1 1 1 1 1 1 1 1 1 1

هنوز که هنوزه، وقتی این شعر توسط هر خواننده ای باز خوانی می شود، ما را یاد خواننده اصلی این شعر و خانم دلکش می اندازد. عصمت باقر پور، معروف به دلکش درست در زمانی که درخشش قمر الملوک وزیری رو به کاهش بود، توسط پرویز خطیبی کشف شد.

دلکش متولد 1303 در شهر بابل بود. از همین رو در کارنامه کاری اش هم به زبان های فارسی و هم مازندرانی شعر خوانده است.

او که دوران کودکی خود را در منزل خواهرش سپری کرده بود از سواد چندانی برخوردار نبود. او در سن نوجوانی فوت وفن خوانندگی را از عبدالعلی وزیری خواننده آن زمان یاد گرفت و بعد از کسب مهارت در سال 1324 با رادیو ایران که حدود 5 سال از شروع کارش گذشته بود، مشغول به کار شد. در آن زمان که موسیقی سنتی آوازی تکراری شده بود، شنیدن صدای گرم و زیبای یک زن با شیوه ای جدید، برای همگان بسیار دلپذیر بود.

تصنیف خوانی از جمله ابداعاتی بود که توسط دلکش صورت گرفت و توجه همگان را به سوی خود جلب می کرد.

دلکش با استادان زیادی همکاری داشته اما دوره ای که او بسیار خوش درخشید زمان همکاری با علی تجویدی بود. همکاری این دو با یکدیگر باعث به وجود آمدن آثار بدیع و زیبایی شد.

دلکش فقط یک خواننده توانا نبود. او در زمان حیاتش به آهنگسازی پرداخته و علاوه بر آن در بازیگری نیز دستی داشته است.

اما اگر از هر کسی که در دوران او می زیسته بپرسید، او فقط در کار خوانندگی تبحر داشته و در کار بازیگری توانمند عمل نکرده بود. چند فیلم که دلکش در آنها نقش داشته نام می بریم : شرمسار، مادر (همراه با قمرالملوک وزیری)، افسونگر و دسیسه.

سال 1351 آخرین فیلمی که دلکش در آن بازی کرد به نام " قمار زندگی " " عباس کسایی " بود که از موفقیت زیادی برخوردار نشد.

نام دلکش نه تنها به خاطر ترانه های زیبایش، مثل آمد نوبهار، آشفته، دل غافل، آه بی اثر، تنها منشين، پشيمان شدم، ياد کودکی، سفر کرده، شب تنهائی، آتش کاروان، به کنارم بنشين و... بلکه به خاطر بازخوانی های خوانندگان دیگر هنوز زنده است. تعدادی از تصنیف های دوصدایی دلکش و ویگن از خاطره انگیزترین موسیقی های فارسی است.

بانوی موسیقی ایران و یا حنجره طلایی روزهای جوانی در سال 1383 در سن 80 سالگی به مرگ طبیعی دار فانی را وداع گفت اما همانطور که فروغ می گوید، تنها صداست که می ماند، صدای او و یاد و خاطرات هنر و ابداعات زمانش هنوز در دلها و قلبها جاری است.

دیدگاه‌ها  

+1 # فریدون 1390-08-11 14:03
akh sedaye in banou fogholade boud
پاسخ دادن | پاسخ به نقل قول | نقل قول کردن
+1 # سوگند 1390-08-11 14:06
من عاشق بردی از یادم و بر گسیویت ای مه هستم. وقتی این نوشته رو خوووندم اونارو پیدا کدم و الان دارم گوش می کنم. مرسی از این مطلب خوبتون.
پاسخ دادن | پاسخ به نقل قول | نقل قول کردن
+1 # fahime 1390-08-11 15:44
yadesh bekhair man alan 50 salame dorane dabirestan ahange porsun,,porsun e khanome delkesh mod bod va sare zabune hame bud.sedai estesnai dasht .mano bordid be 16 salegim
پاسخ دادن | پاسخ به نقل قول | نقل قول کردن
+1 # zahra 1390-08-11 15:49
khaili..khaili mamnunam ke az honarmande ghadimi khanome delkesh matlab neveshtid bayad nameshono zende negah darim ta naslhaye badi ham beshnasaneshun
پاسخ دادن | پاسخ به نقل قول | نقل قول کردن
+1 # kamran 1390-08-11 15:59
besyar alist karetun khaili ghashange ahange bordi az yadam ruhamo be parvaz dar miare
پاسخ دادن | پاسخ به نقل قول | نقل قول کردن
+1 # masoud 1390-08-11 16:23
khoda rahmatesh kone ghodrate avazesh khaili bala bud.mamnun lezat bordam
پاسخ دادن | پاسخ به نقل قول | نقل قول کردن
+1 # behnam 1390-08-11 19:23
ta akhare omremon az yademon nemibaramesh o hamishe yadeshon to zehnemon zendast
پاسخ دادن | پاسخ به نقل قول | نقل قول کردن
+1 # niki 1390-08-14 07:07
yade honarmandane ghadimi chon khanome delkash vaaghaye vigen be khair .man ahange amad no bahareshuno khaili dust daram
پاسخ دادن | پاسخ به نقل قول | نقل قول کردن
+1 # aliye 1390-08-17 10:06
mamnun ke hanuz be honarmandane ghadimi ehteram mizarid va zendegishono baraye nasle jadid minevisid
پاسخ دادن | پاسخ به نقل قول | نقل قول کردن
0 # somaye 1390-08-17 10:19
ghdrate avaze khanandegane ghadimu hichkodum az khanandeha ye nasle jadid nadaran.khoda rahmateshun kone
پاسخ دادن | پاسخ به نقل قول | نقل قول کردن

نوشتن دیدگاه

تصویر امنیتی جدید تصویر امنیتی

  • نسوز و بساز، عکس بذار و ببر!
    نسوز و بساز، عکس بذار و ببر! اتو یکی از آن دست وسایلی است که تقریبا همه ما با آن همیشه سر و کار داشته‌ایم. ممکن است در این میان خاطرات تلخی را هم با سوزاندن لباس محبوب‌مان در زیر این دستگاه‌های داغ تجربه کرده باشیم، تجربه‌ای که این روزها و به واسطه فناوری‌هایی چون OptimalTemp کمپانی فیلیپس، به دست فراموشی سپرده شده است. حال به همین خاطر قصد داریم تا یک مسابقه جذاب که با همکاری فیلیپس و شکوفا الکتریک، نماینده رسمی این شرکت در ایران برگزار می‌شود را در اینجا برای شما شرح دهیم تا شاید یکی از برندگان خوش شانس این رقابت جالب شوید.
    ادامه مطلب...

سینما

50 سالگی مونیکا بلوچی

  مونیکا بلوچی که ۳۰ سپتامبر ۱۹۶۴ به دنیا آمده، نخستین تجربیات خود در جلوی دوربین را در سن شانزده سالگی کسب کرد، البته نه به‌عنوان بازیگر بلکه به عنوان مانکن از جمله برای شرکت معروف دولچه و گابانا. بلوچی که مادرش نقاش و پدرش صاحب یک شرکت حمل و نقل است، قصد داشت از طریق مد هزینه تحصیل خود در رشته حقوق را تأمین کند، اما به جای آنکه وکیل شود، در نهایت به دنیای بازیگری و مد قدم گذاشت.بلوچی فعالیت سینمایی خود را در سال ۱۹۹۰ آغاز کرد. او دو سال بعد نخستین حضورش در هالیوود را جشن گرفت و در فیلم "دراکولای برام استوکر"، به کارگردانی فرنسیس فورد کوپولا ایفای نقش کرد. مونیکا بلوچی پس از آن در چندین فیلم نقش‌آفرینی کرد، اما با فیلم "مالنا" (محصول ۲۰۰۰) به کارگردانی جوزپه تورناتوره بود ‌که نام وی در سراسر جهان بر سر زبان‌ها افتاد. "مالنا" داستان زندگی زنی سیسیلی و سرنوشت او در محیطی سنتی و بدبین در گرماگرم جنگ جهانی دوم است. این فیلم در سال ۲۰۰۱ جایزه "داوید دی دناتلو"، مهمترین جایزه سینمای ایتالیا را از آن خود کرد.در سال ۲۰۰۲ بود که مونیکا بلوچی با فیلم "برگذشت‌ناپذیر" در جشنواره سینمایی کن حضور یافت؛ فیلمی که یکی از نامزدهای نخل طلایی بود. به ویژه‌ صحنه‌ای ۹ دقیقه‌ای از این فیلم که بلوچی در آن در یک تونل با خشونت مورد تجاوز قرار می‌گیرد و به اغما می‌رود، سروصدای زیادی به پا کرد. این فیلم در کشورهای مختلف دنیا نیز با درجه‌بندی‌های محدودکننده به نمایش درآمد. در سال ۲۰۰۲ فیلمی دیگر با بازیگری مونیکا بلوچی به پرده‌ی سینما‌ها راه یافت: آستریک و اوبلیکس؛ مأموریت کلوپاترا. این فیلم که آن را آلن شابا کارگردانی کرده، بر اساس یکی از ماجراهای آستریکس، شخصیت معروف داستان‌های مصور ساخته شده است. ناگفته نماند که این فیلم با ۵۳ میلیون دلار بودجه پرهزینه‌ترین فیلم سینمایی غیرانگلیسی‌زبان در اروپا محسوب می‌شد.مونیکا بلوچی در سال ۲۰۰۳ جایزه انجمن ملی فیلم ایتالیا (Nastro d’Argento) را به عنوان بهترین بازیگر زن مکمل برای نقش‌آفرینی در فیلم Ricordati di me دریافت کرد. این فیلم را گابریله دوچینو، سینماگر ایتالیایی (راست در تصویر) کارگردانی کرده است. در سال ۲۰۰۳ بود که مونیکا بلوچی در قسمت‌های دوم و سوم سه‌گانه علمی‌تخیلی "ماتریکس" ایفای نقش کرد. او که دیگر به یکی از چهر‌ه‌های سرشناس عالم سینما بدل شده بود، پای ثابت جشنواره‌هایی سینمایی از جمله فستیوال کن و برلین بود. تصویر: مونیکا بلوچی در نمایی از فیلم "ماتریکس: بارگذاری مجدد".در سال ۲۰۰۳ فیلمی دیگر با بازیگری مونیکا بلوچی به نمایش درآمد. "اشک‌های خورشید" که بلوچی در آن نقش یک پزشک در جنگل‌های نیجریه را ایفا می‌کند. این فیلم محصول آمریکا است و در آن بروس ویلیس، ستاره مشهور هالیوود نیز بازیگری کرده استفیلم تاریخی "مصائب مسیح" (محصول ۲۰۰۴)، به کارگردانی مل گیبسون از دیگر آثاری است که مونیکا بلوچی در آن نقش‌آفرینی کرده است. این فیلم ۱۲ ساعت آخر عمر عیسی مسیح را به تصویر می‌کشد. بازی تماشایی بلوچی در این فیلم در نقش مریم مجدلیه نشان داد که او افزون بر زیبایی از استعدادهای بازیگری نیز برخوردار است. ناگفته نماند که این فیلم از لحاظ تجاری یکی از موفق‌ترین فیلم‌های مذهبی در تاریخ سینما محسوب می‌شود. فیلم "عجایب" Le Meraviglie آخرین فیلمی است که بلوچی در آن بازیگری کرده است. این فیلم در جشنواره سینمایی کن در سال ۲۰۱۴ به نمایش درآمد و جایزه بزرگ هیأت داوران این فستیوال را از آن خود کرد.مونیکا بلوچی در سال ۱۹۹۹ با ونسان کاسل، هنرپیشه سرشناس فرانسوی ازدواج کرد و دو دختر نیز حاصل این زناشویی است. این دو هنرپیشه در سال ۲۰۱۳ از هم طلاق گرفتند. مونیکا بلوچی افزون بر زبان مادری‌اش، ایتالیایی به زبان‌های فرانسوی، انگلیسی و اسپانیایی نیز احاطه دارد و نقش‌هایی نیز به این زبان‌ها برعهده گرفته است.بلوچی در سال ۲۰۰۶ در جمع هیأت داوران جشنواره کن حضور داشت. او در سال ۲۰۰۹ نیز جایزه Women’s World Award را به عنوان بهترین هنرپیشه زن دریافت کرد.در سال ۲۰۱۲ کتابی تحت عنوان Monica Bellucci by Monica Bellucci منتشر شد که در آن ۱۵۰ عکس از بهترین عکس‌های مونیکا بلوچی گردآوری شده‌اند. این عکس‌ها را عکاسانی صاحبنام چون پیتر لیندبرگ، هلموت نیوتون، فابریتیزو فری و ریچارد آودون گرفته‌اند. مونیکا بلوچی در رده‌بندی‌هایی که در ارتباط با زیباترین زنان جهان در مجله‌های ویژه مردان منتشر می‌شود، معمولا رتبه‌های بالا را به خود اختصاص می‌دهد. این ستاره ۵۰ ساله درباره زیبایی می‌گوید: «زیبایی تنها زمانی بازدارنده است که تو آنقدر خنگ باشی که نتوانی با هوشیاری از آن استفاده کنی!»

آلن دلون، آدرین برودی و داستین هافمن در فیلمی جدید درباره قتل عام ارامنه خواهند درخشید

والری ساهاریان تهیه کننده روسی-ارمنی در نظر دارد فیلمی در مورد قتل عام ارامنه بسازد. او بازیگر مشهور فرانسوی آلن دلون را برای بازیگری در این فیلم دعوت به همکاری کرده است. ساهاریان در گفته هایش با لایف نیوز یاد آور بازدید آقای دلون به بنای یاد بود قتل عام ارامنه در ایروان گفت: «او بسیار هیجان زده بود و نمی توانست جلوی اشک هایش را بگیرد.» ساهاریان در مورد قتل عام وحشیانه ارامنه در سال 1915 از مادربزرگ خود که یکی از بازماندگان از آن زمان بوده آموخته است. داستان این فیلم که عنوانش «بیمار» است، در یکی از آسایشگاه های روانی پاریس اوایل قرن 20م شکل گرفته است. شخصیت اصلی آن آهنگساز ارمنی کومیتاس می باشد که حوادث ناگواری که طی قتل عام شاهدش بوده است، تاثیر عمیقی بر روان وی گذاشته بود. کومیتاس غرق در افکار غم آلود و در هم شکسته ی خود نسبت به جهان بیرون مأیوس و منزوی شده بود. به همین دلیل در پاییز سال 1916 به بیمارستانی در قسطنطنیه فرستاده می شود، و سپس در سال 1919 به یکی از آسایشگاه های روانی پاریس منتقل می شود که در  همان جا در سال 1935 از دنیا می رود. برای والری ساهاریان این فیلم ادای احترام به یاد اجداد او است. به همین دلیل او می خواهد با افرادی که با مسائل مربوط به نسل کشی آشنا هستند در این کار همکاری کند. او اخیرا با سرژ تانکیان خواننده اصلی گروه راک سیستم آو دان تماس گرفته و او برای نوشتن موسیقی متن فیلم موافقت کرده است. انتظار می رود دیگر بازیگران مشهور هالیوود از قبیل آدرین برودی و داستین هافمن نیز در این فیلم بازی کنند.
مروری هنر در هفته سوم اسفند دو جایزه برای «بدون تاریخ، بدون امضاء» در جشنواره فیلم ونیز مهران مدیری به قلب یخی پیوست! تهمینه میلانی: بله، من فمینیست هستم نیکول کیدمن در کن درخشید

انتخاب سردبیر

تئاتر

" بادها به نفع کودکان می وزند "

تئاتر " بادها برای که می وزند " به کارگردانی چیستا یثربی ، به نفع انجمن حمایت از حقوق کودکان روی صحنه می رود.

چه نمایش‌هایی در ایرانشهر به صحنه می‌روند؟

شورای سیاست‌گذاری تماشاخانه "ایرانشهر" فهرست اجراهای نیم‌سال اول سال 95 را اعلام کرد.   به گزارش ایسنا، روابط عمومی تماشاخانه ایرانشهر، شورای سیاست‌گذاری تماشاخانه ایرانشهر متشکل از بهروز غریب‌پور، آتیلا پسیانی، حسین مسافرآستانه، حسین پارسایی و مجید رجبی معمار فهرست اجراهای نیم‌سال اول سال 95 را اعلا
در تالار قشقایی ببینیم تانگوی تخم مرغ داغ رفع توقیف شد نگاهی به نمایش خانمچه و مهتابی اثر اکبر رادی "پایکوبی اسب ها پشت پنجره 2 " در برج آزادی برای نخستین بار یک زن رئيس تئاتر شهر تهران شد

مطالب تصادفی

موسیقی

رامین جوادی، آهنگساز سریالهای بازی تاج وتخت و وست ورلد

اگر مجموعه‌های «فرار از زندان»، «بازی تاج‌وتخت» یا «وست‌ورلد» را تماشا کرده باشید حتما آهنگ‌های مسحورکننده‌ی آن‌ها نظرتان را جلب کرده است؛ در ادامه‌ی این مطلب با زندگی‌نامه‌ی «رامین جوادی» آهنگ‌ساز ایرانی‌تبار این مجموعه‌ها همراه دیجی‌کالا مگ باشید. رامین جواد

بیست سال بدون معروفی

جواد معروفی، پیانیست و آهنگساز برجسته‌ی ایرانی را از نوآوران موسیقی سنتی می‌دانند. او پلی بود میان ملودی‌های موسیقی سنتی ایرانی و هارمونی غربی. شانزدهم آذرماه مصادف بود با بیستمین سالگرد درگذشت او. پیانو با نوایی پر طنین، نه تنها سنگین‌وزن و پر حجم است، که بهایش نیز گران. پیانو و ویولن از معدود سازهای غربی هستند که با وجود موسیقیدانان سنت‌گرای متعصب، توانستند ده‌ها سال پیش به موسیقی ایرانی راه یابند. ویولن را کمانچه‌نوازان تا مدت‌ها کمانچه فرنگی می‌نامیدند و به همان سبک و شیوه می‌نواختند. پیانو اما سال‌های دراز مهجور ماند و کسی را پروای نزدیکی به آن نبود. اما این وضع با گذشت زمان تغییر یافت و گوش مردم آرام آرام با نوای پیانو آشنا شد. کلنل علینقی وزیری و مدرسه موسیقی در آغاز این راه را گشودند. جواد معروفی، پسر موسی خان معروفی، که خود موسیقیدان و ردیف‌شناس برجسته‌ی آن زمان بود در سن یازده سالگی به مدرسه موسیقی وزیری راه یافت و در آن جا به تحصیل و یادگیری نواختن پیانو پرداخت. پیش از معروفی اما چند پیانو‌نواز مشهور دیگر چون مشیر همایون شهردار و مرتضی محجوبی بودند که شهرت‌شان در گروی همین نواختن پیانو به سبک ایرانی بود. معروفی در باره‌ی مشیر همایون شهردار گفته بود که او پیانو را ذوقی یاد گرفت و به مهارت‌هایی هم دست یافت. در همان زمانی که مشیر همایون شهردار شهرتی هم به دست آورده بود، هنوز بسیاری از مردم نه این ساز را دیده بودند و نه با صدای آن آشنایی داشتند. یکی از منتقدان موسیقی می‌گوید که سازمان امنیت آن زمان او را به خاطر نقدی که بر روی کارهای مشیر همایون شهردار نوشته بود به ساواک احضار کرد. مامور امنیتی که گویا به خاطر حفظ نسبت فامیلی از "شهردار" دفاع می‌کرده، به منتقد جوان می‌گوید: «خجالت نمی‌کشی! آن موقعی که تو دهانت هنوز بوی شیر می‌داد، این آقا سازش را روی کولش می‌گذاشت و این و جا و آن جا می‌زد!» معروفی از نگاه شاگردش درباره ی معروفی اما بهتر است سخنان پویان آزاده، یکی از شاگردانش را نقل کنیم که همچنان به شیوه‌ی او می‌نوازد و تحصیل‌کرده‌ی رشته آموزش موسیقی در آلمان است. او علت پرداختن بیشتر به شیوه معروفی را آشنایی‌اش با موسیقی کلاسیک غربی می‌داند و می‌گوید: «ورود من به نوازندگی پیانو با موسیقی کلاسیک بود و یکسری قطعات با بافت ساده‌تر کارهای آقای معروفی. دلیل‌ا‌ش بیشتر این بود که در کار آقای جواد معروفی عناصر موسیقی کلاسیک بیشتر بود و شیوه نواختن آن به نوازندگی و آهنگسازی موسیقی کلاسیک نزدیک‌تر. این شیوه می‌توانست در هنرجو کششی ایجاد کند و او را به سمت خود بکشاند. چون شباهتش بیشتر بود به موسیقی کلاسیک تا نوازندگی مرتضی محجوبی که خیلی اصیل‌تر است و ویژگی‌های موسیقی ایران در آن بیشتر.» معروفی و شوپن سال‌ها پیش یکی از صفحات هفتاد و هشت دور معروفی را که "خواب‌های طلایی" نام داشت، برای دو میهمان انگلیسی پخش کردم. آن دو بلافاصله گفتند که این از نواخته‌های شوپن است! و من اصرار ورزیدم که این کار ساخته‌ی اصیل آهنگساز ایرانی ما جواد معروفی است. درباره شباهت‌های کار معروفی با شوپن پویان آزاده توضیح می‌دهد: « جواد معروفی بیشتر از آهنگ‌سازهای دوران رمانتیک تأثیر گرفته، مثل شوپن. خودش هم خیلی دوست داشت و حتی قطعات کلاسیک را هم می‌زد. او به شاگردانش هم که می خواستند نواختن پیانو را شروع کنند، برای این که اول دستشان روان شود و بتوانند تکنیک‌های خوب نواختن پیانو را یاد بگیرند، توصیه می کرد، ابتدا بیایند با موسیقی کلاسیک کارشان را شروع کنند و بعد وارد جزییات و ظرایف موسیقی ایران شوند.» معروفی و شاگردانی که تربیت کرد بعضی از اساتید موسیقی ایرانی، سبک و شیوه‌شان با خودشان می‌آید و با از دست رفتنشان هم آن شیوه به فراموشی سپرده می‌شود. بعضی اما راهشان ادامه می‌یابد. علت را باید در پرورش شاگردان دانست. معروفی به آن دسته‌ای تعلق دارد که بیشترین شاگردان را با شیوه پیانونوازی خود آشنا کرد و پرورش داد. او خودش به نوآوران سنتی تعلق دارد، اما آیا شاگردانش نیز به نوآوری‌هایی دست یافته‌اند؟ پویان قضاوت را به گذشت زمان می‌سپارد: «زمانی باید بگذرد و بعداً می‌شود از آن جواب گرفت. البته بعضی از شاگردهاشان کارهایی کرده‌اند، ملودی‌هایی ساخته‌اند که توانسته در میان مردم هم جا بیافتد، مثل آقای روحانی که طبیعتاً توانسته خلاقیتی را جهت آهنگ‌سازی داشته باشد. ولی این که بشود این را الان قضاوت کرد که نوآوری ‌یا یک شیوه نو نوازندگی است، باید به نظر من موکول شود به گذشت زمان.»
ویتنی هیوستون در گذشت دریا دادور از آتشی که جیم موریسون روشن کرد 50 سال گذشت «سال تا سال» گروه پالت، با سال نو جورج مایکل؛ فراز و نشیب یک ستاره

پر بازدیدترین ها

هنرهای تجسمی

رقص در زندگی و میراث پدر، داستان زندگی پدر و دختر هنر باله ایران

در طول سال ها، میراث ارمنی – ایرانی سرکیس جانبازیان، پدر باله ایران، عشق به طراحی رقص و طبیعت از عوامل اثرگذار بر تم رقص های دخترش آناجانبازیان بوده است.   در آن زمان کشیش کلیسای ارامنه شهر قزوین هر چند از قدرت و توانایی لازم برخوردار نبود، اما توانست به طور پنهانی امکاناتی را به وجود بیاورد که سرکیس بتواند به تدریس و ترویج رقص بپردازد: پدرم در آن روزها روی پشت بام کلیسا به علاقمندان درس باله می داد. استاد و شاگردانش از نردبان چوبی که کشیش در اختیارشان گذاشته بود بالا می رفتند. بعضی از شاگردان آنقدر کوچک بودند که پدرم ناچار آنها را بغل می کرد و از نردبان به پشت بام می برد. سرکیس جانبازیان پس از اجرای چند باله و تشویق مردم قزوین در سال ۱۳۲۰ به تهران رفت و اولین هنرستان باله را در این شهر پایه گزاری کرد. او بعدها گفته بود: در روسیه درس باله یاد گرفتم اما ایران به من درس زندگی آموخت. آنا جانبازیان می گوید: پدرم انرژی بی حد وحساب و پایان ناپذیری داشت. او روح بزرگی بود که هنگام رقص هرگز حتی برای یک لحظه هم نمی توانستید چشم از او بردارید. بیشتر اوقات کودکی من به تماشای رقص درکلاس های پدرم می گذشت. وقتی که کلاس تمام می شد، آن وقت نوبت من بود که روی زمین چوبی بازی کنم و رقص های خودم را طراحی کنم. من در چنین محیطی بزرگ شدم. شنیدن موسیقی، تماشای اجراهای کم نظیر و ادای رقصندگان دیگر را درآوردن سرکیس جانبازیان در طول دوران ۲۷ سال فعالیت های حرفه ای در ایران شاگردان و مربیان بی شماری تربیت کرد، جوایز و مدال های زیادی به دست آورد و به دلیل علاقه زیادی که به زبان و داستان های ایرانی داشت چند باله بر اساس آثار ادبی ایرانی از جمله \\رستم و تهمینه را به کمک احسان یارشاطر، استاد زبان و ادبیات فارسی، به روی صحنه برد. پس از مرگ ناگهانی سرکیس جانبازیان بر اثر سکته قلبی در ۵۰ سالگی، همسرش، فلور، به اداره هنرستان رقص او ادامه داد. آنا جانبازیان که هنگام مرگ پدر یازده ساله بود در اواخر دهه ۶۰ میلادی برای ادامه تحصیل در رشته باله به دانشگاه و انستیتوی آموزش و پرورش رقص و طراحی ایروان در ارمنستان شوروی رفت. آنا جانبازیان، که فوق لیسانس خود را در رشته طراحی رقص مدرن از دانشگاه لس آنجلس دریافت کرده است، به دلیل رقص های آبستره، انتزاعی و متفاوتش، جایگاهی یگانه در صحنه طراحی باله مدرن ایران دارد. خانم جانبازیان می گوید: رقص برای من در قدم های طراحی شده خلاصه نمی شود، بلکه چشمی است که با آن می بینم و زبانی است که با آن تکلم می کنم و از طریق آن با دیگران ارتباط برقرار می کنم. آناهید (آنا) جانبازیان از سه سالگی در هنرستان پدرش، استاد باله، سرکیس جانبازیان، به یادگیری رقص پرداخت. در ۵ سالگی در تالار فرهنگ شهر تهران به اجرای برنامه پرداخت، در ۷ سالگی رسما به فراگیری فنون باله کلاسیک پرداخت و بعدها تا هنگام ترک ایران علاوه بر تعلیم و تربیت شاگردان و مربیان بی شمار، بیش از ۱۰۰ باله تئاترال را روی صحنه برد. خانم جانبازیان مدت کوتاهی پس از مهاجرت به آمریکا بنیاد باله جانبازیان را در شهرگلندل پایه گزاری کرد. او همزمان در دانشگاه لس آنجلس به تحصیل مشغول شد و فوق لیسانس خود را در رشته طراحی رقص مدرن دریافت کرد. او در طول سال ها در فستیوال های مختلف و برنامه های فرهنگی گوناگون باله مدرن و رقص های محلی و فولکلوریک ایران و ارمنستان را به نسل تازه ای از ایرانیان و ارامنه مهاجر و تماشاگران غیر ایرانی معرفی کرده است. امروز، بیش از هفتاد سال پس از تاسیس اولین هنرستان باله در ایران، آنا جانبازیان، راهی را که پدرش سرکیس جانبازیان سال ها پیش و علی رغم مشکلات موجود پیمود، در دیاری دیگر ادامه می دهد: آکادمی ما امروز هنوز هم بر اساس باله کلاسیک پایه ریزی شده و کار می کند. چرا که بعد از فراگیری صحیح باله هر نوع رقص دیگری را هم می توانید به آسانی یاد بگیرید. هدف دیگر ما، همان مقابله با طرز تلقی عموم از رقص است که در جامعه ایرانی هنوز هم به آن به عنوان یک سرگرمی و نه یک هنر نگاه می شود. آنا جانبازیان، که فوق لیسانس خود را در رشته طراحی رقص مدرن از دانشگاه لس آنجلس دریافت کرده است، به دلیل رقص های آبستره، انتزاعی و متفاوتش، جایگاهی یگانه در صحنه طراحی باله مدرن ایران دارد. خانم جانبازیان می گوید: رقص برای من در قدم های طراحی شده خلاصه نمی شود، بلکه چشمی است که با آن می بینم و زبانی است که با آن تکلم می کنم و از طریق آن با دیگران ارتباط برقرار می کنم. آناهید (آنا) جانبازیان از سه سالگی در هنرستان پدرش، استاد باله، سرکیس جانبازیان، به یادگیری رقص پرداخت. در ۵ سالگی در تالار فرهنگ شهر تهران به اجرای برنامه پرداخت، در ۷ سالگی رسما به فراگیری فنون باله کلاسیک پرداخت و بعدها تا هنگام ترک ایران علاوه بر تعلیم و تربیت شاگردان و مربیان بی شمار، بیش از ۱۰۰ باله تئاترال را روی صحنه برد. سرکیس جانبازیان که برای نخستین بار امکاناتی به وجود آورده بود تا زنان ایرانی بتوانند در کلاس های رقص حرفه ای شرکت کنند و اصول باله کلاسیک را بیاموزند، درسال ۱۲۹۲ خورشیدی در آرماویر ارمنستان به دنیا آمد. او در لنینگراد (سن پترزبورگ) به فراگیری فنون باله پرداخت و پس از فارغ التحصیلی از آکادمی رقص واگانوا و دانشگاه لزگاف با پیوستن به گروه باله کیرف و تدریس رقص به شهرت چشمگیری دست یافت. درسال ۱۳۱۷ درنتیجه فشارهای دولت شوروی سابق برمردم ارمنستان، بسیاری از آنها راهی کشورهای دیگر شدند. سرکیس جانبازیان هم به همراه خانواده اش به ایران مهاجرت کرد. اما در آن زمان ارامنه اجازه نداشتند در تهران زندگی و یا کار کنند و درنتیجه خانواده جانبازیان در قزوین ساکن شدند. سرکیس جانبازیان از همان زمان تصمیم داشت با تاسیس کلاس های رقص و آموزش شاگردان در قزوین به اجرای باله بپردازد. اما وقتی برای طرح این پیشنهاد و گرفتن مجوز به شورای شهر رجوع کرد با مخالفت و توهین اعضای آن ها روبرو شد. سرکیس جانبازیان در طول دوران ۲۷ سال فعالیت های حرفه ای در ایران شاگردان و مربیان بی شماری تربیت کرد، جوایز و مدال های زیادی به دست آورد و به دلیل علاقه زیادی که به زبان و داستان های ایرانی داشت چند باله بر اساس آثار ادبی ایرانی از جمله رستم و تهمینه را به کمک احسان یارشاطر، استاد زبان و ادبیات فارسی، به روی صحنه برد. پس از مرگ ناگهانی سرکیس جانبازیان بر اثر سکته قلبی در ۵۰ سالگی، همسرش، فلور، به اداره هنرستان رقص او ادامه داد. آنا جانبازیان که هنگام مرگ پدر یازده ساله بود در اواخر دهه ۶۰ میلادی برای ادامه تحصیل در رشته باله به دانشگاه و انستیتوی آموزش و پرورش رقص و طراحی ایروان در ارمنستان شوروی رفت. خانم جانبازیان پنج سال بعد و پس ازفارغ التحصیلی در رشته های باله و رقص های محلی صحنه ای به تهران بازگشت و به تدریس در هنرستان باله جانبازیان پرداخت: چندین سال طول کشید تا بالاخره توانستیم به آکادمی باله پدرم سرو صورتی بدهیم و آن را به وضعیت قبلی برگردانیم. خانم جانبازیان مدت کوتاهی پس از مهاجرت به آمریکا بنیاد باله جانبازیان را در شهرگلندل پایه گزاری کرد. او همزمان در دانشگاه لس آنجلس به تحصیل مشغول شد و فوق لیسانس خود را در رشته طراحی رقص مدرن دریافت کرد. او در طول سال ها در فستیوال های مختلف و برنامه های فرهنگی گوناگون باله مدرن و رقص های محلی و فولکلوریک ایران و ارمنستان را به نسل تازه ای از ایرانیان و ارامنه مهاجر و تماشاگران غیر ایرانی معرفی کرده است. امروز، بیش از هفتاد سال پس از تاسیس اولین هنرستان باله در ایران، آنا جانبازیان، راهی را که پدرش سرکیس جانبازیان سال ها پیش و علی رغم مشکلات موجود پیمود، در دیاری دیگر ادامه می دهد: آکادمی ما امروز هنوز هم بر اساس باله کلاسیک پایه ریزی شده و کار می کند. چرا که بعد از فراگیری صحیح باله هر نوع رقص دیگری را هم می توانید به آسانی یاد بگیرید. هدف دیگر ما، همان مقابله با طرز تلقی عموم از رقص است که در جامعه ایرانی هنوز هم به آن به عنوان یک سرگرمی و نه یک هنر نگاه می شود.  

نقاشی های واقعی

بعضی از نقاشی های آورده شده در این مطلب آنقدر واقعی به نظر می رسند که باورتان نمی شود که نقاشی اند و شخصی با استعداد خالق آن ها بوده است. در زیر از آثار شگفت انگیز از هنرمندان خوا
نگارخانه سین – گشایش دختران روی پل رکورد شکست هنر در عصر دیجیتال را کجا بیابیم؟ نمایشگاه نقاشی پونه جعفری نژاد نمایشگاه نقاشی سهیلا حقیقت در گالری سیحون

ادبیات

عذاب وجدان

عذاب وجدان، اثر آلبا دسس پدس نویسنده ایتالیایی است که آثار دیگر او  مانند " دفترچه ممنوع"، " عروسک فرنگی" و " هیچیک از آنها بازنمی گردند"، نیز به شرح زندگی زنانی از طبقه متوسط جامعه ایتالیا می پردازد.

تنها یک بار زندگی می کنیم

تو مشغول مردن ات بودی" گزیده ای از شعر و عکس جهان از آن کتاب هایی ست که دست کمی از کتاب های داستانی که می خوانیم و دوست شان داریم ندارد. دل ام نمی آید این کتاب را به کسانی که نخوانده اند معرفی نکنم.
رومن به روایت پولانسکی کتابهای خود را چگونه انتخاب نماییم وسط راه همدیگر را ببینیم فردا کتاب‌های الکترونیکی با موضوع جنسی تنها شبها به فروش می رسند