دلنوشته ها

1 1 1 1 1 1 1 1 1 1
درصد زیادی از افراد در شهرهای بزرگ دنیا مجرد زندگی می کنند ولی ما یا به خاطر وضعیت خودمان یا تربیت و عادت، نمی توانیم این اتفاق عمومی را عادی بدانیم. یکی از تحقیقات در این زمینه نشان داده است که ۴۶۶ درصد افراد مجرد مایل به ازدواج هستند. ۲۵ درصد شان جواب منفی داده اند و ۲۹۹ درصدشان گفتند هنوز تصمیم نگرفته اند. با این همه خیلی از ما اصرار داریم که دیگران بر طبق سنت های پیشین زندگی کنند. به قول Shani Silver «گفتن بعضی چیزها می تواند نامناسب باشد نظیر»: ۱ – تو که خیلی خوشگلی!؟ … باور نمی کنم مردی توی زندگی ات نباشه اولاْ که با این حرف دارید می گویید با آنکه زیبا بودن برای پیدا کردن شریک زندگی مهم است ولی خیری از آن ندیدم و بنابراین دیگر امیدی به یافتن فرد مورد دلخواه ندارم. دوماْ مگر خودت خیلی خوشگلی بودی که یک نفر در زندگی ات وجود دارد. من ندارم چون هنوز پیش نیامده است و من مشکلی ندارم و مستاصل هم نیستم. ۲ – خوش به حالت که مجردی. مردا واقعا احمق هستند نه مردا احمق نیستند. مردا خیلی با حال هستند. توی مردا، باهوش زیاد هست. خیلی های شان شوخ طبع های با مزه ایی هستند. بعضی های شان هم خیلی مهربان و خوش قلب هستند. مردها خوبی های مشترک و مشابه با ما زنها را دارند. مردها بازو دارند و من یکی از اون بازوها را می خواهم. فقط به خاطر اینکه جلوی پای من سبز نمی شوند نگوییم احمق هستند. ۳ – درک می کنم وضعیتت را … من هم بادم می آید چه احساسی داشتم وقتی ۲۵ ساله بودم و مجرد این را متوجه باشید که مجرد بودن توی دهه ۲۰ سالگی خیلی با مجرد بودن در ۳۰ سالگی فرق دارد. در دهه ۲۰ سالگی٬ اکثر آدم های دور و بر مجرد هستند. ولی در دوره سی سالگی به بعد یکدفعه جمعیت مجردها کم می شود. در ضمن، تلاشی که به خرج می دهید دوست داشتنی است ولی قادر به درک من نیستید همانطوری که من نمی توانم بفهمم متاهل بودن در دهه سی سالگی چطور می تواند باشد. ۴ –  اگر بخواهی من یک مجرد می شناسم. می خواهی برایت جفت و جور کنم؟ صادقانه و بدون هیچ طعنه و کنایه باید بگویم که خیلی ممنون هستم که به فکر من هستی و این نشانه خوش قلبی تو است. منکر این نیستم که فرصت اشنای ایجاد کردن راهی است که درصد شانس آن را نباید نادیده گرفت ولی به جایش کاش می گفتید: « ما داریم می رویم شب بیرون با چند تا از دوستان … دوست داری بیا٬ خوش خواهد گذشت»  
1 1 1 1 1 1 1 1 1 1
خیلی از ما  قدر لحظه را نمی دانیم. متوجه هم هستیم که لحظه خاطره انگیزی است مثلا وقتی که دوست قدیمی مان، شمع تولدش را فوت می کند. یا وقتی  کنار پدرمان در آشپزخانه نشسته ایم و لقمه های کوچک نان سنگک و گردو را برای خودمان درست می کنیم… می دانیم که این لحظات صمیمی را از یاد نخواهیم برد ولی مشکل این است که در خودِ آن لحظه، ذهن ما جای دیگری است. جسم ما ریشه در اکنون دارد ولی ذهن ما بین گذشته و آینده در چرخش است. به نظر می رسد خیلی از وقایع، بر اهمیت و مطبوع بودن شان  به مرور افزوده می شود. ذهن ما  دوست دارد ماجراهای به یادماندنی را ویرایش کند،  صحنه های لوس و ناگوار را حذف نماید و یک  خاطره زیبا برای ما بسازد. در ضمن نمی خواهیم روی اکنون تمرکز داشته باشیم چون از لحظه بعدی مطمئن نیستیم. تشویش و نگرانی های منطقی و حتی بیمورد به ما اجازه نمی دهند از اکنون مان لذت ببریم. ترس از زلزله، آتش سوزی و یا جر و بحثی که با یک نفر داشته ایم تاثیر خودش را بر ما می گذارد. مغز ما شبیه یک غار عمیق و تاریک است. مغشوش و مملو از موضوعات نگران کننده… برای همین ما عملا نمی توانیم « من» را کنترل کنیم. دفعه بعد وقتی که مشغول دیدن غروب زیبای خورشید هستیم و همزمان نگران کارهای انجام نشده در اداره، لازم نیست احساس گناه کنیم از اینکه در لحظه حضور نداریم. چون می دانیم که مغز ما، نمونه مرتب شده هر ماجرایی را بعدا به ما تحویل می دهد.
1 1 1 1 1 1 1 1 1 1
ما احساس خوبی نداریم از اینکه چشم به پنجره می دوزیم. چون فکر می کنیم باید به جای آن مشغول کار باشیم یا در حال درس خواندن یا درگیر حل مسائلی که در ذهن مان، لیست کرده ایم.   زل زدن به پنجره شاید برای خیلی از ما، تعبیری جز تلف کردن وقت نباشد. چون به نظر می رسد کاری انجام نمی دهیم و در خدمت هدفی نیست. حتی می تواند معنایش این باشد که حوصله مان سر رفته است یا اینکه می خواهیم برای لحظاتی حواس مان را پرت کنیم. دست به چانه و چشم به بیرون پنجره دوختن، هیچ نوع پرستیژی در بر ندارد برای همین راه نمی افتیم به دیگران بگوییم بهترین لحظاتی که امروز داشته ام زل زدن به پنجره بوده است. اما شاید در یک  جامعه متفاوت، انسانی ترین کاری است که از ما سر خواهد زد. زل دن به یک نقطه در بیرون از پنجره، در تضاد با کاری است که می کنیم چون در حقیقت، ذهن ما نه تنها در جستجوی دیدن چیز مشخصی در بیرون نیست بلکه به صورت خیلی نامحسوس، در جستجوی افکار و ماجراهایی هستیم که در درون ما می گذرد. در وهله اول خیلی آسان می شود تصور کرد در باره چه چیزی فکر می کنیم و چه احساسی داریم ولی تشخیص کامل آن به ندرت اتفاق می افتد. برای همین، بخش بزرگی از چیزهایی که هویت و شخصیت ما را می سازد به صورت دست نخورده و غیرقابل استفاده، فقط در ذهن و روان ما برای خودشان وجود دارند. برای همین، قسمت مهمی از هر آنچه که هستیم توانایی بروز نمی یابد. بسیاری از افکار ما حساس تر از آن هستند که با سئوال های مستقیم، خود را بروز دهند. به همین خاطر، چشم دوختن به پنجره، اگر درست انجام شود می تواند دریچه ایی  ساده و بی غل و غش باشد به افکار عمیق تری که در نهاد ما هستند. افلاطون یک تشبیه برای فعالیت ذهن به کار برده است به این صورت که می گوید: « ایده های ما مثل پرنده های هستند که درون محوطه مغز، بال و پر می زنند. اما برای نشستن و آرام گرفتن پرنده ها، ما نیاز به ایجاد لحظات آرام و بی حساب و کتاب داریم و چشم دوختن به پنجره یکی از همین فرصت ها می تواند باشد. چشمان ما قادرند در حین زل زدن به پنجره، عبور زندگی را بی اختیار ببیند و از هیاهوی روزمره کمی فاصله بگیرند. به مقاومت بته  های روی زمین، در برابر باد بنگرند. مثل شعر زیبابی ایرانی وقتی که می گوید« گون از نسیم پرسید به کجا چنین شتابان؟» چشم دوختن بدون هیچ نیت از پیش تعیین شده، شاید در دنیایی که ملاک و معیارش تولید و مصرف بیشتر است مهم جلوه نکند. اما ایستادگی در برابر هجوم خواسته های ناتمام و روزمره، به ایجاد بزرگترین ایده ها نیز ختم می شود. به افکار عمیق تر خودمان، فرصت کشف بدهیم.
1 1 1 1 1 1 1 1 1 1
از صبح تا شب به فکر این هستیم که چطور به بچه‌ها برسیم. از مدرسه و کلاسهای متفرقه گرفته تا سلامتی‌، ورزش، تغذیه، فرهنگ و سرگرمی های پی ‌در پی‌. همینطور که طبق معمول به وعده‌های متعدد هر روز می‌رسیدم، ناگهان یک روز، دم در، سر اینکه بچه‌ها به موقع حاضر نشدند و قبل از پوشیدنِ کفش، یک دور اضافه بدنبال هم دویدند، مثل کوه آتشفشان ترکیدم و سر به زاری گذشتم. اشکهایم خودم را غافلگیر کرد. سکوت بچه‌ها حاکی‌از گیجی کامل در مقابل صحنه‌ای غیر قابل درک بود. سدی شکسته بود و مدتی‌طول کشید تا دوباره تکه‌های آنرا جمع کنم و توازن خود را بازیابم. در راه ذره ذره به تجزیه تحلیل این واقعه همت کردیم. بچه‌ها خیلی‌صادقانه عنوان کردند که متوجه نبودند تاخیر زیادی در آماده شدن داشته‌اند. من به آنها گفتم که من تا آخرین لحظه موجود به آنها فرصت بازی داده بودم و لحظه‌ای  که به آنها گفتم وقت رفتن است، دیگر هیچ فرصت تامل نبود. ولی‌هیچیک از اینها جوابگوی این نبود که چرا من اینچنین توازن خود را از دست داده بودم. خوب که به عمق این برخورد رفتم دیدم اشکهایم نتیجه یک حس عمیق بی‌عدالتی بود. بنظر می‌رسد که در ضمیر ناخوداگاهم، برای اینکه فشار روزمره رسیدگی به آنها را مدام متحمل می شوم تبعیت بچه‌ها از درخواستم را حق بدیهی ‌خود می‌دانستم.  گنجاندن نیازهای چندگانه بچه‌ها و خودمان در ۲۴ ساعت، کلاف سر در گمی است که هر روز باید آنرا باز کنم. حقیقت محض روزانه این است که تلاش هر روزه همچون اژدهایی است که باید مدام بر آن فائق شوم. با این وجود به خاطر اینکه همه این افکار در ذهنم انجام می گیرد از دید اعضای خانواده پنهان است. بی‌توجهی، یا بهتر بگویم، بی‌خبری بچه‌ها از این موضوع، معمولا مسبب چند تذکر برای عجله می شود ولی ‌آن ‌روز کاسه صبر لبریز شد و… ولی ‌این بی‌عدالتی هم باید زیر سوال برده شود. اینکه من خود را وقف بچه‌ها می‌کنم آیا دلیل بر این است که آنها تابع هر درخواست من باشند؟ یک چنین برداشتی تنها می تواند بر پایه این بنا شود که بچه‌ها را مدیون خود می‌دانم! آیا بچه‌ها باید مدیون پدر و مادر باشند؟ متأسفانه رابطه‌ای که بر پایه مدیون بودن بنا می شود رابطهِ سالمی نمی‌تواند باشد. تا وقتی‌که خود را مدیون کسی ‌حس می‌کنیم آرام نداریم تا خود را از آن  دین برهانیم. اگر آنرا  بپردازیم، رابطه خاتمه پیدا می‌کند. اگر پرداخت ناپذیر باشد، از آن کس که بار این توقع را بر دوش‌مان گذاشته رفته رفته متنفر می‌شویم یا زیر سنگینی وجدان جریحه دار شده خرد میشویم. در یکی‌از قسمتهای سریال معروف « هاوس»1، دکتر هاوس تشخیص می‌دهد که مریض او در فکر این بوده که رابطه خود با دوست دخترش را منتفی کند. چندی بعد مریض محتاج به پیوند جگر میشود و معلوم می‌شود دوست دخترش با او همخون است. دوست دختر مریض، بی‌تامل راضی‌ می‌شود که قسمتی‌از جگر خود را بدهد تا عشقش نجات یابد.  در حالی‌ که گذشت این دختر شجاع اشکمان را در آورده بود،  در پایان فیلم  بکباره متوجه ‌شدیم که او کاملا واقف بوده که دوستش در فکر پایان رابطه‌شان بوده و از جگر خود گذشته تا او را مدیون خود کند و رابطه‌شان را ابدی سازد. تمامی ‌فرهنگها سرشارند از شعر و داستان بر وصف گذشت مادر در قبال فرزندانش. این گذشت را باید زیر ذره‌بین گذاشت. یک قسمتش که غریزه حیوانی ما است که نمی‌شود آن را گذشت نامید چون خودآگاه نیست. اگر بقیه‌اش هم در اِزای انتظارات متفرقه انجام شود، دیگر گذشت نیست بلکه یک نوع سرمایه گذاری است. گذشت را در حالت مطلق و بی شرط و شروط  می توان  گذشت خواند؛ آن هم حقی‌ به گردن کسی‌ باقی‌ نمی گذارد. چه‌ها باید خود را آزاد از هر دینی  نسبت به پدر و مادر حس کنند. باید رها و مستقل در افق هستی ‌بال بکشند و یک ذره در بند تبعیت از پدر و مادر نباشند. باید خالقِ مطلق زندگی خود باشند تا آن گوشهٔ یگانه و نوین وجود خود را کشف  و دنیا را از آن سرشار کنند. و ما هم  اگر از جمله والدین خوش شانسی باشیم که رابطه سالمی با فرزندان برقرار می کنند، شاید گاهی اوقات به لانه کهنه مان سرکی بکشند.  
1 1 1 1 1 1 1 1 1 1
نمی‌دانم چرا اینها را خطاب به تو می‌نویسم. شاید چون می‌خواهم با این روش این فصل را برای همیشه در زندگی‌ام ببندم. یا شاید چون معتقدم که آدم‌ها حتی وقتی از کنار هم عبورر می‌کنند هم روح یکدیگر را لمس می‌کنند. تا مدت‌ها پس از آنکه همدیگر را دیدیم، من احساس می‌کردم به وجد آمده‌ام. دیروقت شب بود که در مستی با هم گفت و گو می‌کردیم. سرت را چند درجه‌ای به راست چرخاندی و لبخند زدی. می‌دانستم داری فکر می‌کنی که «خودش است.» من هم می‌دانستم که دیگر کسی مثل تو به من نگاه نخواهد کرد. چقدر دلم تنگ آن لحظه شده… چند ثانیه‌ای پیش از آنکه احساس گناه کنم، این حس لذت را تجربه کردم. آیا به تو این پیام دادم که «آماده و در دسترسم؟» برای اولین بار در زندگی‌ام در موقعیت خیانت قرار گرفته بودم. رابطه‌ام با همسرم همیشه خیلی خوب نبود. اما به هر حال توانسته بودم که تردیدهایم را برای خودم نگه دارم و مطمئن بودم که کسی را جز او نمی‌خواهم. مطمئن بودم که این طور است. مطمئنم که اگر مجرد بودم هم نسبت به تو چینین احساسی می‌داشتم. نمی‌دانم اینکه متاهل بودم چقدر در احساسی که به تو داشتم موثر بود. قبلا هرگز مجبور نبودم به احتمال قطع ارتباط میان واقعیت و خیال فکر کنم، هرگز تا این اندازه به قلمرو خارج از ازدواج تعلق نداشتم. البته لزوما این طور نبوده که آدم‌هایی را که خیانت می‌کنند قضاوت کرده باشم، پیش تر تنها تصور می‌کردم این موضوع ربطی به من ندارد. شادی من خیلی وابسته به شادی دیگران است. چطور ممکن است آن را به چنین بهایی به دست بیاورم؟ به تو گفتم که باید کار درست را انجام بدهم اما تو پرسیدی پس کار درست در مورد تو چه می‌شود؟ شاید من آدم ترسویی هستم. اما نمی‌توانم شروع‌کننده کاری باشم که می‌دانم درد و رنج به ارمغان می‌آورد و من این امکان را دارم که انجامش ندهم. نمی‌توانستم درباره این موضوع با دوستانم حرف بزنم بنابراین درباره نتایج و عواقب خیانت کردن در گوگل جست‌و جو کردم. شاید دنیال چیزی بودم که آن را تایید کند. دنبال یک توافق عمومی درباره‌اش می‌گشتم.  در عوض به مجموعه ای از ناراحتی‌ها، پشیمانی‌ها و غم‌ها رسیدم. به آدم‌هایی رسیدم که زندگی‌شان از هم پاشیده بود. خیلی از آدم‌های ویران، کسانی بودند که خیانت کرده بودند. دیدم که آدم‌ها به چه سادگی توی این موقعیت افتاده بودند. جرقه روشنی بود: اینکه آنچه تو در لحظه می‌خواهی لزوما درست نیست. شاید من آدم ترسویی هستم، اما چیزی را که می‌دانم باعث درد و رنج می‌شود انتخاب نمی‌کنم. تو ممکن است موجودی استثنایی باشی، اما من برای فهم این یگانگی تو آزاد نیستم. می‌دانم که خیلی لطمه خواهم خورد، اما آدم نمی‌تواند هیچ ادعایی درباره کسی که با او رابطه پنهانی دارد داشته باشد. اندوه تمام کردن رابطه در مقایسه با  آزار دادن کسی که این وسط هیچ گناهی ندارد مضجک و دردناک است. من در سن و سالی هستم که اتفاق‌های ناراحت‌کننده‌ای از این قبیل در اطرافم زیاد می‌افتد. زندگی کوتاه و بی رحم است. یک چشم انداز این است که آدم نیازهای خود را سرکوب نکند. اما چشم انداز دیگری هم هست: چرا وقتی که لزومی ندارد دیگران را آزار بدهیم؟  

دلنوشته ها

بوی عیدی ،بوی توپ، بوی كاغذ رنگی.....

شب های یلدا برای من بوی مادر بزرگم را می دهد.سال های سال برنامه خانواده ما در شب های یلدا این بود كه همه خانه مادر بزرگ جمع شویم.سفره بیاندازیم از این سر اتاق تا آن سر.منو غذا ثابت بود. وارد خانه كه می شدی بوی "دمپختك" فضای خانه را پر كرده بود.

مراقب خودت و دیگری باش

این روزها از نازنین آدمی دلگیرم اما نمی دانم که واقعا حق دلگیری دارم یا نه. ماجرا از این قرار بود که این آدم بین من و خودش ، خودش را انتخاب کرد .
من از تو خشمگین نمی شوم راز هایت را نفروش آیا شوهر خوبی برای من میشه؟ انگار همه روزها یکشنبه اند اهمیت چشم دوختن به بیرون پنجره

انتخاب سردبیر

اقتصاد زنانه

کنترل خرید در فروشگاه‌های بزرگ

شاید شما هم از افرادی هستید که وقتی برای خرید ماهانه به یکی از فروشگاه‌های بزرگ می‌روید، پشیمان باز می‌گردید. پشیمان از این که دوبرابر آنچه خواسته‌اید خرید کرده‌اید. یک بار دیگر خاطره آخرین خرید خود را به یاد آورید. چند بسته شکلات خامه‌ای و بسکوییت که هیچ کدام جزء خرید های مورد نیاز شما نبوده اند، به خانه آورده اید؟

1 درصد بسیار پولدار دنیا

آکسفام در تازه‌ترین گزارش خود، میزان توزیع ثروت در جهان را منتشر کرده است و می‌گوید که تا سال ۲۰۱۶ يک درصد افراد ثروتمند، مالک بيش از نيمی از ثروت جهان خواهند بود. به گزارش روز ۲۹ دی ماه خبرگزاری آسوشيتدپرس، در آستانه برگزاری نشست مجمع جهانی اقتصاد در داووس سوئيس، موسسه آکسفام تازه‌ترين گزارش خود از ميزان توزيع ثروت جهانی را منتشر کرده است. سازمان خيريه آکسفام در این گزارش گفته که از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۴، سهم دارایی ثروتمندترين افراد دنيا از ثروت جهانی، از ۴۴ درصد به ۴۸ درصد افزايش يافته و در سال ۲۰۱۵، يک درصد افراد ثروتمند مالک نيمی از ثروت جهان شدند. اين سازمان می افزايد در صورتی که اقدامات مشخصی برای توزيع عادلانه ثروت انجام نشود، سهم اين يک درصد در سال ۲۰۱۶ از ميزان دارايی ۹۹ درصد از جمعيت جهان بيشتر خواهد شد. افزايش نابرابری يکی از موانع مهم برای از بين بردن فقر جهانی است. به گزارش آکسفام در حالی که حقوق‌بگيران متوسط هنوز بار پرداخت هزينه‌های بحران مالی سال‌های اخير را به‌ دوش می‌کشند، بزرگترين شرکت‌های دنيا با چانه‌زنی و فشار بر دولت آمريکا و اتحاديه اروپا تلاش می‌کنند مقررات مالياتی را به نفع خود تبيين کنند. وينی بيانياما، مدير اجرايی موسسه آکسفام بين‌المللی، می‌گوید: «آيا واقعا می‌خواهيم در دنيايی زندگی کنيم که يک درصد ثروتمند آن مالک ثروتی بيشتر از کل دارايی همه ما هستند؟ با وجود اين‌که موضوع نابرابری در مرکز توجه افکار بين‌المللی است ابعاد نابرابری جهانی آشکارا نشان می‌دهد که فاصله بين ثروثمند‌ترين طبقه و سايرين با سرعت در حال عميق‌ترشدن است». به‌رغم هشدارهای برخی از رهبران جهانی از جمله باراک اوباما، رييس جمهوری آمريکا، و کريستين لاگارد، رييس صندوق بين‌المللی پول درباره مبارزه با نابرابری شديد اقتصادی، خانم بيانياما گفت: «هنوز در انتظار اين هستيم تا رهبران ديگر هم به اين مبارزه بپيوندند». به گزارش موسسه آکسفام، موسسات مالی و خدمات پزشکی آمريکا با صرف ۹۰۰ ميليون دلار تلاش کردند که دولت آمريکا را به تصويب مقررات مالياتی مطلوب در سال ۲۰۱۳ ترغيب کنند. بيش از ۲۰۰ ميليون دلار نيز به همين منظور صرف لابی‌کردن در اتحاديه اروپا شد. آکسفام با ارائه آمار گزنده و ترسيم تصويری نگران‌کننده از جهان که شامل ثروتمندان نمی‌شود، افزود از هر ۹ نفر در دنيا، يک نفر غذای کافی برای خوردن ندارد و بيش از يک ميليارد نفر در جهان با درآمدی معادل روزانه ۱.۲۵ دلار زندگی می‌کنند. وينی بيانياما، مدير اجرايی موسسه آکسفام که در نشست مجمع‌ جهانی اقتصاد داووس شرکت دارد در بيانيه‌ای گفت: «حالا زمان آن است تا رهبران ما با مقابله با امتيازات و منافع عده‌ای ويژه، راه را برای برقراری دنيايی عادلانه‌تر و مرفه‌تر باز کنند». او افزود: «فقيران از نابرابری اقتصادی آسيب مضاعف می‌بينند، نه تنها سهم‌شان از اقتصاد جهانی کوچکتر است که نابرابری باعث کاهش رشد اقتصادی کشورشان شده و در نتيجه سهم آنها از رشد اقتصادی باز هم کوچکتر می‌شود». سازمان خيريه آکسفام از دولت‌های جهان خواسته است تا با فرار مالياتی شرکت‌ها و سرمايه‌دارهای بزرگ مبارزه کرده و همزمان در زيرساخت‌های بهداشتی، آموزشی و تبيين مقررات دستمزد عادلانه و برابر سرمايه‌گذاری کنند.
در فصل حراج برنده اید یا بازنده؟ حقه های سوپر مارکتها که باعث میشوند پول بیشتری خرج کنید وضعیت زنان کارگر جنسی در ایران اولین تولد کافه ویسپو لامپ کم مصرف حامی محیط زیست

مطالب تصادفی

گزارش روز

مشارکت اقتصادی زنان ایرانی پایین‌ترین نرخ مشارکت زنان در جهان

شهیندخت مولاوردی، معاون امور زنان ریاست جمهوری اسلامی می‌گوید مشارکت اقتصادی زنان ایرانی پایین‌ترین نرخ مشارکت زنان در جهان است. او در نشست تخصصی بانوان نخبه و فعال استان یزد، به گزارش اخیر مجمع جهانی اقتصاد اشاره کرده که بر اساس آن، رتبه ایران از ۱۴۴ کشور ۱۳۹ گزارش شده است. مولاوردی همچنین گفته که در جهان تنها ۱۸ اقتصاد وجود دارد که شوهران می‌توانند مانع از اشتغال همسران خود شوند. ایران از جمله این کشورهاست. به گفته مولاوردی در دو سال گذشته در ۶۵ کشور ۹۲ مورد اصلاحی در مورد مشارکت اقتصادی زنان انجام شده است. معاون امور زنان و خانواده رئیس جمهوری ایران در بخش دیگری از سخنان خود به اشتغال زنان کارگر در مشاغل سخت اشاره کرده و گفته است: «در جامعه روستایی همواره زنان کارگران روزانه و بدون مزد تلقی می‌شوند که عمدتا در قالب زنان خانه‌دار معرفی می شوند.» او به ضرورت تدوین و ابلاغ قانون منع عقد قرارداد موقت، اشاره کرده و گفته که عقد قراردادهای موقت، امنیت شغلی را از بین برده و اخراج کارگران را بسیار راحت کرده است.   با وجود اینها، مولاوردی معتقد استکه زن بودن امکان به کارگیری زنان در بخش اقتصادهای غیر رسمی را افزایش داده به شکلی که در حال حاضر اقتصاد غیر رسمی در حال زنانه شدن است. او ایجاد مراکز کاریابی ویژه زنان با انگیزه برخورداری معافیت مالیاتی به مدت مشخص را برای تحقق مشارکت زنان در عرصه های اقتصادی مهم دانسته و گفته که این معاونت در حال تدوین سند سیاستی اجرایی اشتغال زنان با جامعه هدف زنان سرپرست خانوار و دختران فارغ التحصیل است. مولاوردی همچنین می‌گوید که ایجاد مراکز کاریابی ویژه زنان، نقش مهمی در افزایش مشارکت اقتصادی زنان در جامعه ایفا می‌کند.

رفت و برگشت ماده 23 لایحه حمایت از خانواده زورآزمایی مخالفان و موافقان

ماده 22 تا 25  لایحه حمایت از خانواده،  علاوه بر اینکه زمینه را برای ازدواج موقت ایجاد می کند به مردان اجازه می دهد که برای ازدواج مجدد بدون رضایت همسر و تنها با حکم دادگاه اقدام کنند. در ماده 23 که جنجال برانگیزترین ماده این لایحه است آمده: «اختیار همسر دائم بعدی، منوط به اجازه دادگاه پس از احراز توانایی مالی مرد و تعهد اجراء عدالت بین همسران است.»
مصرف مشروبات الکلی در ایران کاهش نیافته اشت 26 درصد زنان ايراني از افسردگي رنج مي​برند زندگی مجردی ، تجربه هزاره سوم ایرانیان بیش از سه هزار زن کارتن خواب در تهران سقط جنین انتخابی: گزیدن حق کنترل بدن

پر بازدیدترین ها

دخترانه ها

زنان و خود ارضایی، کی و چگونه

برای زنان پیمودن این مسیر تنها، کمی پیچیده تر است. زنان نمی توانند در هر مکانی این کار را بکنند و همیشه هم به دنبال این نیستند که تا انتهای ماجرا بروند. این ۷ مورد بخشی از رمز و رازِ خودارضایی زنان است که بد نیست آنها را بدانیم. ۱- زنان وقتی تنها هستند سریعترند دکتر Sadie Allison می گوید به طور میانگین زنها وقت بیشتری برای به اوج رسیدن لازم دارند و رساندن پیام عصب های حساس و کشاندن مسیر بیشترِ جریان خون به آلت تناسلی شان بین ۱۵ الی ۲۰ دقیقه وقت می برد ولی وقتی تنها هستند چون تمرکز و دقت شان بر روی خودشان است به زمان کمتری احتیاج دارند. بسیاری از زنان به فاصله ۲ تا ۳ دقیقه به سرانجامی که به تنهایی منتظرش هستند می رسند. ۲- زنان کمتر از مردان مبادرت به این کار می کنند بر طبق آمار ۲۵ درصد مردان هفته ایی ۳ بار و ۵۵ درصدشان ماهی یکبار سرگرم خودشان می شوند. اما فقط ۱۰ درصد زنان هفته ایی ۳ بار و ۳۸ درصد شان ماهی یکبار این سفر تنها را طی می کنند. به گفته سکسولوژیست Carlyle Jansen ٬ به خاطر تصویر منفی خودارضایی در تربیت خانوادگی و فرهنگ عمومی٬ زنان رغبت کمتری به خودارضایی نشان می دهند و این حس منفی گاهی تا حوالی ۲۰ سالگی هم وادارشان می سازد که این لذت بخشی به خود را جدی نگیرند. ولی پسران از حوالی ۱۰ سالگی به بعد کنجکاو انجام آن می شوند. دلیل بعدی این است که برای زنان لذت دادن به خود یک مسیر پر تدارک و همراه با زمینه چینی است ولی برای مردان انجام این عمل با سرعت و سادگی بیشتر توام است. ۳- زنان به شکل متفاوتی خود را آماده می سازند برای مردان حتی توالت عمومی ایستگاه پمپ بنزین اگر میل و عطش شآن گریبان شان را گرفته باشد شاید کفایت کند. ولی برای جنس لطیف٬ جو و احساس مربوط به محیط خیلی مهم است. زنان باید ذهن و روح خودشان را آماده این کار کنند و این بدان معناست که باید محیطی کنترل شده و دور از مزاحمت داشته باشند تا اتفاقی که حواس شان را پرت کند ایجاد نشود. ۴ – لمس زنان ظریفتر صورت می گیرد مردان با انرژی و قدرت بیتشر و انگشتان مسلط و محکم و حرکات هر لحظه سریعتر به امورات خود می رسند ولی زنان نرم تر٬ آهسته تر و آرام تر دست به این عمل می زنند. دکتر Sadie Allison می گوید تصور کنید مرتب کردن مژه چشمان و در آوردن یک مو از درون چشمان با چه ظرافتی صورت می پذیرد. حساسیت جنسی محوطه «ناز» زنان دو برابر احساسی است که آلت جنسی مردان دارد و به همان نسبت نیز باید با آن با لطافت مدارا شود. مردان خوب است این تصویر را داشته باشند که با آن همواره در حد مژه مو@ لطیف رفتار کنند تا نقش موثرتری در تحریک احساسات خانم ها داشته باشند. البته بعضی از زنان شاید خواهان لمس محکمتری باشند که حتما آن را ابراز خواهند کرد. ۵- زنان با همه بدن خود مشغول می شوند. مردان شاید فقط یک وسیله در بدن خود در اختیار داشته باشند تا مسیر تحریک و به اوج رسیدن را کامل کنند ولی زنان خودارضایی را یک تجربه تمام عیار در بدن خود می دانند. زنان با لمس و تحریک لب٬ گردن٬ بازو٬ پستان ها٬ ران و شکم خود احساسات جنسی اولیه را برای خودشان مهیا می کنند و بعد به لمس و نوازش« ناز» خود می رسند. ۶- برای زنان به اوج رسیدن یک اصل حتمی نیست. شاید مهمترین تفاوت خود ارضایی زنان و مردان این باشد که برای مردان یک هدف مشخص و حتمی وجود دارد. به اوج رسیدن و تخلیه جنسی کامل تنها فکر و ذکر مردانن در حین خودارضایی است. ولی برای بسیاری از زنان مسیر لذتبخشی که توسط خودشان فراهم می شود می تواند به اندازه کافی دلپذیر باشد و شاید نخواهند که تا آخر ادامه دهند. ۷- زنان معمولا بیشتر از یکبار می خواهند برای مردان« تمام شدن» انرژی زیادی می برد. تحریک مسیر جریان خون و حرکت اسپرم ها از مسیر های متفاوت تا به بیرون پرت شدن شان در مجموع عمل مکانیکی است که نیاز به انرژی زیاد دارد. برای همین٬ احساس خستگی و حتی تمایل به یک خواب کوتاه مدت در بدن شان طبیعی است تا تجدید قوا در بدن صورت  بگیرد. برای زنان هم البته این اتفاق مکانیکی است ولی تخیله صدها میلیون اسپرم و مسیر پر افت و خیز انتقال مایعات را ندارند و برای همین معمولا وقتی که تنها هستند می خواهند که بیشتر از یکبار به خودشان لذت ببخشند.  

تست روانشناسی

حتما تا بحال برای شما نیز پیش آمده باشد که رفتاری از خود بروز داده باشید که خوتان نیز از آن غافلگیر شده باشید، خیلی از واکنش های ما پاسخی از سوی ضمیر ناخودآگاه ماست. برخی از تست های روانشناسی به شما کمک می کند تا با انگیزه ها و درونیات خود بیشتر آشنا شوید.
10 دلیل آفرینش زن تست رضایت شخصی 5 نشانه که دوستتان شما را برای رابطه جنسی میخواهد نه برای ازدواج سرو چمان من میل چمن کن... بعضی ها بیشتر عاشقِ مخ زنی هستند تا رابطه

زنان حادثه

این زن نمی بخشد

ماجرای طاهره میان همه حوادث روزانه گم شد تا اینكه آمنه بهرامی قربانی اسید پاشی، مجید كسی كه به صورتش اسید پاشیده بود، را بخشید. آنوقت بود كه طاهره لب به سخن گشود. آنان یك شباهت دیگر هم دارند و آن این كه هر دو برای طرف مقابل خود در محكمه حكم قصاص گرفته اند. فقط یك تفاوت میان آنان وجود دارد و آن این كه طاهره می گوید نمی بخشد.

دختران شایسته جهان ازکجا می آیند

برای انتخاب "دختر شایسته" در سطح جهان دو رقابت عمده وجود دارد. نخست "Miss World" و رقابت دیگر "Miss Universe". در آغاز فقط رقابت "Miss World" وجود داشت، اما در سال ۱۹۵۱ "یولاند بتبزه" پس
بانوی اول آرژانتین در بیمارستان زن ۶۵ ساله برلینی چهارقلو حامله است زنان حادثه؛ دو مرگ و یك مرد ادل، خواننده مشهور بریتانیایی: من حالا متاهل هستم ستارگانی که دیر مادر شدند

حقوق زنان

دخترکانی که مادر می شوند

بر اساس آخرین آمارهای اعلامی، تنها در سال ۱۳۹۱ بیش از ۱۱۰ هزار زایمان در سنین زیر ۱۹ سالگی زنان صورت گرفته است. نگرانی‌ها وقتی شدت می‌گیرد که بدانیم یک هزار و ۶۳۵ مورد از این زایمان‌ها در بین دختربچه‌های ۱۰ تا ۱۴ ساله بوده است. ازدواج قبل از سن قانونی به ویژه در میان دختربچه‌ها یکی از معضلات قدیمی در کشور است. دختربچه‌هایی که یا به اجبار و یا ندانسته پای سفره عقد می‌نشینند و در همان سنین کودکی، رابطه جنسی و سپس بارداری را تجربه می‌کنند. آمارهایی که از این کودکان وجود دارد خیلی دقیق نیست؛ گرچه سال گذشته بیش از ۴۰مورد ازدواج در سنین زیر ۱۵ سالگی دختران به ثبت رسیده است. اما بسیاری از کارشناسان معتقدند شمار این قبیل ازدواج‌ها بیش از آمار رسمی است. چنانچه دکتر شهلا کاظمی‌پور، عضو هیات علمی پژ‍وهشکده جمعیتی آسیا و اقیانوسیه در این خصوص می گوید: "در بحث آمار ازدواج‌های زودهنگام در برخی از مناطق، به دلیل آنکه سن دختر پایین است و هنوز به سن قانونی ازدواج نرسیده، ازدواجی ثبت نمی شود و تنها در صورت بروز بارداری است که برای ثبت ازدواج اقدام می کنند. همین موضوع باعث می شود آمارها در خصوص سن دختر در زمان ازدواج، خیلی هم دقیق نباشد." سه سال پیش بود که محمد بنیادزاده، فعال حقوق کودکان اعلام کرد: "بیش از ۹۵۰ هزار کودک متاهل در ایران وجود دارد که ۸۵ درصد آنها را دختران تشکیل می‌دهند." در قوانین ایران سن ازدواج برای دختران ۱۳ سال و برای پسران ۱۵ سال است اما پدر یا "ولی قهری" می‌تواند فرزند زیر ۱۳ سالش را با اجازه دادگاه به عقد کسی دربیاورد. مریم موسوی، حقوقدان، در این خصوص به روز می‌گوید: "گرفتن مجوز برای ازدواج دختران و پسران زیر سنی که در قانون ذکر شده به هیچ وجه کار سختی نیست و شاید در عرض یک هفته این اجازه از سوی دادگاه صادر شود." او با اشاره به آمار منتشر شده در خصوص زایمان‌های در سنین ۱۰ تا ۱۴ سال می‌گوید: "همین‌ آمارها نشان می‌دهد چقدر ازدواج در این سنین آسان است. دختری که در ۱۰ سالگی زایمان می‌کند در ۹ سالگی ازدواج کرده و این یعنی دادگاه چنین مجوزهایی را صادر می‌کند." موسوی معتقد است تنها راه بهبود وضعیت و آنچه خشونت وعلیه دختربچه‌ها نام دارد بازنگری در قانون است: "در بسیاری از روستاها و شهرهای کوچک ازدواج در سنین پایین یک رسم و سنت است. هنوز هم در خیلی از مناطق کشور، به اصطلاح ناف دختر و پسر را به نام هم می‌بردند و در اولین فرصت آنها را به عقد یکدیگر در می‌آورند. چیزی که می‌تواند این رسم و باور غلط را عوض کند قانونی است که از حقوق کودکان حمایت کند و اجازه ازدواج در این سنین را به هیچ عنوان ندهد." براساس آمار سازمان ثبت احوال ایران، استان سیستان و بلوچستان و مناطق روستایی استان اصفهان بیشترین آمار ازدواج کوکان را به خود اختصاص داده‌اند. اما آخرین آمارها نشان می‌دهد این نابهنجاری، مختص استان‌های محروم نیست و حتی پایتخت هم آمار بالایی از ازدواج کودکان را به خود اختصاص داده است. چنانچه سال گذشته ثبت احوال استان تهران از ازدواج ۷۵ کودک زیر ۱۰ سال در پایتخت خبر داد. سازمان عدالت برای ایران در مهرماه امسال به مناسبت روز جهانی دختربچه‌ها گزارشی منتشر کرد که بر اساس آن تنها در سال گذشته ۲۹ هزار و ۸۲۷ دختر بین ۱۰ تا ۱۴ سال و هزار و ۵۳۷ دختر زیر ۱۰ سال در ایران ازدواج کرده‌اند. مادرانی حتی با کمتر از ۱۰ سال سن! بر اساس آخرین آمارهای منتشر شد در خصوص زایمان‌های کودکان، تنها در سال ۹۱ چهار تولد برای مادر ۱۰ ساله، ۱۷ تولد برای مادر ۱۱ ساله، ۵۰ تولد برای مادر ۱۲ ساله، ۲۷۵ تولد برای مادر ۱۳ ساله و ۱۲۸۹ تولد برای مادر ۱۴ ساله ثبت شده است. همچنین براساس آمار سازمان ثبت احوال کشوردر این سال، چهار هزار و ۳۷۷ تولد برای مادران ۱۵ ساله، ده هزار و ۶۳۷ تولد برای مادران ۱۶ ساله، ۱۹ هزار و ۸۸۱ تولد برای مادران ۱۷ ساله، ۳۱ هزار و ۴۹۴ تولد برای مادران ۱۸ ساله و ۴۳ هزار و ۹۲۵ تولد برای مادران ۱۹ ساله به ثبت رسیده‌ است. دكتر افسانه وارسته‌فر، جامعه‌شناس حوزه کودک در خصوص بعد جسمانی سلامت کودکانی که ازدواج می‌کنند چنین می گوید: "اولین مساله‌ای که در خصوص سلامت جسمانی مطرح می شود، آغاز رابطه جنسی و در پی آن بارداری زودهنگام برای دختران است. در حالی که در جامعه ما صحبت از آموزش های جنسی، حتی در مدارس تابو به حساب می آیند، می توان تصور کرد که در عرف خانوادگی نیز آموزش های لازم برای روابط جنسی داده نمی شود. درنتیجه این رابطه می تواند برای هر دو جنس، خواه از منظر روانی، خواه از منظر جسمانی تهدیدکننده باشد." او ادامه می‌دهد: "مساله مهم بعدی، بارداری زودرس است. از آنجا که این نوع ازدواج ها در اقشار خاصی صورت می گیرد، معمولاانتظار بارداری و فرزندآوری سریع از کودک – همسر می رود. از طرفی دیگر، همان طور که ذکر شد عدم آموزش کافی، باعث عدم آگاهی این کودکان از وسایل جلوگیری از بارداری و اصولااز دنیای زنانگی – بارداری می شود." به گفته این کارشناس، بارداری در سنین پایین به سلامت مادر و نوزاد لطمه می زند، مخصوصا اگر با بارداری‌های پیاپی و بدون وقفه همراه باشد. عموما در سراسر جهان، بارداری اصلی ترین دلیل مرگ ومیر زنان بین سنین ۱۵ تا ۱۹سال است. خطر مرگ ومیر در اثر بارداری، در این گروه سنی ۲۰ تا ۲۰۰درصد بالاتر از خطر بارداری زنان گروه سنی ۲۰ تا ۲۴ساله است. هیچ ازدواجی به صلاح بچه‌ها نیست "ازدواج زیر سن قانونی بر خلاف پیمان‌نامه بین‌المللی حقوق کودک است. این پیمان نامه، سن زیر ۱۸ سال را سن کودک تعریف کرده است که در آن بستن هرگونه قرارداد با کودک ممنوع است. از نظر حقوقی، ازدواج هم نوعی قرارداد است که میان زن و مرد بالغ بسته می‌شود و با کودکان زیر سن قانونی نمی‌توان چنین قراردادی بست"؛ این‌ها را مریم موسوی، حقوقدان می‌گوید و ادامه می‌دهد: "این که گفته می‌شود دادگاه مصلحت فرزند را تشخصی می‌دهد، استدلال صحیحی نیست، چه مصلحتی در ازدواج یک کودک وجود دارد؟ چه چیز داشتن رابطه جنسی در سنین زیر ۱۸ سالگی برای را برای یک کودک صلاح می‌داند؟ من به جرات می‌توانم بگویم بالای ۹۰ درصد حقوقدانان کشور موافق این هستند که سن ازدواج در قانون تا ۱۸ سال بالا بیاید. چرا که آسیب‌های ازدواج زودهنگام بر هیچ کس پوشیده نیست. من پرونده‌های زیادی در شهرستان در خصوص طلاق چنین ازدواج‌هایی داشته‌ام، حتی شنیدن خاطرات دختربچه‌هایی که در سنین کودکی ازدواج کرده‌اند زجر آور است." البته این ناهنجاری تنها در ایران شایع نیست، ازدواج کودکان در سطح جهانی هم یکی از مهمترین معضلات اجتماعی محسوب می‌شود. معضلی که در کشورهای جهان سومی بیشتر شایع است. با وجود کنوانسیون جهانی حقوق کودک، کشورها قوانین داخلی خود را دارند که براساس عرف و شرع تعریف شده و گاهی بر خلاف شاخص‌های جهانی است. چنانچه در برخی از کشورهای اسلامی سن بلوغ را همان سن ازدواج می‌دانند. به گفته بسیاری از کارشناسان، دختران خردسالی که در سنین پایین مجبور به ازدواج می شوند عموما به دلیل آنکه نتوانسته‌اند دوران کودکی و نوجوانی خود را به درستی طی کنند به مرور زمان دچار بیماری روحی و روانی شدیدی می‌شوند و دست به فرار از خانه، تن‌فروشی و حتی خودکشی می‌زنند. هچنین تحقیقات نشان می‌دهد دخترانی که به صورت زودهنگام به ازدواج اجباری در سنین زیر ۱۸ تن داده اند، بیشتر به قبول خشونت خانگی توسط شوهرانشان تن می‌دهند و اغلب مورد تجاوز از سوی شوهرانشان قرار می‌گیرند. دكتر افسانه وارسته‌فر، در این خصوص می‌گوید: "مهم ترین محرومیتی که ازدواج زودهنگام از بعد روانی ایجاد می کند، از دست دادن لذایذ و تجربیات دوران کودکی و نوجوانی است. روابط جنسی اجباری، نداشتن آزادی رشد و استقلال شخصی، آثار روانی – اجتماعی و هیجانی بسیاری را می تواند به همراه داشته باشد. برای دختران اغلب محدودیت به کار خانگی و برای پسران مواجهه با نقش نان آوری و همسری، چندان همخوانی ای با الگوهایی که جامعه در بعد وسیع از این سنین ارایه می دهد، ندارد.

پلی‌بوی دیگر عکس برهنه زنان را منتشر نمی‌کند

اسکات فلاندرز، مدیر مجله پلی‌بوی گفته است که به دلیل رواج و دسترسی آسان به تصاویر و مطالب پورنوگرافیک از طریق اینترنت، عکس‌های برهنه زنان چنان "قدیمی" شده و جذابیت خود را از دست داده که این نشریه انتشار چنین تصاویری را متوقف خواهد کرد. آقای فلاندرز در مصاحبه با نشریه آمریکایی نیویورک تایمز گفته است که هیو هفنر، بنیانگذار ۸۹ ساله پلی‌بوی هم در جریان این پیشنهاد قرار گرفته و با آن موافقت کرده است و در نتیجه، انتشار تصاویر برهنه در نشریه و وبسایت پلی‌بوی از ماه مارس ۲۰۱۶ متوقف می‌شود. هیو هفنر ماهنامه پلی‌بوی را ۶۲ سال پیش پایه‌گذاری کرد و از آن زمان، در هر شماره نشریه تصاویری از زنان برهنه چاپ شده است. برخلاف نشریات پورنوگرافیک، تصاویر پلی‌بوی صرفا پیکرهای برهنه زنان را نشان می‌دهد و هدف آن به تصویر کشیدن حرکات تحریک‌آمیز جنسی نیست. در نتیجه، این نشریه در محدوده "نامناسب برای کودکان زیر ۱۳ سال" رده‌بندی شده است. مدیر پلی‌بوی در مصاحبه خود گفته است که امروزه اینترنت "هر نوع تصویر جنسی قابل تصور" را به سادگی و به رایگان در دسترس قرار داده و در نتیجه، چاپ تصاویر زنان برهنه تازگی خود را از دست داده است. وی همچنین گفته است که از این بعد، مخاطبان مورد نظر پلی‌بوی "مردان جوان شاغل" هستند و وبسایت پلی‌بوی هم به نحوی متحول خواهد شد که بتوان بدون اشکال، آن را در محل کار هم باز و مشاهده کرد. به این ترتیب، انتظار می‌رود که استفاده از این وبسایت هم افزایش یابد. فروش نشریه پلی‌بوی که در اواسط دهه ۱۹۷۰ با تیراژ نزدیک به شش میلیون نسخه منتشر می‌شد اینک به حدود هشتصد هزار نسخه کاهش یافته و انتشار آن سودده نیست. نشریه انتظار دارد با تغییراتی که در رویکرد خود می دهد مخاطبان بیشتری را به مجله و همچنین وبسایت آن جذب کند. اولین نسخه پلی‌بوی در سال ۱۹۵۳ با تصویری از مریلین مونرو، بازیگر مشهور سینما منتشر شد و در یادداشت سردبیر آمده بود که "اگر شما مرد و در سن ۱۸ تا ۸۰ سالگی هستید، این نشریه ویژه شماست." این نشریه در چندین کشور دیگر نیز خاص خوانندگان آن کشور منتشر می‌شده اما در حال حاضر، ادامه فعالیت بعضی از آنها متوقف شده است. از جمله پلی‌بوی استرالیا که در سال ۱۹۷۹ راه‌اندازی شده بود در سال ۲۰۰۰ و در حالیکه تیراژ آن به ۲۵۰۰۰ نسخه کاهش یافته بود برچیده شد. در بعضی کشورها، قوانین ناظر بر جنبه‌های اخلاقی محتوای رسانه‌ها باعث شده است که پلی‌بوی با محدودیت‌های خاصی منتشر شود. همچنین، فروش این نشریه در شماری از کشورهای جهان ممنوع بوده است. این نشریه به خط بریل برای نابینایان هم منتشر می‌شود. در مواردی، انتشار یا فروش این نشریه در بعضی کشورها با اعتراضاتی همراه بوده است. نشریه پلی‌بوی متعلق به موسسه پلی بوی است. این موسسه در زمینه‌های مختلف فعالیت دارد که از جمله شامل وبسایت، رادیو، تلویزیون است.
هیچ معلمی حق تنبیه ندارد مردان هم می توانند ازدواج را فسخ كنند خبرنگاری در لباس یک تن‌فروش ۱۳ کشوری که زنانش عالی‌ترین سمت‌های دولتی را دارند بازارچه نوروزی خانه ای برای آینده