدا و اشعار و حتی کتاب های خود، نه تنها در موسیقی حرفی برای گفتن دارد، بلکه در نگارش نیز قلمی شیوا دارد.

با زندگی او کمی آشنا شویم:

جوآن بائز، دومین دختر از سه دختر خانواده بائز در سال 1941 در نیویورک به دنیا آمد. پدر او آلبرت بائز، که نسبش به مکزیک بر می گردد، یک فیزیکدان بود. مادر او که یک انگلیسی – اسکاتلندی بود از دختران یکی از وزرای پیرکلیسای اسقفی بود که به آمریکا مهاجرت کرده بودند. به دلیل فعالیت های پدرش و همکاری که با یونسکو داشت، این خانواده دائما در سفر بودند. به همین خاطر آگاهی اجتماعی جوآن در این سفر ها و دیدن مردم شهرهای بزرگ و کوچک بسیار گسترده شد.

زمانی که 14 سال سن داشت اولین برنامه زنده خود را هم به صورت همنوازی با گروه و هم به صورت سولو اجرا کرد و در همان زمان ها بود که یاد گرفت نواختن پیانو و درعین حال خواندنش را با هم هماهنگ کند.

چند سال بعد زمانی که به دلیل تغییر شغل پدرش به بوستون رفتند، جوآن در یک کالج، درام را آموخت و درست زمانی که در کافه ای در بوستون شروع به خوانندگی کرد، در دانشگاه نیز ثبت نام کرد. او به تدریج فعالیت هایش را زیاد کرد تا به جایی که در کنسرتی که در سواحل شرقی اجرا کرد، جمعیت زیادی را به سوی خود جلب کرد.

سپس در سال 1959 در مراسم نیوپورت فالک فستیوال Newport Folk Festival، موسیقی خود را اجرا کرد و با موفقیت در این برنامه در سال بعد توانست اولین آلبوم خود را به نام Joan Baez منتشر کند. در سال 1961 با باب دیلان موسیقیدان به نام آن زمان، آشنا شد و همین امر به او کمک کرد که آلبوم دوم خود به نام Joan Baez 2 را روانه بازار کند.

این خواننده به دلیل حمایت های انسان دوستانه و شرکت در جنبش های مختلف از سوی مردم حمایت می شد.

در سال 1962 به دلیل انتشار آلبوم او به صورت غیر قانونی تحت تعقیب قرار گرفت اما اتفاقی برای وی نیفتاد. فعالیت های سیاسی او روز به روز بیشتر می شد تا جایی که در سال 1966 در روز شکرگزاری، راهپیمایی ضد جنگی را در آلمان غربی رهبری کرد. او با دیوید هاریس که او هم از فعالان ضد جنگ بود ازدواج کرد و یک سال بعد از عروسیش در سال 1969 پسرش گابریل را به دنیا آورد.

سال 1971 سالی پر اتفاق برای این خواننده بود. او در همان سال کتاب مشترکش با همسرش به نام " بیرون آمدن " را چاپ کرد اما در همان سال نیز از همسرش جدا شد. او در این سال نشان افتخار فعالیت های ضد جنگ را از جنبش کارگزاران شیکاگو دریافت کرد. و یک آلبوم موسیقی دیگر را نیز روانه بازار کرد. در همین سال بود که یکی از ترانه هایش از طرف اتحادیه ضبط موسیقی آمریکا، نشان زرین را به نام خود زد.

در سال 1975 با انتشار آلبوم " الماس ها و زنگار" در آتلانتا روز دوم آگوست را به نام جوآن، نام گزاری کردند.

او به دلیل تمامی فعالیت های بشر دوستانه و ضبط آلبوم هایی برای تامین مالی عفو بین الملل در سال 1980 دکترای افتخاری اش را از دو دانشگاه معروف آنتیوخ و روتگرز برای قدردانی از این فعالیت ها، دریافت کرد.
او توانست در سال 1996 به عنوان بهترین خواننده زن در سال 1995 معرفی شود. او تا به اکنون حدود 25 آلبوم و حدود 9 کتاب روانه بازار کرده است.