تنها یک روز مانده به سال تحویل، شور خاصی در بین مردم موج می زند. خیابان های شهر ها شلوغ ترین ساعات را به خود می بینند. گروهی به دنبال آخرین خرید های سال نو، و جور کردن بساط سفره هفت سین خود هستند و....

شب قبل از سال نو، در ایران قدیم، رسم بر "نوروز خوانی " بوده است. به این ترتیب که شخصی با پوشیدن لباس حاجی نوروز به خیابان ها و کوچه ها رفته و شعرهایی در وصف آمدن بهار می خوانده است. البته این مراسم امروزه به کلی فراموش شده است و فقط حاجی نوروز ها در چهارراه ها فقط می رقصند.

در اکثر شهرستان ها قهر بودن در سال نو بدشگون است. به همین خاطر از اهل خانه اگر کسی با دیگری قهر باشد به برکت سفره هفت سین با یکدیگر آشتی کرده و روی همدیگر را ی بوسند تا کینه و دشمنی را به سال بعد منتقل نکنند.

اندکی قبل از تحویل سال، خانم ها سعی می کردند آشپرخانه، دهانه ظرف یا کیسه برنج، آرد و چند خوراکی پر مصرف خانه را باز بگذارند، چون باور داشتند که بدین گونه "رزق و روزی" را در سال نو زیاد کرده و وارد خانه می کنند.

یکی دیگر از مهمترین رسوم شب عید که تقریبا در همه جای ایران انجام می شود، خوردن سبزی پلو و ماهی است. در بعضی از نقاط ایران، ماهی شکم پر نیز در سفره می گذارند اما در تهران معمولا رسم بر طبخ ماهی سفید و اگر شد، کنارش یک عدد ماهی دودی نیز است.

در بعضی نقاط دیگر رشته پلو نیز طبخ می شود تا به اصطلاح رشته امور در سال آینده دستشان بیاید.

خیلی از مردم که قصد سفر دارند، شب سال تحویل را در منزل می مانند تا سال نو در منزل خودشان بمانند و به این ترتیب امید دارند سال آینده مشکلات کمتر باشد و در منزلشان ماندگار باشند.

یکی دیگر از مهمترین رسوم، ماندن در کنار سفره هفت سین و خواندن دعا و نیایش قبل از تحویل سال نو است. در این لحظات، همگی لباس نو بر تن کرده و تمیز و مرتب به استقبال سال جدید می روند.

موقع سال تحویل، مادران معمولا اسپند دود می کنند و پدران با صدایی تقریبا بلند چند آیه قرآن تلاوت می کنند و فرزندان شمع سفره را روشن می کنند. به این ترتیب که با اسپند بدی ها خارج شود با خواندن قران دل ها آرام شود و شمع هم به معنای نورانی شدن و پیرگی بر تاریکی در سال جدید است.