هیجان انگیزترین تفریحی که در زندگیتان داشته‌اید چیست، کارتینگ، بانجی‌جامپینگ، دوچرخه سواری در کوهستان، پریدن با پاراگلایدر ...؟

یکی از بهترین‌هایشان که به تازگی در لیست تورهای طبیعت‌گردی اضافه شده رفتینگ یا همان قایقرانی در آبهای خروشان یا آبهای سفید است. این ورزش که به نوعی در رده‌های پایین‌تر تفریح هم به حساب می‌آید مناسب کسانی است که سرشان برای هیجان زیاد درد می‌کند و می‌خواهند تجربه‌ایی متفاوت از کنار رودخانه بودن بدست بیاورند.

رفتینگ شرایطی را برای شما فراهم می‌کند که در آن پس از آرامش و سکوت خیال‌برانگیز، ناگهان صدای خروشان رودخانه کمی پایین‌تر شما را در بر میگیرد و آب‌ از هر جهت شما را خیس می‌کند. جیغ می‌کشید و می‌خندید و آدرنالین ترشح می‌کنید.

در ایران رودخانه‌های زیادی برای رفتینگ وجود دارد که بیشترشان در رشته کوه زاگرس قرار دارد و چند تایی هم در البرز مانند سفید رود، جاجرود و ...؛ ولی یکی از بهترین‌هایشان رودخانه ارمند است که در بیشتر ماه‌های سال می‌توان بر روی آن قایقرانی کرد. رودخانه ارمند در استان کهکیلویه و بویراحمد است و با سر چشمه‌های متعددی که در رشته کوه‌های زاگرس دارد یکی از مناسب‌ترین رودخانه‌ها از لحاظ مکانی و زمانی برای رفتینگ است. منظور از مناسب هم این است که می‌توان در بیشتر ماه‌های سال مسافت طولانی‌تری را نسبت به سایر رودخانه‌ها در آن  قایقرانی کرد.

خط شروع رفتنیگ در این رودخانه حوالی روستای آهن در نزدیکی شهرکرد است. از کنار این روستا می‌توان روی رودخانه و در دل کوهها و جاهایی که پای هیچ بشر و ماشینی به آنجا نرسیده با آب‌های خروشان همراه شد.

بخشی از لذت قایق‌سواری بر روی آبهای خروشان پارو زدن همه کسانی است که بر روی یک رفت یاقایق سوار می‌شوند. یک نفر به عنوان هدایت‌کننده قایق در انتهای قایق سوار می‌شود . هماهنگی افراد موقع پارو زدن از اتلاف انرژی اعضا و انحراف در مسیر جلوگیری می‌کند. مسئولیت کسی که در انتهای قایق سوار می‌شود هدایت قایق بر روی حفره‌ها و سنگ های زیر آب است.

داشتن جلیقه نجات از هر چیز دیگری مهمتر است این را وقتی بیشتر درک می‌کنید که در یکی از پیچ‌ها یا بر روی یکی از سنگ‌های بزرگ کف رودخانه به داخل آب بیفتید. حرفه‌ایی ترین شناگران هم بدون جلیقه نجات عملا با جان خود بازی می‌کنند. آدمهایی مثل من و شما که فقط عادت به شنا در استخر  داریم داشتن جلیقه بسیار مهم است.

در کف رودخانه سنگ‌های کوچک و بزرگی وجود دارد که در فصل‌های کم آب خود را نشان می‌دهند و در فصل‌های پر باران به زیر آب می‌روند. آب وقتی از روی این سنگ‌ها عبور می‌کند در سمت دیگر سنگ حفره‌ یا بهتر بگوییم دالانی را ایجاد می‌کند که آب‌های بالایی و جدید قصد ریزش به درون آن و آبهای قبلی قصد خروج از آن را دارند. در نتیجه اجسامی که به این حفره‌ها وارد می‌شوند با تاخیر و به سختی از آن خارج می‌شوند. برای شناگران هم چنین اتفاقی می‌افتد ولی آنها می توانند با جلیقه نجات و تکنیک‌هایی -که قبل از ورود به آب به آنها حتمن آموزش داده می‌شود- خود را نجات دهند. خیلی‌های برای تجربه چنین شرایطی خود را به درون آب می‌اندازند و علاوه بر شنا در آبهای خروشان که جذابیت‌ها و تکنیک‌های خاص خود را دارد از این بخش هم لذت می‌برند.

از دیگر بخش‌های هیجان انگیز رفتینگ عبور از کنار سنگ‌های وسط رودخانه است که باعث می‌شود اعضا با هماهنگی از آن عبور کنند یا مدتی را به اصطلاح بر روی آن موج‌سواری کنند. تجربه‌ایی تقریبن شبیه موج سواری کنار دریا است.

اگر گروه نتواند و یا نخواهد از این بخش عبور کند و قایق رفتینگ وارونه در آب بیفتد همه مسافران باید خود را به لبه قایق رسانده و منتظر باشند تا هدایتگر در چشم برهم زدنی قایق را به حالت اولیه برگرداند. همه اینها در حالی اتفاق می‌افتد که شما با جریان آب در حرکتید و برای رسیدن به قایق و دوباره سوار شدن تلاش می‌کند. هیجان این مرحله به اندازه‌ایی است که خیلی‌ها از قصد و عمد قایقشان را وارونه می‌کنند.

شنا کردن در بستر آرام رودخانه نیز برایتان هیجان‌انگیر خواهد بود مخصوصن پرش از ارتفاع 3 تا 8 متری به درون رودخانه لذتش را دو چندان می‌کند. در این بخش های به جای نگاه کردن به جلو سرتان را بالا بگیرید و دیواره‌های بلند زاگرس را ببنید که پرستو‌ها بر آن لانه ساخته‌اند اما گوشتان برای شنیدن خروش بعدی رودخانه تیز باشد.

آخرین و به نظر نگارنده بهترین بخش رفتینگ قسمتی است که خسته از قایق بیرون می‌آیید و یک دیس غذای داغ در انتظار شماست.

مواردی که گفته شد بخش‌های هیجان انگیز رفتنیگ است که در ایران می‌توان در فصل های اردیبهشت تا آبان تجربه کرد. هر چه به سمت اردیبهشت برویم رودخانه خروشان‌تر و هیجان‌انگیز‌تر می‌شود. جدی‌ترین توصیه این است که با حرفه‌ایی‌ها سفر کنید تا به همه‌تان خوش بگذرد.