چند روز پیش با یكی از دوستانم چت می كردیم. آخرش گفت می خواهم برایت نامه بنویسم. تعجب كردم و گفتم این همه با هم چت كردیم. گفت با این حال می خواهم بنویسم. من هم بهش گفتم هیچ چیز به اندازه كادو و نامه مرا خوشحال نمی كند.

به فكر فرو رفتم. ما هفته ای دو بار تقریبا همدیگر را می بینیم.هفته ای چندین بار با هم چت می كنیم. آیا حرف نمانده ای بین مان مانده بود. بعد یكهو دلم هری ریخت پایین. نكند كاری كردم یا حرفی زدم كه باعث ناراحتی اش شدم و حالا چون نمی تواند رو در رو بهم بگوید می خواهد بنویسد. این حالت را دوست ندارم. یك كم دلم شور افتاد اما خودم را مرور كردم چیزی به ذهنم نرسید. پیش خودم گفتم دست از سر خودت بردار تا چیزی می شود فكر می كنی كار خطایی كرده ای. فقط یك ساعت طول كشید تا نامه به دستم برسد.

دیگر زمان انتظار برای نامه بسیار كوتاه شده است. انتظار ویژگی نامه های كاغذی بود حالا ایمیل حتا اجازه نمی دهد ما منتظر كسی و چیزی باشیم.

ایمیل ها این امكان را به ما می دهند هر دقیقه و ساعت احوالات ما را به اطلاع دوستان و خانواده برسانند اما نامه های آن موقع چون چند روز طول می كشید تا به دست طرف مقابل برسد تاریخ مصرف بیشتری داشت.

نامه من با آن كه ایمیل شده بود اما كیفیت نامه های كاغذی را داشت.

او از احوالاتش نوشته بود.از روزگاری كه این روزها می گذراند.از لایه های زیرین فكرهایی گفته بود كه این روزها از ذهن اش می گذرد. ما هر روز ما هم حرف زده بودیم به هر نحوی تلفن یا چت یا پیام های فیس بوك. اما این حرف ها بوی تازگی می داد. انگار در نوشتن پرده ها كنار رفته بودند.عریان تر از قبل با من حرف زده بود. نامه را تا آخر خواندم. دوباره هم مرور كردم.

جوابش را بلافاصله دادم. من هم با همان كیفیت. نامه كه تمام شد دیدم چقدر حرف نگفته داشتیم. چقدر احوالاتی داشتم كه شاید بعد از نگارش دیدم دلم می خواست رفیقم بداند.

اگر قبل از این ماجرا كسی از من می پرسید آیا حرفی داری كه به كسی نگفته ای یا به همین رفیق نگفته ای می گفتم نه. همه حرفا و اتفاقات زندگیم را او می داند. اما بعد از این تجربه به ظاهر ساده دریافتم كه با تمام برون افكنی هایی كه دارم اما باز بسیاری حرف ناگفته در دلم می ماند، كه به اشتراك گذاشتن اش با دیگری می تواند به هر دو كمك كند برای پیش رفتن در این زندگی.

شما هم امتحان كنید. گاهی بعضی حرفا را نمی شود زد اما می توان نوشت. برای دوستان تان، نزدیكان تان و هر كس كه دوست دارید گاهی نامه بنویسید.اصلا بیایید برای خودتان نامه بنویسید می بینید با تمام این كه از احوالات تان خبر دارید وقت نوشتن خودتان را غافلگیر می كنید.