” از فردا، از فردا روز دیگری دارم “، هر شب وقت خواب این كلمات را مثل دعایی بر زبان می آورد و به رختخواب گرم و نرمش می خزید و به رویاهایش سفر می كرد .

” از فردا، از فردا روز دیگری دارم “، هر شب وقت خواب این كلمات را مثل دعایی بر زبان می آورد و به رختخواب گرم و نرمش می خزید و به رویاهایش سفر می كرد .

از فردا روز دیگری دارم. صبح به كتابخانه می روم. كمی فلسفه می خوانم، كمی تاریخ، كمی هم نقد. بعد می نویسم؛ آرام، بی صدا. آنقدر كه باریك شوم، به نازكی خط آبی روان نویسم. اصلا كتابخانه مرا به شوق می آورد اما اول باید تكلیفم را با این رییس یكدنده روشن كنم …”

از آخرین باری كه قلم به دست گرفت چهار سالی می گذشت. آخرین داستان كوتاهش كه به تازگی در ماهنامه یی چاپ شد ، فقط ناامیدترش می كرد .

چهار سال هر چه بود میز اداره بود ، عصرهای پر خمیازه ، غرولند اطرافیان و خواستگاران سمج و بدخلقی های او .

غروب ها اما اغلب در خانه می ماند. در اتاق كوچكش روی زمین زانو به بغل می نشست. بی توجه به كتابهای دور و برش به سقف خیره می ماند تا شب از پنجره به اتاق بریزد و او آنقدر در تاریكی بماند كه خواب چشمانش را پر كند و باز به رختخواب برود. و گاهی از رختخواب بیرون بیاید. چند خطی بنویسد اما خیلی زود چشمانش خسته شوند و دوباره دراز بكشد و پلك بر هم بگذارد و به رویا برود؛ برود تا به پیری برسد و به مرگ.

عصرهای تابستان، بام ها و بالكن های سفید، سایه ی وهمناك درختان را به خود می گرفتند و خیابان كم عرض پشت اداره مثل همیشه تمیز و خلوت بود. حجله ی یكی از بچه های محل با همه ی چراغهای پلاستیكی و گلهای شمعدانی ، هیچ زائری نداشت.

با ناامیدی پشت میز كارش می نشست تا مثل خیلی وقتها سفیدی ها را بخواند اما صدای دكتر ترقی كه از ته راهرو می آمد، فرصت نمی داد :

در اعلامیه ی شماره ی ده این مطلب را تذكر داده ام. هیئت دولت سابق هم مستحضر است. از بی بی سی هم خوانده شد، بدون جا افتادن حتا یك واو. آدم به عشق همین چیزهاست كه…

اتومبیل دو در دكتر جای سالمی نداشت و هر صبح توی همین خیابان، پشت به شمعدانیها و چراغهای پلاستیكی ، پایین پنجره ی اتاق كارش پارك می شد. هر وقت نگاهش به چشمهای تنگ و دهان گشاد دكتر می افتاد كه در حین گرم كردن نان، آشپزخانه را پر از شعار می كرد، دچار رعشه می شد و ناچار به اتاقش پناه می برد. و آنقدر پشت پنجره می ایستاد و به آسمانی كه دم دستش بود خیره می ماند تا باز طرحهای نیمه تمامی را كه ماهها در كشوی میزش مانده اند بیرون بیاورد و نگاه كند و با خودش بگوید:
” از فردا … “و بعد نوشته ها را در كشوی میز بیندازد. پرونده یی را باز كند و مشغول ترجمه شود: پشت به ابرهایی كه قاب پنجره را پُر و خالی می كنند ؛ تا غروب.

شب تن خسته اش را به خانه ببرد. مانتو و مقنعه اش را به چوب رختی همیشگی بیاویزد ، جلوی آینه كمدش بایستد . موهای خوابیده و كم پشتش را شانه بزند و خودش را برانداز كند : ” هنوز جوانم.”

بعد هم ضبط را روشن كند و برقصد و برقصد تا سرحال شود و به آشپزخانه برود. شام سرپاییش را بخورد و رختخوابش را آماده كند. كتابهای روی میزش را یكی یكی بردارد. گردشان را با فوت بگیرد و باز سرجایشان بگذارد و به رختخواب گرم و نرمش بخزد و برود به رویا.

“از فردا ، از فردا روز دیگری دارم. صبح به كتابخانه ، كمی فلسفه ، كمی تاریخ ، می نویسم ، باریك ، محو ، آبی ، آبی ، یكدنده ، یكدنده … یكدنده”

از مجموعه داستانهای درایستگاه بعدی مرضیه محمدپور

نظرات

19 responses to “فردا”

  1. سحر says:

    به به یه قصه فوق العاده دیگه از این نویسنده گذاشتین ممنون از لادیز و ممنون از خانم محمد پور .

  2. شهرزاد says:

    حال و هوای این قصه رو کاملا درک می کنم. انگار همه مون منتظر یه فردایی هستیم کمه بیاد و ما همه چیزو عوض کنیم. خیلی عالی بود.

  3. الهه says:

    آخ که اگه این فردا برسه.

  4. گل رز says:

    الهه جون این فردا تا زمانی که ما نخواهیم نمی رسه. این ما هستیم که با تغییر و تحولات رو توی زندگیمون ایجاد کنیم. از همین الان یه یا علی بگو و این تغییرات رو شروع کن.

  5. ASAL says:

    akhe ma mikhaym in taghirato shuru konim!ku enerzhi!ku asabbb!ku delkhoshi!ufffffffffffffffffffffffffff

    ag mishe vasam doa konin!plz

  6. سوگند says:

    عاشق داستان شدم.

  7. مهناز says:

    داستان هنوز منو ه سمت خودش جذب نکرده !

  8. amine says:

    منو یاده فیلم بر باد رفته انداخت زمانی که اسکارلت گفت ” فردا روزی دیگر خواهد بود” آآخی.. دلم خواست
    کسی دیده این فیلمو؟

  9. ASAL says:

    are man chandin bar filmesho didam!kheyli khoshkele vaghean filmesh adam az didanesh sir nemishe!in jomlam jomleye marufesh bud farda ruze digeiye farda behesh fekr mikonam…

  10. مسعود says:

    متن زیبایی بود. خانم محمد پور بسیار زیبا نوشتید. ممنون

  11. narges says:

    اره امینه جان باهات موافقم….اخ که چه قد دلم هوای خونون دوباره و صدباره برباد رفته رو کرده….
    این روزا مدام به خودم وعده ی فردای دیگه ای رو میدم…یه فردایی که شاید اونجوری باشه که واقعا میخوام…

  12. ti ti says:

    واقعا مسخره مي نويسين

  13. safura says:

    داستان جالبی بودبانظرگل رزموافقم

  14. !!!S!!! says:

    داستان خوبی بود اما واسه اونایی که روحیشون به این داستان وانثال این داستان بخوره قرار نیست ما مثل این نویسنده از صبح تا شب فقط به کارمون برسیمو وقتیم برگشتیم تو یه اتاق تاریک شروع به نوشتن مطالبی که واقعا باعث افسردگی بعضی از افراد ضعیفن نفس میشه رو بنویسیم ما باید کمی هم به اطرافیانمون یا اصلا به دنیا و آخرتمو توجه کنیم و همه چیز رو تو رویاهامون نذاریم درسته فردایی هست اما اگه خودمون بخوایم و بخاطرش تلاش کنیم نه اینکه از صبح تا شب یه مشت مطالب بی اساس که هیچ فایده ای جز کسل تر کردن مارو ندارن بنویسیم پس باید دست به کار شیم تا فردایی برسه …….

  15. اشک says:

    مرسی خیلی زیبا بود وبلاگم سر بزنید
    http://www.manoashk.blogfa.com

  16. افسانه says:

    منم چندوقته همین حالو دارم.تا میام یه کم شیطونی کنم همه برمیگردن میگن زشته تو دیگه دختر بزرگی شدی.منم میرم تو خودم وباز همه میگن چیه باز اخلاقت سگی شده.همین باعث یکنواختی شدن زندگیم شده….خیلی مسخرست….واقعا ما از زندگی چی میخوایم؟

لطفا نظر خود را در رابطه با اين موضوع با ما در ميان بگذاريد.

ایمیل شما توسط دیگران دیده نخواهد شد