خبرنگار پرتغالی حاضر سر تمرین ایران می گوید که صرف نظر از اینکه ایران در مسابقه آخر مرحله گروهی جلوی پرتغال چه نتیجه ای بگیرد ایرانی ها سربلند روسیه را ترک خواهند کرد.

در مسکو، سن پترزبورگ ، کازان و سارانسک ایرانی‌ها با افتخار پیراهن کشورشان را می‌پوشند و آواز می‌خوانند. اما واقعا این اتفاق چطور افتاد؟ چطور کشوری تقریبا هفته‌ای یک بار در صدر اخبار منفی جهان قرار دارد، ظرف دو هفته دل‌ها را به دست آورد؟ قاعدتا فوتبال کاملا دفاعی و چشم داشتن به ضد حمله‌ها از نظر خیلی ها جذاب‌ترین مدل بازی نیست.

در ۲۳ بازیکن ایران نفراتی مثل علیرضا جهانبخش، سردار آزمون، مسعود شجاعی و کریم انصاری‌فرد در لیگ‌های هلند و یونان شناخته شده هستند.

ولی واقعیت اینجاست که در مقایسه با ۷۵ درصد تیم‌های حاضر در این جام ایران شهرت کمتری دارد. خبری از ستاره های جهانی نیست و بالطبع ادعایی هم در کار نیست.

وقتی از کارلوس کی‌روش، سرمربی ایران پرسیدم چرا خیلی‌ها مثل روس‌ها، انگلیسی‌ها، اسپانیایی‌ها و مکزیکی‌ها از ایران طرفداری می‌کنند در جواب گفت چون تیمش با صداقت و شجاعت بازی کرده است.

قبل از شروع مسابقه‌ها کسی شانسی برای ایران قائل نبود. اما حالا در آستانه مسابقه فینال-گونه جلوی پرتغال نه تنها خیلی‌ها دوست دارند ایران برنده شود بلکه احساس می‌شود احتمالش هم کم نیست.

اما شاید عاملی بزرگتر از نمایش تیم ملی ایران نمایش طرفداران این تیم در روسیه بوده است. طرفدارانی که بخش زیادی از آنها زنانی هستند که در کشور خودشان برای دیدن فوتبال راه استادیوم‌ برایشان بسته است.

بعضی بدون حجاب و بعضی با حجاب، بعضی از ایران آمده بودند و‌ بعضی از آمریکا و اروپا. ایرانی‌ها - زن و مرد - تماشاگران نمونه این جام جهانی بودند، آنها در هر موقعیتی با طرفداران تیم‌های دیگر دوست شدند و رقصیدند.

ایرانی‌هایی که به روسیه آمدند همگی قدر این فرصت استثنایی را می‌دانستند. می‌خواستند تیمشان را تشویق کنند و تجربه‌ای درجه یک را با خود به خانه ببرند. آنها این بار در اهدافشان مشترک بودند و ترجیح دادند همدیگر را قضاوت نکنند.

بدون اینکه برنامه‌ای از قبل داشته باشند می‌خواستند به دنیا نشان دهند که حقایق دیگری هم هست.

ایرانی‌ها محیطی خانوادگی و دوست داشتنی شایسته این مسابقه‌ها ایجاد کردند. مثل اوباش رفتار نکردند حتی وقتی بوی ودکای روسی وجود خیلی از آنها را فرا گرفته بود.

در سن‌پترزبورگ‌ و‌ درحالیکه حدود یک ماه پیش دولت مراکش سفارتخانه‌اش را در ایران بسته بود، هیچ مشکلی بین طرفداران دو کشور نبود. یا اینکه ایرانی‌ها و مراکشی‌ها نمی‌دانستند روابط دیپلماتیک دو کشور قطع شده و یا اصلا برایشان مهم نبود.

در مراکز هواداران فیفا موسوم به فن فست‌های جام جهانی بعد از روس‌ها ایرانی پررنگ‌ترین حضور را داشته‌اند.

ایرانی‌ها خیلی پرشور ولی محترمانه کازان آره‌نا را در اختیار گرفتند و از این استادیوم زیبا یک دیگ جوشان درست کردند.

ایرانی‌ها حتی برای یک اوت یا کرنر هم تیمشان را تشویق می‌کردند. هواداران ایران در هماهنگی فوق‌العاده‌ای با تیمشان باعث شدند تا شکست جلوی اسپانیا مزه برد داشته باشد.

در پایان مسابقه کازان بازیکنان اسپانیا جوری پیروزی مقابل ایران را جشن گرفتند که انگار فینال جام جهانی را برده‌اند درست مثل ۴ سال پیش وقتی بعد از گل دقیقه آخر مسی بازیکنان آرژانتین برای پیروزی جلوی ایران اینگونه جشن گرفتند.

ایرانی‌ها از همه جا آمده بودند، در هواپیما وقتی از مبدا هم سوال می‌کردند یکی می‌گفت تگزاس یکی تورنتو و یکی دوسلدورف.

از خود ایران هم اصلا کم نبوده‌اند، در این دوهفته که در روسیه هستم تشخیص لهجه‌ها برایم بسیار جذاب بوده است. تمایز گیلکی و اصفهانی کار سختی نیست، ولی ایرانی‌هایی که از شلمزار یا گنبد آمده‌اند من را هم شگفت‌زده کردند.

البته باز هم زنان ایرانی بودند که برندگان واقعی جام جهانی هستند. درحالیکه فیفا به طور کلی مخالف استفاده از جام جهانی برای پیام‌های سیاسی و اجتماعی است از ورود پارچه‌هایی که روی آنها شعارهای در حمایت از حضور زنان در استادیوم‌ها نوشته شده بود جلوگیری نشد. داستان زنان و استادیوم‌های فوتبال را صدها خبرنگار و رسانه بین‌المللی برای مخاطبانشان گزارش کردند.

کارلوس کی‌روش قبل از مسابقه‌ها گفته بود در حالیکه برای حریفان ایران سه نتیجه برد،مساوی و باخت وجود دارد برای ایران فقط برد وجود دارد چون از این بازی‌ها خواهد آموخت و قوی‌تر می‌شود. حالا این سناریو نه فقط در زمین فوتبال بلکه خارجش هم اتفاق افتاده است.

ایران برنده واقعی این جام جهانی است. اگر حرفهای من را باور ندارید از ایرانی‌هایی که با پیراهن یا پرچم (هر مدلش) کشورشان چند دقیقه‌ای به میدان سرخ مسکو رفته‌اند سوال کنید.