سال های زیادی بود که فکر می کردم دوست پیدا کردن سن و سال می شناسد. یعنی یا باید در دوران مدرسه دوست پیدا کنی یا دانشگاه یا اگر پسر باشی دوران سربازی و به شدت معتقد بودم همکار آدم هیچ وقت نمی تواند دوست صمیمی آدم شود. برای همین دوست جان های دوران مدرسه را در تمام این بیست سالی که از آن روزها گذشته همراه خود کشیدم و زندگی ام را با آن ها تقسیم کردم.

در عصر جدید که دنیای مجازی بخشی از زندگی واقعی ما شده ذهنیت ام عوض شد. وقتی به فیس بوک پیوستم و حتی خواهر و برادرم شدند دوستان مجازی ام ، آدم های جدیدی وارد سیاره ام شدند که از معاشرت با آن ها لذت زیادی بردم. دوستانی که دوستان صمیمی دوستان صمیمی ام بودند حالا جزء دوستان درجه یک خودم شده اند. کسانی بودند که سال ها بود فقط در حد اسم می شناختم شان و فیس بوک باعث شد دوستی مان رنگ دیگری بگیرد. گاهی با هم حال و احوالی کنیم و یادگاری برای هم بنویسیم. حالا که خوب فکر می کنم می بینم در یک سال گذشته بیشترین معاشرت من با همین دوستان مجازی بوده که حالا خیلی هایشان از دیگر دوستان ام ، صمیمی تر شده اند. می خواهم به شما هم توصیه کنم این مدل دوستی را آزمایش کنید. نازنین آدم هایی در این فضای مجازی هستند که اشتراک های زیادی با شما و دل مشغولی های تان دارند. فقط کافی ست کمی به هم اعتماد کنید و وقتی را برای اهلی کردن همدیگر کنار بگذارید. آن وقت می توانید مجموعه ای بی نظیر دوست و همراه کنار خود داشته باشید که هیچ تصادفی در جهان نمی توانست من را از تهران کنار مهربان دختری دانشجوی پزشکی در گرگان قرار دهد و دو دوست صمیمی هم نام آن جا ببینم که برای تضمین دوستی شان مثل سرخ پوست ها پیوند بسته اند. حالا من دوستی دارم در رشت که شاعر است و دنیای شگفتی دارد. مدت هاست خیال ام راحت است که اگر هر جای دنیا بروم عزیزانی هستند که با روی گشاده و لبخند می توانم مدتی مهمان شان باشم. این روزها حتی در قاره سیاه هم آدمی را می شناسم که هر از چند گاهی با هم درباره جذابیت های آفریقا گپ می زنیم و کیف می کنم. فکر می کنم اگر کمی درهای دل و قلب مان را روی آدم ها باز کنیم اتفاقات غیر قابل پیش بینی جالبی می افتد که زندگی را شیرین می کند.