اگر از کنار مزارع در هر جای کشورمان ایران که عبور کرده باشید، کمی که دقت کنید گل های زیبای زرد و گاهی سفید، صورتی و یا قرمز رنگی را می بینید که در حاشیه مزارع به وفور یافت می شود. این گل ها علف هرز نیستند. بلکه از این گل ها به عنوان یکی از گل های آپارتمانی نیز یاد می شود. این گل زیبا نه تنها در ایران بلکه در شمال آمریکا و استرالیا نیز دیده می شود.

از خصوصیات بارز این گل ریشه های ضخیم فیبری مانند او است که به راحتی می توان آن را از سایر گل های مزارع جدا کرد. همچنین این گل دارای میوه هایی شبیه فندق اما بسیار کوچک میلیمتری است. خود این گل تا حدود 45 سانتی متر بلندی دارد.

فصل شادابی و به اوج رسیدن این گل در اواخر بهار و اوایل تابستان است اما اگر در منزل و یا گل خانه نیز نگهداری شود می تواند در زمستان نیز زیبا و شاداب بماند. اما در زمان گرما و فصل تابستان این گل به خفگی رفته و رنگ برگ هایش زرد می شود. این گل هوای آفتابی و جایی که هوای تازه در جریان باشد را دوست دارد و در فصل شکوفای خود که بهار است به میزان آب زیادی نیازمند است. این گل در سرما نمی تواند شاداب بماند و تا 7 درجه سانتی گراد و حداکثر 20 درجه سانتی گراد در طول روز این گل می تواند سالم بماند. زمانی که این گل ها خشک شدند فکر نکنید که این گیاه مرده است. این دوره را دوره خفتگی گل آلاله می نامند و شما فقط صبر کنید تا به فصل پاییز برسد و دوباره آبیاری را آغاز کنید. به این ترتیب دوباره این گل زنده می شود و در بهار گل هایش را به شما نشان خواهد داد.

در جهان حدود 600 گونه از این گیاه موجود است اما فقط در کشور ایران حدود 60 نوع از این گیاه می روید.

راه تقسیم این گیاه درماه های اسفند و اوایل بهار و فروردین است به طوری که از طریق تقسیم بوته و یا شاخه آن این گل زیاد می شود.

خاک مناسب برای این گیاه خاک لیمونی است. خاک لیمونی از ترکیب شن، رس، مواد آلی که در آن خاک برگ های بیشتری جهت سبکی خاک، به کار رفته است را گویند. کود فراوان این گل را شادب تر و زیبا تر می کند.